Supreme Court dismisses appeal for recalling non-final appellate court decision on traffic accident liability. Appeal rejected because prior judgment lacked finality. Court rules appeal inadmissible under procedural law.

Απόφαση 603 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 603/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά) και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Χαρμάνη.

Της αναιρεσίβλητης: Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ", που έχει την έδρα της στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Τζανετάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/6/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22482/02 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 806/2004, προδικαστική και 2763/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/3/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, ανέγνωσε την από 2/1/2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθμός 15 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν παρά το νόμο ανακλήθηκε οριστική απόφαση. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 309 ΚΠολΔ, η οποία ορίζει ότι οι αποφάσεις που αποφαίνονται οριστικά σε κύρια ή παρεμπίπτουσα αίτηση δεν μπορούν, μετά τη δημοσίευσή τους να ανακαλούνται από το δικαστήριο που τις εξέδωσε, ενώ όσες δεν κρίνουν οριστικά μπορούν είτε αυτεπαγγέλτως είτε με πρόταση κάποιου διαδίκου που υποβάλλεται μόνο στη διάρκεια της συζητήσεως της υποθέσεως και όχι αυτοτελώς, να ανακληθούν σε κάθε στάση της δίκης από το δικαστήριο που τις εξέδωσε εωσότου εκδοθεί οριστική απόφαση, συνδυαζόμενη και προς εκείνες των άρθρων 513 και 553 ΚΠολΔ, που χαρακτηρίζουν ως οριστικές αποφάσεις αυτές που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή, συνάγεται, ότι οριστική είναι η απόφαση του εφετείου ως προς τη διάταξη αυτή με την οποία κατ' αποδοχή λόγου εφέσεως, γίνεται δεκτό ή απορρίπτεται κύριο ή παρεμπίπτον αίτημα της αγωγής ή ανταγωγής καθόλες ή μερικές από τις βάσεις του και απογυμνώνεται το δικαστήριο από οποιαδήποτε στη συνέχεια εξουσία ως προς το αίτημα αυτό της αγωγής ή της ανταγωγής για τις αντίστοιχες βάσεις.

Αντίθετα δεν είναι οριστική και επομένως μπορεί να ανακληθεί από το ίδιο δικαστήριο η απόφασή του με την οποία έκρινε παραδεκτή την έφεση και ερευνώντας την ουσία δέχθηκε ως αποδειχθέντα ορισμένα στοιχεία της αγωγής, ακολούθως δε αναβάλλοντας την οριστική κρίση του επί της ουσίας διέταξε πραγματογνωμοσύνη, αφού από την κρίση αυτή δεν κωλύεται η επανεξέταση, σε άλλη στάση της δίκης, των όσων έχουν κριθεί ακόμη δε και του παραδεκτού της εφέσεως, ως προς ένα ή όλους τους διαδίκους.

Εξάλλου, έχει νομολογηθεί, ότι η έφεση δεν δημιουργεί νέο αντικείμενο δίκης, αλλά αποτελεί, αναλόγως του εάν η πρωτοβάθμια απόφαση ήταν δυσμενής ή ευνοϊκή για όποιον ζητήσει τη δικαστική προστασία, μέσο τελικής επίτευξης ή ματαίωσης της ικανοποίησης της δικονομικής αξίωσης για την παροχή της προστασίας αυτής με την υποβολή της σε νέα, δευτεροβάθμια κρίση.

Η οριστικότητα της απόφασης του Εφετείου κρίνεται αναφορικά με τη δικονομική αυτή αξίωση και όχι με το αίτημα του εφετηρίου εγγράφου για παραδοχή της έφεσης (Ολ. ΑΠ 12/1989). Στη συγκεκριμένη περίπτωση με την 22482/2002 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης απορρίφθηκε αγωγή του αναιρεσείοντος κατά της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας για επιδίκαση αποζημίωσης για ζημίες που προήλθαν από τον τραυματισμό του σε τροχαίο ατύχημα, το οποίο οφειλόταν σε υπαιτιότητα του οδηγού αυτοκινήτου που ήταν ασφαλισμένο σ' αυτήν για τις προς τρίτους προξενούμενες ζημίες, διότι το δικαστήριο έκρινε ότι ο ενάγων ήταν υπαίτιος για την πρόκληση του ατυχήματος.

Ο αναιρεσείων άσκησε έφεση κατά της ανωτέρω απόφασης, η οποία δικάστηκε ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης στις 20-11-2003, το οποίο με την 806/2004 απόφασή του εξετάζοντας το λόγο έφεσης για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, τον έκρινε βάσιμο κατ' ουσίαν αποδίδοντας υπαιτιότητα και στους δύο εμπλεκομένους οδηγούς και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση.

Ακολούθως, ανέβαλε να αποφασίσει οριστικά και διέταξε αποδείξεις με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντος-αναιρεσείοντος. Στη συνέχεια η υπόθεση με κλήση του αναιρεσείοντος συζητήθηκε εκ νέου ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης στις 2-2-2006, αφού είχε διεξαχθεί η πραγματογνωμοσύνη, και εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με την αναίρεση απόφαση 2763/2006 απόφαση, με την οποία ανακλήθηκε σιωπηρά η προεκδοθείσα παρεμπίπτουσα 806/2004 απόφασή του, εξετάστηκε εκ νέου ο λόγος έφεσης για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, σχετικά με την εκτίμηση των αποδείξεων κρίθηκε ότι υπαίτιος για το ατύχημα είναι αποκλειστικά ο ενάγων-εκκαλών και απορρίφθηκε η έφεση.

Με το μοναδικό λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 15 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι παρά το νόμο ανακάλεσε οριστική απόφαση, πλημμέλεια που ιδρύεται κατά τα εκτιθέμενα και όταν ανακαλείται οριστική διάταξη μη οριστικής απόφασης. Ο λόγος όμως αυτός της αναίρεσης, σύμφωνα με όσα αναπτύσσονται παραπάνω, δεν ιδρύεται διότι η απόφαση 806/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης δεν είναι οριστική, εφόσον με αυτή δεν έγινε δεκτό, ούτε απορρίφθηκε αγωγικό αίτημα, επομένως δεν απεκδύθηκε το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία για το αίτημα της αγωγής και ως εκ τούτου ήταν δεκτική ανακλήσεως.

Ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης επομένως είναι αβάσιμος και η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-3-2007 αίτηση του Χ1, για αναίρεση της 2763/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης εταιρίας, το ύψος της οποίας ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Μαρτίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ