Supreme Court allows appeal against Hague Convention custody order due to flawed reasoning on child's risk of harm.

Απόφαση 598 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 598/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Χαράλαμπο Μαχαίρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, ενεργούντος εν προκειμένω με την ιδιότητα της Κεντρικής Αρχής (Υπουργείο Δικαιοσύνης) κατά τις διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης "Για τα αστικά θέματα της Διεθνούς Απαγωγής Παιδιών", ως αντιπρόσωπος του αιτούντος τη δικαστική συνδρομή Ι. Δ. του Β., κατοίκου ..., το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Σπυρίδωνα Μαυρογιάννη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Β. Τ. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διογένη Ζαχαριάδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/11/2012 αίτηση του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2706/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2236/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 22/11/2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Μαχαίρας ανέγνωσε την από 23/10/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αναίρεση.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων του ΚΠολΔ, υπ' αριθ. 2236/2013 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που έκανε δεκτή από ουσιαστικής πλευράς την από 18.2.2013 έφεση της ήδη αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθ. 2706/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Με την απόφαση αυτή έγινε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η υπ. αρ. 34729/2012 αίτηση του αναιρεσείοντος ως αντιπροσώπου του αιτούντος Ι. Δ., κατά της ήδη αναιρεσίβλητης, με την οποία αυτός, ισχυριζόμενος ότι η αντίδικός του κατακρατεί παράνομα στην Ελλάδα το κοινό ανήλικο τέκνο τους, επί του οποίου έχει και ο ίδιος αναγνωρισμένο δικαίωμα επιμέλειας, ζήτησε να υποχρεωθεί αυτή να επιστρέψει το τέκνο τους στον τόπο της συνήθους διαμονής του στη ... ....

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ), αφού ναι μεν κατά τη διάταξη του άρθρ. 699 ΚΠολΔ δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα οι αποφάσεις που δέχονται ή απορρίπτουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, όμως η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται και επιτρέπονται ένδικα μέσα κατά των αποφάσεων σε υποθέσεις, που για λόγους ταχύτερης και μόνον απονομής της δικαιοσύνης παραπέμφθηκαν προς οριστική επίλυση στη διαδικασία των άρθρ. 686 επ.

ΚΠολΔ, χωρίς να πρόκειται κατά τα λοιπά για λήψη ασφαλιστικών μέτρων (ΟλΑΠ 754/1986, ΟλΑΠ 21 και 22/2002) όπως είναι και η παρούσα υπόθεση, κατά την οποία τέμνεται οριστικά διαφορά από απαγωγή παιδιού κατά τους όρους της από 25.10.1980 Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης "για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών", που κυρώθηκε και από την Ελλάδα με το ν. 2102/1992 (ΑΠ 1382/1995, 1857/2011).

Κατά τις διατάξεις του άρθρ. 3 της από 25.10.1980 Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης "για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών", που κυρώθηκε και από την Ελλάδα με το ν. 2102/1992, η μετακίνηση ή η κατακράτηση παιδιού, νεότερου κατά το άρθρ. 4 της Σύμβασης των 16 ετών, θεωρούνται παράνομες α) εφόσον έγιναν κατά παράβαση δικαιώματος επιμέλειας, αναγνωρισμένου σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή άλλη οργάνωση, είτε αποκλειστικά είτε από κοινού με άλλους, από το δίκαιο του κράτους στο οποίο το παιδί είχε τη συνήθη διαμονή του αμέσως πριν από τη μετακίνηση ή την κατακράτησή του και β) το δικαίωμα αυτό ασκείτο πραγματικά, αποκλειστικά ή από κοινού με άλλους, κατά το χρόνο της μετακίνησης ή της κατακράτησης, ή θα είχε ασκηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο, εάν δεν είχαν επισυμβεί τα γεγονότα αυτά, μπορεί δε να απορρέει ιδίως είτε απευθείας από το νόμο είτε από δικαστική ή διοικητική απόφαση είτε από συμφωνία που ισχύει σύμφωνα με το δίκαιο αυτού του κράτους.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρ. 12§1 της αυτής Διεθνούς Σύμβασης, εφόσον ένα παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατήθηκε παράνομα κατά την έννοια του άρθρ. 3 της Σύμβασης και από τη μετακίνηση ή την κατακράτησή του μέχρι το χρόνο κατάθεσης (κατά το άρθρ. 8 της Σύμβασης) της αίτησης ενώπιον της δικαστικής ή διοικητικής αρχής του συμβαλλόμενου κράτους, όπου βρίσκεται το παιδί, διέρρευσε χρονικό διάστημα μικρότερου του έτους, η επιληφθείσα αρχή διατάσσει την άμεση επιστροφή του.

Κατά την §2 του ίδιου άρθρ. 12 της Σύμβασης, ακόμη και αν η δικαστική ή διοικητική αρχή επιλήφθηκε μετά την πάροδο του ως άνω χρονικού διαστήματος του ενός έτους, οφείλει ομοίως να διατάξει την επιστροφή του παιδιού, εκτός αν αποδειχθεί ότι το παιδί έχει ήδη προσαρμοσθεί στο νέο του περιβάλλον. Ωστόσο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 13 της από 25-10-1980 Διεθνούς Συμβάσεως Χάγης για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών (κυρωτικός ν. 2102/92), η δικαστική αρχή του κράτους, προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση επιστροφής του παιδιού που μετακινήθηκε ή κατακρατήθηκε παράνομα, δεν δεσμεύεται από τη σύμβαση να διατάξει την επιστροφή του, εφόσον αποδεικνύεται, πλην άλλων, είτε ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η επιστροφή του παιδιού να το εκθέσει σε φυσική ή ψυχική δοκιμασία ή να το περιαγάγει με οποιοδήποτε τρόπο σε μια αφόρητη κατάσταση (13 εδάφ.

β' περ. α' ) είτε διαπιστωθεί ότι το παιδί αντιτίθεται στην επιστροφή του και έχει ήδη την ηλικία και την ωριμότητα που υπαγορεύουν να ληφθεί υπόψη η γνώμη του (13 εδάφ. β' περ. β'). Με τη διάταξη επομένως ορίζεται ως αιτιολογικός σύνδεσμος μεταξύ των αντικειμενικών γεγονότων, της επιστροφής ως αιτίου αφενός και της δοκιμασίας ή αφόρητης καταστάσεως ως αποτελέσματος αφετέρου, η εκτίμηση της υπάρξεως σοβαρού κινδύνου, δηλαδή η κρίση λογικού και επιμελούς ανθρώπου ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό καθ' εαυτό το γεγονός της επιστροφής έχει, μετά σφοδρής πιθανότητας και υπό τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, τη γενική τάση να επιφέρει τα αποδοκιμαζόμενα υπό της συμβάσεως αποτελέσματα.

Πρέπει επομένως ο κίνδυνος να είναι ιδιαίτερα σοβαρός και όχι απλός, κρινόμενος με βάση συγκεκριμένες εξωτερικές καταστάσεις που θα αντιμετωπίσει το παιδί μετά από επιστροφή του στον τόπο της συνήθους διαμονής του. Εξ άλλου ως αφόρητη κατάσταση νοούνται οι καταστάσεις εκείνες που συνδέονται με πράξεις βίας σε βάρος του παιδιού ή κακοποίησης του σωματικής ή ψυχικής και όχι απλώς λιγότερο καλές συνθήκες διαβιώσεως.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) ότι αυτή, εκτιμώντας το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, που παραδεκτά επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε ως προς την ουσία της υπόθεσης και τα ακόλουθα: "... Οι διάδικοι τέλεσαν γάμο στη Θεσσαλονίκη την 25-6-2006.

Μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στη ..., όπου ο ήδη εφεσίβλητος - σύζυγος εργάζεται ως ψυχίατρος και η σύζυγος ήδη εκκαλούσα εργαζόταν ως εκπαιδευτικός στη πρωτοβάθμια εκπαίδευση με πενταετή απόσπαση έως το έτος 2011. Κατά την διάρκεια του γάμου τους, οι διάδικοι απέκτησαν δύο θυγατέρες, την Ν., που γεννήθηκε την 22-6-2009 και την Β.-Δ., που γεννήθηκε την 7-8-2010.

Ο σύζυγος και οι δύο ανήλικες απέκτησαν μάλιστα και την σουηδική ιθαγένεια. Επομένως, τόσο κατά το ελληνικό, όσο και κατά το σουηδικό δίκαιο (άρθρο 1510 ΑΚ και § 2 του 6ου κεφαλαίου του σουηδικού Οικογενειακού Κώδικα), αμφότεροι οι γονείς έχουν από κοινού τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων τους, η οποία περιλαμβάνει την επιμέλεια του προσώπου τους, καθώς και το δικαίωμα να καθορίζουν τον τόπο διαμονής τους.

Κατά το σχολικό έτος 2011-2012, οι ανήλικες παρακολουθούσαν πρόγραμμα παιδικού σταθμού στη .... Την 15-6-2012. η εκκαλούσα υπέβαλε αίτηση παράτασης της απόσπασής της στη ... για το σχολικό έτος 2012-2013 Κατά τα τέλη Ιουνίου 2012, οι διάδικοι ήρθαν στο ..., όπου διατηρούν ιδιόκτητη τριώροφη μονοκατοικία, για διακοπές με τις ανήλικες θυγατέρες τους και για να δουν τους συγγενείς και φίλους τους, όπως έκαναν σχεδόν κάθε χρόνο.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι από τον Φεβρουάριο του έτους 2010 άρχισαν να εμφανίζονται προβλήματα στην έγγαμη συμβίωσή τους, που ολοένα και εντείνονταν κυρίως λόγω του υπέρμετρου άγχους του εφεσίβλητου που ξεπερνούσε τα φυσιολογικά όρια και δημιουργούσε διαρκή ένταση στην καθημερινότητα τους και στις σχέσεις τους ως συζύγων.

Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους το καλοκαίρι του 2012, οι σχέσεις τους οξύνθηκαν περισσότερο. Την 23-7-2012 ο σύζυγος αναχώρησε μόνος οδικώς για την ..., εν όψει της λήξης της θερινής του αδείας, με τη συμφωνία να επιστρέφουν αεροπορικώς, λίγες μέρες μετά και η σύζυγος, με τις ανήλικες θυγατέρες τους. Την ίδια όμως ημέρα (23-7-2012), η τελευταία ανακοίνωσε στον σύζυγό της ότι δεν προτίθεται να επιστρέφει στην ...

και ότι σκοπεύει να εγκατασταθεί μόνιμα στο ... μαζί με τα τέκνα τους.

Συνεπώς, αφού κατά τον χρόνο εκείνο η επιμέλειά τους ανήκε και ασκούνταν πραγματικά και από τους δύο γονείς και η αιτούσα κατακράτησε τα τέκνα τους κατά παράβαση της συμφωνίας με τον πατέρα τους, η κατακράτηση ήταν παράνομη κατά την έννοια της Σύμβασης της Χάγης. Μετά την ανακοίνωση αυτή των προθέσεών της, η σύζυγος ανακάλεσε την από 15-6-2012 αίτησή της για παράταση της απόσπασής της στην ...

και ενημέρωσε, με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, την διευθύντρια του παιδικού σταθμού στη ... ότι λόγω της εργασίας της θα εγκατασταθεί με τις ανήλικες, στην Ελλάδα, ενώ κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την με αριθμό κατάθεσης 25608/22-8-2012 αίτησή της για την ανάθεση σε αυτήν της επιμέλειας του προσώπου των ανηλίκων τέκνων τους.

Κατόπιν τούτων, την 20-9-2012 ο σύζυγος υπέβαλε αίτηση για δικαστική συνδρομή κατά την ως άνω Διεθνή Σύμβαση στην Κεντρική Αρχή της ..., επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη υπ' αριθ. 2706/2013 απόφαση, η οποία αν και ήταν προσωρινός εκτελεστή, δεν εκτελέσθηκε μέχρι σήμερα, καθώς η εκκαλούσα πέτυχε με αίτησή της την αναστολή εκτέλεσης της, μέχρις εκδόσεως απόφασης επί της κρινόμενης έφεσης με την υπ' αριθ. 6748/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων).

Από τον χρόνο της κατακράτησης των ανηλίκων θυγατέρων από την μητέρα τους, μέχρι σήμερα αυτές μένουν μαζί της στο σπίτι τους στο ... . Η εκκαλούσα που είναι εκπαιδευτικός, κάτοχος διδακτορικού διπλώματος και με εξειδίκευση στα νήπια, επικουρείται στην ανατροφή των ανηλίκων από τους συγγενείς της, που κατοικούν στην …, ενώ στο ...

κατοικούν και οι γονείς του συζύγου της, για τους οποίους οι ανήλικες τρέφουν μεγάλη αγάπη και δύνανται να βοηθήσουν και αυτοί στην ανατροφή των παιδιών. Οι ανήλικες έχουν ήδη προσαρμοσθεί στο νέο τους περιβάλλον, τον Δεκέμβριο 2012 εγγράφηκαν στον δημοτικό παιδικό σταθμό ..., όπου απασχολούνται καθημερινώς και κατά το τρέχον σχολικό έτος, ενώ απασχολούνται και με άλλες δραστηριότητες, όπως μπαλέτο και αθλήματα, έχουν δημιουργήσει φιλικές συναναστροφές και ομιλούν και κατανοούν την ελληνική γλώσσα.

Επομένως, η επιστροφή τους στη ... μπορεί να τις εκθέσει σε ψυχική δοκιμασία, αφού ήδη- κατά τον χρόνο της συζήτησης της ένδικης αίτησης ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (22-1-2013), είχαν διαρρεύσει έξι μήνες παραμονής τους στην Ελλάδα, κατά τους οποίους αυτές εντάχθηκαν πλήρως στο νέο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον τους, ήδη διαμένουν στην οικία τους στο ..., τους τελευταίους δεκαέξι μήνες συνεχώς, η εκ νέου δε αλλαγή τόπου διαμονής τους και του περιβάλλοντος τους, αλλά και η στέρηση, σε τόσο μικρή ηλικία, της παρουσίας της μητέρας τους, που τις φροντίζει καθημερινά, δεν είναι προς το αληθινό συμφέρον τους, το οποίο αποτελεί και το μοναδικό κριτήριο του αν τελικά θα διαταχθεί ή όχι η επιστροφή τους.

Η κρίση αυτή του δικαστηρίου είναι ανεξάρτητη από το ότι ο εφεσίβλητος φέρεται να έχει θεραπευθεί από τα προβλήματα αγχώδους συνδρομής που αντιμετώπιζε, ότι οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του δεν του καθιστούν αδύνατη την καθημερινή προσωπική φροντίδα των θυγατέρων του, αλλά και ότι αυτός ζει μόνος στη ..., ενώ οι συγγενείς του ζουν στην Ελλάδα, ζητήματα των οποίων η εξέταση προσιδιάζει στην κρίση περί της ανάθεσης της επιμέλειας του προσώπου των τέκνων σε έναν από τους γονείς τους, κρίση στην οποία δεν υπεισέρχεται το Δικαστήριο στο πλαίσιο της παρούσας δίκης.

Επομένως, ο σχετικός ισχυρισμός, ότι εάν διαταχθεί η επιστροφή τους στη ... υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εκτεθούν σε ψυχική δοκιμασία, τον οποίο πρόβαλε η καθ' ης και ήδη εκκαλούσα ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και επαναφέρει στο παρόν Δικαστήριο, ως λόγο έφεσης, ο οποίος συνιστά νόμιμη ένσταση, στηριζόμενη στην διάταξη του άρθρου 13 παρ.

Β' της ως άνω Σύμβασης, είναι ουσία βάσιμος. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του τον απέρριψε κατ' ουσίαν, έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων ...". Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι δεχόμενο το Εφετείο ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η επιστροφή των ανηλίκων στη ...

να εκτεθούν σε ψυχική δοκιμασία και να τα περιαγάγει σε μία αφόρητη κατάσταση, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρ. 13 στοιχείο (β) περίπτωση (α) της Σύμβασης της Χάγης, αφού κατά την αληθινή έννοια της διάταξης αυτής, που πρέπει να ερμηνεύεται στενά, "το περιεχόμενο του όρου κίνδυνος περιαγωγής σε αφόρητη κατάσταση" αφορά εντελώς εξαιρετικές καταστάσεις που δεν συντρέχουν στην περίπτωση των διαδίκων.

Επικουρικά με τον ίδιο λόγο της αίτησης αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες κατέληξε στην παραπάνω κρίση της. Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, κατ' αποδοχή της εφέσεως της αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την αντιθέτως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση και κατ' αποδοχή ως βάσιμου του επί του άρθρου 13 περ.

β' της Συμβάσεως της Χάγης ερειδομένου ισχυρισμού της εκκαλούσας, απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την αίτηση του ήδη αναιρεσείοντος, κρίναν, αναφορικώς με τη συνδρομή των προϋποθέσεων εφαρμογής της ανωτέρω διατάξεως διαλαμβάνοντας στην απόφασή του την αιτιολογία, ότι τα παιδιά με την επιστροφή τους στη ...

θα εκτεθούν σε φυσική και ψυχική δοκιμασία. Με την κρίση του αυτή, το Εφετείο ουχί ορθώς υπήγαγε τα γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά στην ανωτέρω διάταξη, διέλαβε δε στην απόφασή του ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως.

Ειδικότερα, στις σημειούμενες στην αρχή της παρούσης αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν διαλαμβάνονται από το Εφετείο, καίτοι δέχθηκε ότι η κατακράτηση στην Ελλάδα των ανηλίκων τέκνων από την αναιρεσίβλητη είναι παράνομη, με πληρότητα και σαφήνεια αιτιολογίες, από εκείνες που προαναφέρθηκαν στη μείζονα νομική σκέψη της παρούσας που να δικαιολογούν το καταληκτικό αυτής αποδεικτικό πόρισμα ως προς την έκθεση των ανηλίκων τέκνων, σε φυσική ή ψυχική δοκιμασία ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο να περιέλθουν αυτά σε μία αφόρητη κατάσταση, αν επιστρέψουν στην ....

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο, υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, αιτιάται το Εφετείο για εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στην έννοια του κινδύνου και συνακόλουθα για εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 13 περ. β και έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω αντιφατικών αιτιολογιών ως προς το χρόνο κατά τον οποίο η αιτούσα μητέρα ζήτησε την επιστροφή των ανηλίκων, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός και να αναιρεθεί στο σύνολό της η προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση, ενώ παρέλκει πλέον η έρευνα των λοιπών λόγων της αίτησης αναίρεσης.

Ακολούθως πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρ. 580§3 ΚΠολΔ), ενώ η δικαστική δαπάνη πρέπει να συμψηφισθεί μεταξύ των διαδίκων λόγω της ιδιαίτερης δυσχέρειας ως προς την ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόσθηκαν (άρθρ. 179, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 2236/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από δικαστή άλλο από αυτόν που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση. Και

Συμψηφίζει μεταξύ των διαδίκων τη δικαστική δαπάνη.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Μαΐου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ