Legislator Case Law & Legislation
601/2007 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding evidence evaluation and document distortion claims.

Case Number 601/2007
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellants' request to overturn the Thessaloniki Court of Appeal's decision regarding inheritance disputes. The appellants argued the lower court ignored specific evidence and distorted documents, but the court found these claims procedurally unfounded. The court ruled that the lower court properly evaluated all submitted documents without needing to list each one individually and that expert reports do not qualify as documents subject to distortion under the relevant civil procedure code.

Legislator headnote

AI generated

Articles 559(8) and 559(20) of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court holds that an appellate court need not specifically list every piece of evidence considered when evaluating its weight, and that an expert report does not constitute a document whose content can be distorted by the court's acceptance of facts.

Keywords

AI generated
Civil Procedure Code Appeal grounds Evidence evaluation Document distortion Expert report status Inheritance dispute Procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Article 559(8) of the Code of Civil Procedure
Article 559(12) of the Code of Civil Procedure
Article 559(11) of the Code of Civil Procedure
Article 559(20) of the Code of Civil Procedure
Articles 339 and 432-465 of the Code of Civil Procedure

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 601 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 601/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) .... , 2) α) ..... , β) ..... και γ) .... , ως νομίμων Κληρονόμων του .... , που πέθανε την 29-3-2001, που συνεχίζουν την δίκη, 3) ..... , 4) .... ατομικά και ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 7-7-1998, που συνεχίζει την δίκη,5)... ατομικά και ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 7-7-1998, που συνεχίζει την δίκη, 6) ..... , ατομικά και ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 7-7-1998, που συνεχίζει την δίκη, 7) .... , ατομικά και ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 7-7-1998, που συνεχίζει την δίκη, 8) ..... , ατομικά και ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 7-7-1998, που συνεχίζει την δίκη, 9) ..... και ..... , ως νομίμου κληρονόμου της .... , που πέθανε την 12-2-1996, που συνεχίζει την δίκη, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κούβελα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Κοινότητας Πευκοχωρίου Χαλκιδικής, ήδη Δημοτικό διαμέρισμα Πευκοχωρίου του Δήμου Παλλήνης Χαλκιδικής που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο αυτού, .... . Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αντωνιάδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-10-1980 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13/1981,230/1984 μη οριστικές,41/1992 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3333/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 9-3-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 27-12-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της, από 9-3-2005 αίτησης αναίρεσης της 3333/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Επειδή, κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, κατά δε τη διάταξη του αριθ. 12 του ίδιου άρθρου, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου, σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για το ορισμένο των αντιστοίχων λόγων αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται σ' αυτούς, εκτός άλλων, κατά τα εξής: α) Για την περίπτωση του αριθ. 8 ποιά ήταν τα "πράγματα", δηλαδή οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ ΑΠ 3/1997), που λήφθηκαν υπόψη, αν και δεν προτάθηκαν ή δεν λήφθηκαν υπόψη, αν και προτάθηκαν νομίμως και ποιά επίδραση άσκησαν ή θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης και β) για την περίπτωση του αριθ. 12, για την απόδειξη ποιόύ συγκεκριμένου ισχυρισμού προσκομίσθηκε το επικαλούμενο αποδεικτικό μέσο, ποιά επίδραση θα ασκούσε ο ισχυρισμός αυτός στην έκβαση της δίκης, ποιά αποδεικτική δύναμη προσδόθηκε σ' αυτό (αποδεικτικό μέσο) από το δικαστήριο της ουσίας και ποιό είναι το σχετικό σφάλμα της αποφάσεως, ενώ δεν αρκεί η επανάληψη του κειμένου του λόγου αυτού αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες και με τους δύο λόγους της υπό κρίση αιτήσεως υποστηρίζουν ότι το Εφετείο υπέπεσε, πλην άλλων, και στις πλημμέλειες των προαναφερομένων διατάξεων (αριθ. 8 και 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ). Όμως, οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως, κατά τα αντίστοιχα μέρη τους, είναι απορριπτέοι, ως αόριστοι και συνεπώς απαράδεκτοι, ο μεν από τον αριθ. 8, διότι δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο, ποιά "πράγματα", με την ανωτέρω έννοια, δεν έλαβε υπόψη το Δικαστήριο της ουσίας και ποιά επίδραση θα ασκούσαν τα "πράγματα" αυτά στην έκβαση της δίκης, ο δε από τη διάταξη του αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο σε ποιό, από τα επικληθέντα από τους αναιρεσείοντες, αποδεικτικά μέσα, δεν απέδωσε το Εφετείο την προβλεπομένη από το νόμο αποδεικτική δύναμη και ποιά είναι η δύναμη αυτή και επομένως ποιό το σφάλμα της προσβαλλομένης αποφάσεως.

ΙΙ.- Επειδή, από τη, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, βεβαίωση ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο σαφές και πλήρες αποδεικτικό πόρισμά του, συνεκτίμησε "τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, οι οποίες περιέχονται.....τα έγγραφα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.....είτε για άμεση είτε για έμμεση απόδειξη, την 7/1983 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πολιτικού μηχανικού .... ...., καθώς και τη 755/14-2-2003 ένορκη βεβαίωση" και από το όλο περιεχόμενό της (αναιρεσιβαλλομένης) συνάγεται αδιστάκτως ότι το ανωτέρω Δικαστήριο έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα, που αναφέρονται στο αναιρετήριο, δεν ήταν δε υποχρεωμένο το Δικαστήριο εκείνο να μνημονεύσει και αξιολογήσει ειδικώς καθένα από τα αποδεικτικά αυτά μέσα, ούτε να κάνει διάκριση από ποιά από αυτά προκύπτει άμεση και από ποιά έμμεση απόδειξη.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι και οι δύο λόγοι της κρινομένης αιτήσεως, κατά τα αντίστοιχα, από τη διάταξη του αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μέρη τους.

ΙΙΙ.- Επειδή, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, αφενός δεν αποτελεί έγγραφο, του οποίου το περιεχόμενο μπορεί να "παραμορφωθεί" από το Δικαστήριο, η έκθεση πραγματογνωμοσύνης, αλλά μόνο τα, κατά τα άρθρα 339 και 432-465 αποδεικτικά έγγραφα και αφετέρου ο αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται μόνο όταν το Δικαστήριο μόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από το περιεχόμενο του εγγράφου και όχι όταν το συνεκτίμησε (μαζί) με τις άλλες αποδείξεις, χωρίς να εξαίρεται το έγγραφο ως προς το πόρισμα περί της υπάρξεως ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Οι αναιρεσείοντες, με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως, ισχυρίζονται και ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο: α) της .... ληξιαρχικής πράξεως θανάτου του Ληξιάρχου της Κοινότητας Πευκοχωρίου Χαλκιδικής, που αφορά την Χ1 και β) της 7/1983 εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης του .... . Σύμφωνα, όμως, με τα προαναφερόμενα και την "βεβαίωση" του ανωτέρω Δικαστηρίου όσο αφορά τα αποδεικτικά μέσα, που έλαβε υπόψη για τον σχηματισμό του συμπεράσματός του, τη σχετική γνώμη του σχημάτισε "από τη συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων" και δεν χρησιμοποίησε αποκλειστικώς ή κυρίως την παραπάνω ληξιαρχική πράξη, αλλά στα "επιχειρήματα" η προς ενίσχυση της σχηματισθείσας από όλα τα άλλα αποδεικτικά μέσα, ουσιαστικής κρίσεώς του, προσέθεσε και το ότι "ούτε στη ληξιαρχική αυτή πράξη αναφέρεται ότι ο πατέρας της Χ1 ονομαζόταν .... ".

Εξάλλου, η έκθεση πραγματογνωμοσύνης δεν αποτελεί "έγγραφο", κατά την έννοια του αριθ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά τα προμνημονευόμενα. Συνακόλουθα, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, και ο στη διάταξη αυτή (άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ) ερειδόμενος λόγος αναιρέσεως, δεδομένου δε ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την, από 9 Μαρτίου 2005, αίτηση των .... και .... , για αναίρεση της 3333/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ