Supreme Court allows appeal against promotion decision, ruling lower court violated good faith principles and statutory promotion criteria.

Απόφαση 600 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 600/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε." (Ο.Τ.Ε.), που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Τριανταφύλλου, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου:Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Καλπούζο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13/1/1997 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 229/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 7537/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26/1/2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 21/12/2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 7, 8, 9, 21 και 51 του ΓΚΠ/ΟΤΕ, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 7 εδ. στ' του α.ν. 301/1968, δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 568/1969, τ. Β'), κυρώθηκε με το άρθρο 54 παρ. 1 του ν.δ. 165/1973 και έχει ισχύ νόμου, προκύπτει ότι οι προαγωγές του προσωπικού του ΟΤΕ στους ανώτατους βαθμούς, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο βαθμός του Υποδιευθυντή, ενεργούνται από το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού, κατ' απόλυτη εκλογή με βάση την υπηρεσιακή επίδοση και απόδοση και γενικά την καταλληλότητα του κρινομένου σε συνδυασμό και προς τα τυπικά προσόντα αυτού, όλες δε οι προϋποθέσεις αυτές προαγωγής ελέγχονται και συνεκτιμώνται από το συμβούλιο με βάση το σύνολο των στοιχείων του ατομικού φακέλου και τα φύλλα ποιότητας και προαγωγής του υποψηφίου για προαγωγή.

Τυπικό προσόν για το ανώτατο προσωπικό είναι και η γνώση μιας από τις γλώσσες Αγγλικής, Γαλλικής ή Γερμανικής, ενώ στα ουσιαστικά προσόντα περιλαμβάνονται και η διδασκαλία στις σχολές προσωπικού ΟΤΕ, η μετεκπαίδευση στην αλλοδαπή ή ημεδαπή, η σύνταξη μελετών με αντικείμενο τις τηλεπικοινωνίες, η υπηρεσία σε διευθυντικές ή νευραλγικές θέσεις, η συμμετοχή σε συνέδρια ή συνόδους που έχουν αντικείμενο τις τηλεπικοινωνίες, ασχέτως του αν επιβάλλονται από το ΓΚΠ/ΟΤΕ ως υπηρεσιακά καθήκοντα.

Επίσης, προαγωγικά προσόντα είναι το συγγραφικό έργο με αντικείμενο τις τηλεπικοινωνίες, απονομή από τον ΟΤΕ ηθικών αμοιβών, η γνώση ξένων γλωσσών πέραν της κατά τα ανωτέρω μιας υποχρεωτικής. Τα ουσιαστικά αυτά προσόντα συνεκτιμώνται με τη βαθμολογία του προς σχηματισμό της κρίσεως για την προαγωγή.

Η κρίση των υπηρεσιακών συμβουλίων (ως εργοδοτικών οργάνων) για την υπηρεσιακή εξέλιξη των υπαλλήλων ελέγχεται από τα δικαστήρια ως προς τη νομιμότητά της με βάση τους όρους του άρθρου 281 ΑΚ. Επί της παραλείψεως υπαλλήλου που υπερτερεί κατάδηλα ως προς την υπηρεσιακή απόδοση, επίδοση και εν γένει καταλληλότητα έναντι του προαχθέντος ή των προαχθέντων αντ' αυτού, υπάρχει ευθεία παράβαση των διατάξεων του άρθρου 281 ΑΚ, συνιστώσα και αδικοπραξία κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 914ΑΚ.

Eφόσον οι προαγωγές, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες διατάξεις, γίνονται βάσει προσόντων, η σειρά των δικαιούχων προαγωγής προσδιορίζεται από αυτά. Αν λοιπόν, κάποιος τρίτος υπάλληλος του Οργανισμού, ομοιόβαθμος με τον ενάγοντα, επίσης παραλειφθείς, έχει προσόντα έστω απλώς ανώτερα του ενάγοντος, τότε μόνο αυτός και όχι ο ενάγων έχει σειρά για προαγωγή.

Στην περίπτωση αυτή η προαγωγή άλλου, που υστερεί σε προσόντα, σε σύγκριση με τον ενάγοντα, πλήττει το προς προαγωγή δικαίωμα του υπερτερούντος τρίτου και όχι του ενάγοντος, ο οποίος επομένως, δεν νομιμοποιείται να ασκήσει την ως άνω αγωγή. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: Ο αναιρεσίβλητος προσελήφθη από την αναιρεσείουσα, στις 16-8-1972, ως έκτακτος τηλεπικοινωνιακός μηχανικός με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας και μονιμοποιήθηκε στο βαθμό ΠΥ2/Τ, την 1-1-1073.

Μετά από διαδοχικές προαγωγές εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του Τομεάρχη-ΤΛ, στον οποίο έχει προαχθεί από 25-11-1985, συγκεντρώνοντας έτσι κατά τις προαγωγικές κρίσεις των ετών 1993, 1994 και 1995 τον ελάχιστο χρόνο προϋπηρεσίας δύο ετών στον κατεχόμενο βαθμό προκειμένου να μπορεί να κριθεί στον επόμενο βαθμό του Υποδιευθυντή Τομεάρχη-ΤΛ.

Κατά τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1993, η αναιρεσείουσα προήγαγε μεταξύ άλλων τους ... και ...,από το βαθμό του υποτομεάρχη-ΤΛ στο βαθμό του υποδιευθυντή, ενώ παρέλειψε τον αναιρεσίβλητο. Η υπεροχή του αναιρεσιβλήτου έναντι των δύο τούτων συναδέλφων του είναι κατάδηλη και επομένως, η συγκεκριμένη απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της αναιρεσείουσας υπερβαίνει τα αξιολογικά όρια του άρθρου 281 ΑΚ και ως καταχρηστική τυγχάνει άκυρη.

Η αναιρεσείουσα όμως σε αντίκρουση του ενδίκου δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου προέβαλε τη διακωλυτική ένσταση, ισχυριζόμενη ότι και αν δεν προήγοντο οι πιο πάνω προαχθέντες και πάλι δεν θα προήγετο ο αναιρεσίβλητος , εφόσον αντ' αυτού θα προήγοντο οι συνάδελφοί του ..., .... Δέχθηκε δε ότι πιο πάνω συνάδελφοι του αναιρεσιβλήτου πλεονεκτούσαν αυτού και έκρινε κατ' αποδοχή της διακωλυτικής ενστάσεως ότι η κρίση του διοικητικού συμβουλίου υπήρξε σύννομη.

Δέχθηκε δε περαιτέρω το Εφετείο ότι κατά τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1994, το διοικητικό συμβούλιο της αναιρεσείουσας προήγαγε μεταξύ άλλων το Τομεάρχες-ΤΛ ... και ..., παραλείποντας τον αναιρεσίβλητο. Η παράλειψη του αναιρεσίβλητου κατά τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1994 εμφανίζεται ως υπερβαίνουσα προφανώς τα όρια που διαγράφουν κατά την ενάσκηση του δικαιώματος κρίσεως και προαγωγής οι αρχές της καλής πίστης και των χρηστών ηθών καθώς και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του οικείου δικαιώματος και κατ' επέκταση ως καταχρηστική και απαγορευμένη(άρθρο 281ΑΚ).

Η αναιρεσείουσα όμως για την παράλειψη του αναιρεσιβλήτου αντιτείνει την διακωλυτική ένσταση περί του ότι και αν ακόμη δεν προήγοντο οι κατά την αγωγή (πιο πάνω ) προαχθέντες και πάλι δεν θα προήγετο ο αναιρεσίβλητος, εφόσον αντ' αυτού θα προήγοντο οι συνάδελφοί του ..., ..., ..., ..., ..., και ...., οι οποίοι πλεονεκτούσαν τούτου κατά τα προσόντα.

Από τους ανωτέρω, οι ..., ..., ..., ...,. και ... υπερτερούν του αναιρεσιβλήτου. Όσον όμως αφορά τους λοιπούς επίσης παραλειφθέντες για τις κενές οργανικές θέσεις υποδιευθυντών Τ-ΤΛ, ο αναιρεσίβλητος υπερέχει των ..., .... Επομένως, μη αποδεικνυομένης της προβληθείσης από την αναιρεσείουσα ενστάσεως, όσον αφορά τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1994, ο αναιρεσίβλητος είχε βάσιμο δικαίωμα να προσβάλει τη σχετική παράλειψή του ως καταχρηστική και να ζητήσει την αναγνώριση του προς προαγωγή στο βαθμό του υποδιευθυντή δικαιώματός του από 1-1-1994.

Στη συνέχεια με βάση τις παραδοχές αυτές, μετά από εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, έγινε δεκτή η αγωγή του αναιρεσιβλήτου, αναγνωρίσθηκε το προς προαγωγή δικαίωμά του στο βαθμό του Υποδιευθυντή Τ-ΤΛ, από 1-1-1994 και υποχρεώθηκε η αναιρεσείουσα να πληρώσει σ' αυτόν τις διαφορές των αποδοχών του. Το Εφετείο με την κρίση του αυτή και απορρίπτοντας τη διακωλυτική ένσταση της αναιρεσείουσας για τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1994 χωρίς μάλιστα να δεχθεί ότι υπήρχε λόγος αποκλεισμού για την προβολή προς σύγκριση με την ένσταση αυτή κάποιου ή κάποιων από τους άνω υπερτερούντες παραβίασε ευθέως τις πιο πάνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου ( το άρθρο 281 ΑΚ και τις διατάξεις του ΓΚΠ/ΟΤΕ), αφού, σύμφωνα με τις παραδοχές του, κατά τις προαγωγικές κρίσεις του έτους 1994, οι μη προαχθέντες πιο πάνω συνάδελφοί του αναιρεσιβλήτου, που υπερείχαν αυτού, ήσαν ισάριθμοι εκείνων οι οποίοι είχαν προαχθεί και επομένως αυτοί (οι μη προαχθέντες) είχαν σειρά για προαγωγή και όχι ο αναιρεσίβλητος.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.,(και όχι τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου που επικαλείται η αναιρεσείουσα) είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τον εν λόγω πληττόμενο κεφάλαιο της και να παραπεμφθεί κατά τούτο η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Ο αναιρεσίβλητος, τέλος, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμό 7537/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό κεφάλαιό της.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά τούτο προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ