Supreme Court dismisses appeal on lease contract and tree damage claims, upholding lower court's finding of intentional destruction.

Απόφαση 595 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 595/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Γ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Ιωάννη Ανύσιο και Παναγιώτη Ακριτίδη.

Της αναιρεσίβλητης: Δ. Γ. του Α., συζ. Γ. Η., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Ξενίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-11-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 229/2018 μη οριστική και 324/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 60/2021 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-11-2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 8-11-2021 (αρ. κατ. 9/2021) αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 60/2021 τελεσίδικης αποφάσεως του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρα 577 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

Από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτει ότι η ως άνω προσβαλλομένη απόφαση, είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη με την από 6-11-2017 (αρ. κατ. 77/2018) αγωγή της ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νέων Μουδανιών, ισχυρισθείσα ότι ο εναγόμενος, ήδη αναιρεσείων, προς τον οποίο είχε εκμισθώσει, κατά το έτος 2004 και για μία δεκαετία, τον περιγραφόμενο αγρό, ιδιοκτησίας της, όπως η ίδια διαπίστωσε μετά τη λήξη της μισθώσεως και δη στις 05-03-2015, είχε κόψει όλα τα δέντρα που υπήρχαν εντός αυτού και είχε καταστρέψει το αρδευτικό σύστημα του αγρού της, ζήτησε να υποχρεωθεί να της καταβάλει το ποσό των 25.228,70 ευρώ για την αποκατάσταση της θετικής της ζημίας, το ποσό των 141.100 ευρώ για διαφυγόντα εισοδήματα και το ποσό των 100.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της, συνεπεία της αδικοπραξίας, ηθικής της βλάβης.

Το ως άνω δικαστήριο, με την υπ' αριθμ. 324/2019 απόφασή του, απέρριψε ως αόριστο το, ύψους 126.375 ευρώ, κονδύλιο των διαφυγόντων εισοδημάτων, για την, μετά το έτος 2015, δεκαετία και, κατά τα λοιπά, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσίαν και επιδίκασε υπέρ της ενάγουσας 6.390,31 ευρώ για την αποκατάσταση της θετικής της ζημίας, 15.725 ευρώ για τα διαφυγόντα εισοδήματά της και 1.200 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής της βλάβης.

Κατόπιν ασκήσεως αντιθέτων εφέσεων, εκδόθηκε η προσβαλλομένη υπ' αριθμ. 60/2021 απόφαση του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, το οποίο απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την έφεση του εναγομένου, ήδη αναιρεσείοντος και, αφού έκρινε ορισμένο το απορριφθέν πρωτοδίκως ως αόριστο, κονδύλιο των διαφυγόντων εισοδημάτων, για την, μετά το έτος 2015, δεκαετία, δέχτηκε εν μέρει την έφεση της ενάγουσας, ήδη αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε εν μέρει την εκκληθείσα απόφαση, κατά τα κεφάλαια αυτής περί αποθετικής ζημίας και περί χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης και υποχρέωσε τον ήδη αναιρεσείοντα να καταβάλει στην ήδη αναιρεσίβλητη, το ποσό των 62.900 ευρώ για διαφυγόντα εισοδήματα και 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής της βλάβης.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 παρ. 2, 118 αρ. 4 και 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, σαφή έκθεση των γεγονότων, τα οποία θεμελιώνουν κατά νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση αυτής από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα.

Η έκθεση στο δικόγραφο της αγωγής των πραγματικών περιστατικών, τα οποία πρέπει να είναι όσα είναι νομικώς ικανά και αναγκαία για τη θεμελίωση του δικαιώματος, η προστασία του οποίου ζητείται και τα οποία πρέπει να αναφέρονται με τέτοια σαφήνεια, ώστε να εξατομικεύουν την επίδικη έννομη σχέση και να μην καταλείπεται αμφιβολία περί της αξιώσεως που απορρέει από αυτά, είναι απαραίτητη, για να υπάρχει η δυνατότητα, το μεν δικαστήριο να κρίνει τη νομική βασιμότητα της αγωγής και να διατάξει τις δέουσες αποδείξεις, ο δε εναγόμενος να μπορεί να αμυνθεί κατά της αγωγικής αξιώσεως που θεμελιώνεται επ' αυτών, με ανταπόδειξη ή ένσταση (A.Π. 744/2023, Α.Π. 1875/2022, Α.Π. 133/2022, Α.Π. 54/2022).

Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκησή της και επιφέρει την απόρριψή της ως απαράδεκτης, λόγω της αοριστίας, είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προβολής σχετικού ισχυρισμού από τον εναγόμενο.

Η αοριστία δε αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με τις προτάσεις, ούτε με παραπομπή στο περιεχόμενο άλλων εγγράφων της δίκης, ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων (A.Π. 1397/2023, Α.Π. 574/2023, Α.Π. 357/2023, Α.Π. 473/2022). Η ανεπάρκεια των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής και συνδέεται με την εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, χαρακτηρίζεται ως νομική αοριστία και ελέγχεται με τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

και, αντίστοιχα, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., ως παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εφόσον το δικαστήριο της ουσίας έκρινε τελικά ως ορισμένη την αγωγή, αρκούμενο σε λιγότερα ή διαφορετικά στοιχεία από αυτά που απαιτεί ο νόμος (Α.Π. 1032/2023, Α.Π. 744/2023, Α.Π. 303/2023, Α.Π. 672/2022). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 298 του Α.Κ., η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος.

Τέτοιο κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί. Για τη διαμόρφωση, έτσι, της αποδεικτικής κρίσεως του δικαστή, ως προς την επέλευση και το ύψος της εν λόγω ζημίας στο μέλλον, ο νόμος αρκείται σε πιθανολόγηση και δεν απαιτεί πλήρη απόδειξη.

Ως εκ τούτου, η ανωτέρω διάταξη έχει μικτό χαρακτήρα, δηλαδή είναι ουσιαστική, ως προς τον καθορισμό από αυτή των παραγωγικών της εν λόγω αξιώσεως στοιχείων, και δικονομική, ως προς την επάρκεια της πιθανολογήσεως του διαφυγόντος κέρδους. Όταν ζητείται αποζημίωση λόγω διαφυγόντος κέρδους, πρέπει να εκτίθενται στην αγωγή τα συγκεκριμένα περιστατικά που προσδιορίζουν την προσδοκία ορισμένου κέρδους, με βάση την, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πιθανότητα ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί και καθιστούν πιθανό το κέρδος ως προς τα επί μέρους κονδύλια (Ολ.Α.Π. 20/1992, Α.Π. 504/2023, Α.Π. 484/2023, Α.Π. 260/2022).

Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με την από 6-11-2017 ένδικη αγωγή της, που επισκοπείται παραδεκτώς (άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), και κατά το ενδιαφέρον για τον αναιρετικό έλεγχο αντίστοιχο τμήμα της, εξέθετε, ως προς το περί διαφυγόντων εισοδημάτων αγωγικό κονδύλιο αυτής, επί λέξει, ότι "...

τα ως άνω δένδρα ήταν ηλικίας 10 ετών, που φθάνουν στο βέλτιστο σημείο της απόδοσής των σε καρπούς και είχαν ακόμη τουλάχιστον 10-15 χρόνια προσδοκώμενης πολύ καλής απόδοσης σε ποσότητα και ποιότητα καρπών. Τη στιγμή της υπαίτιας και εκ προθέσεως καταστροφής αυτών από τους εναγομένους ευρίσκοντο πλέον εντός του κατά τα άνω κτήματός μου 629 πλήρως ανεπτυγμένα και πλήρως παραγωγικά οπωροφόρα δένδρα καϊσιές, όλα έμφορτα ανθέων, το κτήμα είχε τύχει μέχρι και τις αρχές Φεβρουαρίου καλής εκμεταλλεύσεως και τα δένδρα ήταν πολύ καλά περιποιημένα από πλευράς κλαδέματος, οργώματος, λιπάνσεως και ραντίσματος με φυτοφάρμακα και άλλα σκευάσματα (γαλαζόπετρα κ.λπ.) ...

είχαν προσδοκώμενη απόδοση καρπών περίπου 50 κιλά έκαστο, πρώτης ποιότητος, και οι εν λόγω καρποί διατίθενται στην αγορά έναντι τιμήματος 0,80 ευρώ το κιλό σε μέση τιμή χονδρικής, στο σύνολο της καλλιεργητικής περιόδου. Εξ αυτού του ποσού, των 0,80 ευρώ το κιλό, τα 0,50 ευρώ κατά κιλό αποτελούν καθαρό κέρδος, δηλαδή καθαρό εισόδημα, ενώ τα άλλα 0,30 ευρώ κατά κιλό αποτελούν το σύνολο των εξόδων της καλλιέργειας.

Συνεπώς η ζημία, που μου προξένησαν οι εναγόμενοι ανέρχεται σε 629 οπωροφόρα δένδρα Χ 50 κιλά Χ 0,80 ευρώ = 25.160 ευρώ μεικτό εισόδημα και 629 οπωροφόρα δένδρα Χ 50 κιλά Χ 0,50 ευρώ = 15.725 Ευρώ καθαρό εισόδημα κατ' έτος. Με δεδομένο ότι μετά την εμφύτευσή τους τα συγκεκριμένα δένδρα χρειάζονται 5 έτη, για να αρχίσουν να δίνουν καρπούς, ενώ για τα επόμενα 5 έτη η μέση καρποφορία είναι 20 κιλά ετησίως, το σύνολο των απωλειών μου για την πρώτη πενταετία, που υπάρχει ολική απώλεια παραγωγής και καθαρού εισοδήματος, ανέρχεται σε 15.725 ευρώ Χ 5 έτη = 78.600 ευρώ και για τα υπόλοιπα πέντε έτη, που η απώλεια είναι της τάξης του 60%, αφού η παραγωγή κατά δένδρο είναι 20 αντί για 50 κιλά, η απώλεια παραγωγής και εισοδήματος είναι 15.725 Χ 5 έτη Χ 60% = 47,175 ευρώ, ήτοι συνολικά γιοι την δεκαετία η ζημία μου από την απώλεια εισοδήματος είναι 126.375,00 ευρώ (78.600 ευρώ + 47.775 ευρώ)".

Με το περιεχόμενο αυτό το ανωτέρω αγωγικό κονδύλιο των διαφυγόντων εισοδημάτων ήταν αρκούντως ορισμένο, αφού εκτίθενται, με σαφήνεια και επάρκεια, όλα εκείνα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν κατά νόμο την εν λόγω επίδικη αξίωση και δη αναφέρεται ότι τα δέντρα που αποκόπηκαν ήταν ηλικίας περίπου 10 ετών, πλήρως παραγωγικά, δεν ήταν άρρωστα, όλα έμφορτα ανθέων, πολύ καλά περιποιημένα από πλευράς κλαδέματος, οργώματος, λιπάνσεως και ραντίσματος με φυτοφάρμακα και άλλα σκευάσματα (γαλαζόπετρα κ.λπ.).

Επομένως, το Εφετείο, που έκρινε ότι, με βάση τα περιστατικά αυτά και τα προπαρασκευαστικά μέτρα που λήφθηκαν, πιθανολογείται, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, η μελλοντική ζημία της ενάγουσας, ήδη αναιρεσίβλητης, δεν έσφαλε κατά την εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 298 του Α.Κ.

Συνεπώς, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση ότι το Εφετείο, εσφαλμένα δήθεν αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα για την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως του άρθρου 298 του Α.Κ., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 6 του Κ.Πολ.Δ. [όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015, ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1-1-2016, μεταξύ άλλων και για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από την ημερομηνία αυτή (άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού) και εφαρμόζεται, εν προκειμένω, ως εκ του χρόνου καταθέσεως της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως (11-11-2021)], η οποία είναι ταυτόσημη με την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια του αναιρετικού αυτού λόγου, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υφίσταται, συνεπώς, εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα, έτσι, να μην μπορεί να ελεγχθεί αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Ειδικότερα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει, όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που, είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για την στοιχειοθέτηση της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε στην ένδικη περίπτωση, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της (Α.Π. 88/2022, Α.Π. 1510/2021, ΑΠ1388/2021, Α.Π. 889/2021).

Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η πιο πάνω διάταξη, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, και ιδίως στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε (Ολ.Α.Π. 2/2019, Ολ.Α.Π. 15/2006, Α.Π. 304/2023, Α.Π. 961/2022, ΑΠ 214/2021). Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της αποφάσεως, ώστε, στο πλαίσιο της εν λόγω διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 19 και, αντιστοίχως, του άρθρου 560 αρ. 6 του Κ.Πολ.Δ., να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναιρέσεως ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων, που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος (Α.Π. 214/2021, Α.Π. 549/2020).

Περαιτέρω, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αναφέρεται στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού και, επομένως, προϋποθέτει έρευνα της ουσίας της υπόθεσης και διατύπωση αποδεικτικού πορίσματος από το δικαστήριο της ουσίας. Κατά συνέπειαν, δεν ιδρύεται ο αναιρετικός αυτός λόγος, όταν η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντιφατικότητα των αιτιολογιών, αναφέρονται στη σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως, με την οποία η αγωγή (ή η ένσταση ή η αντένσταση) κρίθηκε απορριπτέα ως μη νόμιμη, απαράδεκτη ή αόριστη (Α.Π. 732/2023, Α.Π. 436/2022, Α.Π. 696/2021, Α.Π. 462/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επιτρεπτή (άρθρο 561 αρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το ως Εφετείο δικάσαν Δικαστήριο, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα: "Η εκκαλούσα (ήδη αναιρεσίβλητη) είναι κυρία ενός αυτοτελούς και διαιρετού τμήματος, έκτασης 11.156 τ.μ.

εκ του υπ' αριθ. 436 κληροτεμαχίου, Γ' κατηγορίας συνολικής έκτασης 44.625 τ.μ., το οποίο βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια της τοπικής κοινότητας ..., στη θέση "..." και συνορεύει ... Το ακίνητο αυτό ... παραχώρησε άνευ ανταλλάγματος στον πρώτο εφεσίβλητο (ήδη αναιρεσείοντα) το έτος 2004, με έναρξη του χρησιδανείου από το καλλιεργητικό έτος 2005 και στο πλαίσιο αυτό συμφωνήθηκε ότι ο τελευταίος είχε δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τον αγρό της, να ξεριζώσει τα ήδη υπάρχοντα 390 δέντρα βερικοκιάς που είχε φυτέψει η εκκαλούσα το έτος 1993 και να φυτέψει νέα δέντρα βερικοκιάς σε πυκνότερη διάταξη.

Στη συνέχεια, και μόνο για λόγους διασφάλισης της καλλιέργειας του 1ου εφεσίβλητου (αναιρεσείοντος) προς τον ΕΛΓΑ, καταρτίστηκαν μεταξύ αυτού και της εκκαλούσας (αναιρεσίβλητης) τα από 10-3-2009 και 10-3-2010 εικονικά μισθωτήρια συμβόλαια, με διάρκεια μέχρι 10 Μαρτίου του έτους 2012 και 2015 αντίστοιχα, που καταδεικνύουν πρωτίστως την εκφρασθείσα δικαιοπρακτική βούλησή τους για τη συμφωνημένη λήξη του χρησιδανείου, ενώ αναφορικά με τα δέντρα που θα είχαν φυτευτεί και το αρδευτικό σύστημα που θα εγκαθίστατο, κατά τη λήξη του χρησιδανείου, θα έπρεπε, κατ' άρθρο 810 Α.Κ., να παραμείνουν σ' αυτό.

Αποδείχθηκε επίσης ότι το Φεβρουάριο 2015 η εκκαλούσα (αναιρεσίβλητη) ενημέρωσε, αναφορικά με την πρόθεσή της να μην παρατείνει το χρησιδάνειο και την επερχόμενη καλλιεργητική περίοδο, οπότε, τον Μάρτιο του έτους 2015, λίγο πριν τη λήξη του χρησιδανείου, διαπίστωσε ότι ο πρώτος εφεσίβλητος (αναιρεσείων) έκοψε τα 629 δέντρα βερικοκιάς που υπήρχαν στον αγρό της σε ύψος 10 εκατοστών από το έδαφος, ενώ με γεωργικό μηχάνημα κατέστρεψε και το αρδευτικό δίκτυο, που είχε εγκαταστήσει στο αγροτεμάχιό της.

Για τις πράξεις του αυτές, τις οποίες ομολόγησε τόσο στην εξέτασή του από τα αρμόδια όργανα της αστυνομίας στο ΑΤ Νέων Μουδανιών, όσο και στις έγγραφες εξηγήσεις που έδωσε στην Πταισματοδίκη Νέων Μουδανιών, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασής του, ύστερα από έγκληση που υπέβαλε σε βάρος του η εκκαλούσα για φθορά ξένης ιδιοκτησίας ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας, καταδικάστηκε ήδη δυνάμει της υπ' αριθ. 2718/2018 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πολυγύρου.

Ο εφεσίβλητος βέβαια, ισχυρίζεται ότι επρόκειτο για άτυπη αγοραπωλησία του συγκεκριμένου διαιρετού τμήματος κληροτεμαχίου (και ότι ταυτόχρονα του μεταβιβάστηκε και η νομή και κατοχή του), με την υπόσχεση ότι η εκκαλούσα θα συμπράξει στην κατάρτιση συμβολαιογραφικής πράξεως μεταβίβασης, οποτεδήποτε της ζητηθεί, ωστόσο η ενοχική φύση της συμφωνίας τους επιβεβαιώνεται από τα γενόμενα δεκτά, τόσο στην προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. 653/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, όσο και στην προαναφερόμενη ποινική απόφαση...

Τα δέντρα που κόπηκαν από αυτόν ήταν ηλικίας περίπου 10 ετών, δηλαδή ήταν πλήρως παραγωγικά. Δεν αποδείχθηκε ότι τα δέντρα ήταν άρρωστα και κόπηκαν για να μην μεταδοθεί η ασθένειά τους και σε άλλα δέντρα βερικοκιάς γειτονικών αγρών ... αφού από την έκθεση της γεωπόνου Μ. Κ., που επιλήφθηκε την ίδια μέρα της καταγγελίας (5-3-2015), προέκυψε ότι τα δέντρα ήταν κομμένα σε μικρή απόσταση από το έδαφος, δεν υπήρχαν οι κορμοί παρά μόνο τα κλαδιά που είχαν ανθίσει (άρα ήταν κομμένα πολύ πρόσφατα) και φαινόταν ότι ήταν ραντισμένα, ενώ το χώμα κάτω είχε λίπασμα και οι κομμένοι κορμοί δεν είχαν συμπτώματα από ασθένειες του ξύλου, το δε σύστημα άρδευσης ήταν ολοσχερώς κατεστραμμένο από γεωργικό μηχάνημα, οι αγωγοί σπασμένοι και τα λάστιχα κομμένα.

Για την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη η εκκαλούσα προκύπτει ότι θα χρειαστούν τα εξής ποσά: Α) Για την αποκατάσταση του αρδευτικού δικτύου του αγρού της, απαιτείται η αγορά 270 μέτρων σωλήνων Φ 75 ΡVC, 330 μέτρων σωλήνων Φ 63 ΡVC, 1.990 μέτρα λάστιχο τύπου Φ 20, 360 μπεκ με πασαλάκια, 55 σέλες τύπου Φ 63, 55 ΤΑΦ ρακόρ Φ 20 Χ 1, 6 παροχές-στάσεις, 6 τεμάχια παροχών καθαρισμού, 660 τεμάχια "μακαρόνια" ΡVC 1,50 μέτρων και 660 μπεκ με λόγχη.

Η συνολική αξία όλων των ανωτέρω ανταλλακτικών ανέρχεται στο ποσό των 2.452,80 ευρώ χωρίς να περιλαμβάνεται ο ΦΠΑ. Επιπλέον, για χωματουργικές εργασίες με μηχανήματα για την εκσκαφή του υπογείου δικτύου στον αγρό της εκκαλούσας απαιτείται το ποσό των 780 ευρώ και επιπλέον το ποσό των 350 ευρώ ως εργατικά για την εγκατάσταση του αρδευτικού δικτύου (βλ.

τη με αριθμό …/10,3.2015 προσφορά κόστους ανταλλακτικών και εργασιών Π. Ν.). Έτσι, για την αποκατάσταση του αρδευτικού δικτύου της, απαιτείται η καταβολή συνολικού ποσού 3.582,80 ευρώ (2.452,8 + 780 + 350= 3.582,80 ευρώ). Β) Για την αγορά 629 νέων δενδρυλλίων στη θέση των παλαιών δέντρων ποικιλίας καϊσιάς (αφού τα επιπλέον 31 που είχαν φυτευτεί είχαν αποξηρανθεί πριν από την αποκοπή από τον πρώτο εφεσίβλητο), απαιτείται το ποσό των τριών ευρώ (3) ανά δέντρο, συν την επιβάρυνση του ΦΠΑ ύψους 13%, δηλαδή 0,39 ευρώ.

Έτσι για την αγορά νέων δενδρυλλίων η εκκαλούσα θα πρέπει να δαπανήσει το συνολικό ποσό των 2.132,31 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου και του ΦΠΑ 13%. Το κόστος για τη διάνοιξη 629 οπών για τη φύτευση των νέων δενδρυλλίων, το οποίο γίνεται με ειδικό μηχάνημα προσαρμοσμένο σε γεωργικό ελκυστήρα, ανέρχεται στο ποσό των 330 ευρώ, ενώ το κόστος της εργασίας για τη φύτευση των 629 νέων δενδρυλλίων ανέρχεται σε 33 εργατοώρες συνολικά, δηλαδή περίπου πέντε ημέρες εργασίας, αμειβόμενο με το μικτό κατώτατο ημερομίσθιο ύψους 29,04 ευρώ για οκτάωρη εργασία.

Επομένως, για την εργασία φύτευσης των νέων δενδρυλλίων απαιτείται ποσό 145,20 ευρώ. Το κόστος του λιπάσματος και του φυτοφαρμάκου που απαιτείται για τα νέα δενδρύλλια ανέρχεται στο ποσό των 200 ευρώ. Σύμφωνα με όλα τα ανωτέρω, η θετική ζημία της εκκαλούσας ανέρχεται στο ποσό των 6.390,31 ευρώ (200 + 145,20 + 330 + 2.132,31 + 3.582,80 = 6.390,31).

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλούμενη απόφασή του κατέληξε στις ίδιες κρίσεις ... σωστά εκτίμησε τις αποδείξεις, οι δε περί του αντιθέτου λόγοι της Α' και Β' έφεσης, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι κατ' ουσίαν. Προέκυψε επίσης ότι τα δέντρα που έκοψε ο β' εφεσίβλητος ήταν πλήρως παραγωγικά και υγιή, είχαν δε κλαδευτεί, ραντιστεί και λιπανθεί, ενώ, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες που προσκομίστηκαν, είχαν αρχίσει να ανθίζουν.

Με βάση τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, την ηλικία των δέντρων αλλά και όλων των καταλλήλων μέτρων που αποδεικνύεται ότι είχαν ληφθεί, τα συγκεκριμένα δέντρα είχαν προσδοκώμενη απόδοση για το καλλιεργητικό έτος 2015 περίπου 40 με 50 κιλά καρπών. Η μέση τιμή χονδρικής πώλησης των καρπών της συγκεκριμένης ποικιλίας (καϊσιά) ανέρχεται στα ογδόντα λεπτά το κιλό (0,80 ευρώ) από την οποία θα πρέπει να αφαιρεθεί το κόστος της παραγωγής αυτών των καρπών, που υπολογίζεται στο ποσό των τριάντα λεπτών (0,30 ευρώ) ανά κιλό παραγόμενων καρπών.

Έτσι, η ενάγουσα θα είχε παραγωγή περίπου 31 τόνων (31.450 κιλά) καρπών, τα οποία θα της απέφεραν για το καλλιεργητικό έτος 2015 το συνολικό ποσό των 15.725 ευρώ (31,450 Χ 0,50 λεπτά καθαρού κέρδους = 15.725 ευρώ). Περαιτέρω, το εν λόγω είδος ποικιλίας καρπίζει περίπου το 3° - 4° έτος, επομένως η απώλεια εισοδήματος πρέπει να υπολογιστεί για τα πρώτα 4 χρόνια, ήτοι 629 δέντρα Χ 25 (50 κιλά Χ 0,5 λεπτά κέρδους) ευρώ το δέντρο Χ 4 χρόνια = 62.900 ευρώ.

Επομένως, και το ποσό αυτό αποτελεί διαφυγόν κέρδος (αποθετική ζημία) της ενάγουσας, λόγω στέρησης της καρποφορίας τους, σε βάθος 4ετίας μετά το 2015. Περαιτέρω, η καταστροφή του κτήματος της ενάγουσας προκάλεσε σε αυτή θλίψη και στεναχώρια, στοιχεία που αν και δεν αποτελούν επιδεκτική αποκαταστάσεως περιουσιακή ζημία, αποτελούν εν τούτοις ηθική βλάβη, για την οποία δικαιούται κατ' άρθρο 932 Α.Κ., εύλογη κατά την κρίση του Δικαστηρίου χρηματική ικανοποίηση.

Το Δικαστήριο για τον υπολογισμό της σταθμίζει τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η αδικοπραξία, το βαθμό πταίσματος του υπαιτίου, το βαθμό της ψυχικής ταλαιπωρίας της ενάγουσας και την οικονομική κατάσταση του πρώτου εναγόμενου, Συνεπώς, πρέπει να επιδικαστεί στην ενάγουσα το ποσό των 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, ποσό το οποίο κρίνεται εύλογο και δίκαιο...".

Δηλαδή, το Εφετείο, δέχτηκε, ανέλεγκτα 1) ότι ο εναγόμενος, ήδη αναιρεσείων ενώ είχε υποχρέωση να αποδώσει στην ενάγουσα, ήδη αναιρεσίβλητη, τον αγρό, ιδιοκτησίας της, που του είχε παραχωρηθεί προς εκμετάλλευση, με τα δέντρα, που ο ίδιος είχε φυτέψει και με το αρδευτικό σύστημα, που ο ίδιος είχε εγκαταστήσει, προέβη στην κοπή 629 δέντρων βερικοκιάς και την καταστροφή του αρδευτικού δικτύου και 2) ότι από την παράνομη και υπαίτια αυτή συμπεριφορά του η αναιρεσίβλητη υπέστη την περιγραφόμενη θετική και αποθετική ζημία, καθώς και ηθική βλάβη.

Από το ανωτέρω, αυτολεξεί παρατεθέν περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει ότι το ως άνω δικαστήριο, διέλαβε σ' αυτήν πλήρεις, σαφείς, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά αιτιολογίες, ως προς τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες (αιτιολογίες) καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 299, 914 και 932 του Α.Κ., τις οποίες εφάρμοσε, χωρίς να απαιτούνται επί πλέον αιτιολογίες και, έτσι, δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού τα περιστατικά αυτά, που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν, πληρούσαν το πραγματικό και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμα, περί της τελεσθείσας σε βάρος της ήδη αναιρεσίβλητης αδικοπραξίας.

Ο αναιρεσείων, με τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο λόγους αναιρέσεως, διατείνεται ότι το ως άνω δικαστήριο, με την προσβαλλομένη απόφαση 1) χωρίς αιτιολογίες, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε τον ισχυρισμό του ότι, λόγω άτυπης πώλησης του αγρού και της εν συνεχεία παράδοσης της νομής του σ' αυτόν, η εκ μέρους του κοπή των δέντρων συνιστά καλόπιστη ενέργεια, με συνέπεια να μην υφίσταται αδικοπραξία, αφού δεν συντρέχουν τα αναγκαία για τη θεμελίωσή της στοιχεία, ήτοι η παράνομη ενέργεια και η υπαιτιότητα (πρώτος λόγος), 2) χωρίς αιτιολογίες απέρριψε ως μη νόμιμη την προβληθείσα εκ μέρους του ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος (δεύτερος λόγος), 3) χωρίς αιτιολογίες, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε τον ισχυρισμό του ότι προέβη στην κοπή των δένδρων λόγω του ότι αυτά ήταν άρρωστα και υπήρχε κίνδυνος μετάδοσης και επέκτασης της ασθένειας σε διπλανές καλλιέργειες του ιδίου (τρίτος λόγος, κατά το πρώτο σκέλος του), 4) ενώ δέχτηκε ότι "δεν βρέθηκαν κορμοί, παρά μόνο κλαδιά", αντιφατικά στη συνέχεια δέχτηκε ότι "οι κομμένοι κορμοί δεν είχαν συμπτώματα από ασθένειες του ξύλου..." (τρίτος λόγος, κατά το δεύτερο σκέλος του) και 5) χωρίς αιτιολογίες, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες επιδίκασε τα κονδύλια για αποζημίωση της θετικής και αποθετικής ζημίας, ενόψει του ότι:

α) ως προς τη θετική ζημία, αποδέχτηκε και κατέγραψε στο σκεπτικό της προσβαλλομένης, τα αναγραφόμενα στην υπ' αριθμ. …/10.3.2005 προσφορά κόστους, που προσκόμισε η εναγομένη, ήδη αναιρεσίβλητη, χωρίς όμως να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους πείστηκε για την ορθότητα του περιεχομένου της, ενώ απέρριψε σιγή τους αναφερόμενους στον πέμπτο λόγο της εφέσεώς του ισχυρισμούς του, με τους οποίους αμφισβήτησε το ύψος των αιτούμενων κονδυλίων και β) ως προς την αποθετική ζημία, δεν αναφέρει ποια τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί.

Με βάση όμως τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, το ως Εφετείο δικάσαν δικαστήριο δέχτηκε ότι η ήδη αναιρεσίβλητη "...παραχώρησε άνευ ανταλλάγματος στον πρώτο εφεσίβλητο το έτος 2004, με έναρξη του χρησιδανείου από το καλλιεργητικό έτος 2005 ... Στη συνέχεια, και μόνο για λόγους διασφάλισης της καλλιέργειας του 1ου εφεσίβλητου προς τον ΕΛΓΑ, καταρτίστηκαν μεταξύ αυτού και της εκκαλούσας τα από 10-3-2009 και 10-3-2010 εικονικά μισθωτήρια συμβόλαια, με διάρκεια μέχρι 10 Μαρτίου του έτους 2012 και 2015 αντίστοιχα, που καταδεικνύουν πρωτίστως την εκφρασθείσα δικαιοπρακτική βούλησή τους για τη συμφωνημένη λήξη του χρησιδανείου, ενώ, αναφορικά με τα δέντρα που θα είχαν φυτευτεί και το αρδευτικό σύστημα που θα εγκαθίστατο, κατά τη λήξη του χρησιδανείου θα έπρεπε, κατ' άρθρο 810 ΑΚ, να παραμείνουν σ' αυτό...".

Το δικαστήριο, δηλαδή, απέρριψε τον ισχυρισμό του ήδη αναιρεσείοντος ότι η νομή του αγρού παραδόθηκε σ' αυτόν λόγω άτυπης πωλήσεως, με την αντίθετη, με πλήρεις και επαρκείς αιτιολογίες, παραδοχή, ότι ο αγρός παραχωρήθηκε σ' αυτόν δυνάμει συμβάσεως χρησιδανείου, με συμφωνημένη λήξη το έτος 2015.

Συνεπώς, ο με το προεκτεθέν περιεχόμενο πρώτος λόγος αναιρέσεως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Η περιεχόμενη δε στον ίδιο λόγο περαιτέρω αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν απάντησε επί του δευτέρου λόγου της εφέσεώς του, ούτε αιτιολόγησε επαρκώς γιατί τον απέρριψε, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω της αοριστίας της, αφού δεν αναφέρεται το περιεχόμενο του λόγου αυτού της εφέσεως, προκειμένου να ελεγχθεί αν αυτός απορρίφθηκε χωρίς αιτιολογίες ή με ελλιπείς αιτιολογίες, όπως ο αναιρεσείων διατείνεται.

Περαιτέρω, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια της χωρίς αιτιολογία απορρίψεως ως μη νόμιμης, της προβληθείσας εκ μέρους του ενστάσεως περί καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, δεν ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ. 6 του Κ.Πολ.Δ., όταν το δικαστήριο δεν ερεύνησε κατ' ουσίαν την ένσταση, αλλά απέρριψε αυτήν ως μη νόμιμη, όπως εν προκειμένω.

Εξ άλλου, το ως Εφετείο δικάσαν δικαστήριο, με πλήρεις και επαρκείς αιτιολογίες, απέρριψε τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι τα δέντρα που κόπηκαν ήταν άρρωστα και υπήρχε κίνδυνος μετάδοσης και επέκτασης της ασθένειας σε διπλανές καλλιέργειες του ιδίου, αφού, με βάση τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δέχτηκε ότι "...τα δέντρα που κόπηκαν από αυτόν ήταν ηλικίας περίπου 10 ετών, δηλαδή ήταν πλήρως παραγωγικά.

Δεν αποδείχθηκε ότι τα δέντρα ήταν άρρωστα και κόπηκαν για να μην μεταδοθεί η ασθένειά τους και σε άλλα δέντρα βερικοκιάς γειτονικών αγρών, όπως ισχυρίζονται οι εφεσίβλητοι, αφού από την έκθεση της γεωπόνου Μ. Κ., που επιλήφθηκε την ίδια μέρα της καταγγελίας (5-3-2015), προέκυψε ότι τα δέντρα ήταν κομμένα σε μικρή απόσταση από το έδαφος, δεν υπήρχαν οι κορμοί παρά μόνο τα κλαδιά που είχαν ανθίσει (άρα ήταν κομμένα πολύ πρόσφατα) και φαινόταν ότι ήταν ραντισμένα, ενώ το χώμα κάτω είχε λίπασμα και οι κομμένοι κορμοί δεν είχαν συμπτώματα από ασθένειες του ξύλου...".

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Δεν υπάρχει δε καμία αντίφαση μεταξύ της παραδοχής της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι "δεν βρέθηκαν κορμοί, παρά μόνο κλαδιά", και της εν συνεχεία παραδοχής της ότι "οι κομμένοι κορμοί δεν είχαν συμπτώματα από ασθένειες του ξύλου...", ενόψει του ότι στην προσβαλλομένη απόφαση αναφέρεται μεν ότι δεν βρέθηκαν τα τμήματα των κορμών που είχαν αποκοπεί, πλην όμως αναφέρεται περαιτέρω ότι τα δέντρα κόπηκαν "σε ύψος 10 εκατοστών από το έδαφος" και, κατά λογική ακολουθία, έμενε ένα μικρό μέρος των κορμών, από τον έλεγχο των οποίων προέκυψε ότι δεν υπήρχαν συμπτώματα από ασθένειες του ξύλου.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο σκέλος του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Επίσης, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, κατά το ανωτέρω, υπό στοιχείο 4α σκέλος αυτού, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, ενόψει του ότι το δικαστήριο, που επιδίκασε υπέρ της αναιρεσίβλητης τη θετική της ζημία, με πλήρεις και επαρκείς αιτιολογίες δέχτηκε ως αποδειχθέντα τα σχετικά αγωγικά κονδύλια, με βάση την προσκομισθείσα από την τελευταία υπ' αριθμ.

…/10.3.2005 προσφορά, δεν είχε δε υποχρέωση, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ανωτέρω νομική σκέψη, να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους πείστηκε για την ορθότητα του περιεχομένου αυτής, ούτε να αναλύσει ιδιαιτέρως τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα του αναιρεσείοντος, όπως εσφαλμένα ο τελευταίος υπολαμβάνει.

Περαιτέρω, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, κατά το ανωτέρω, υπό στοιχείο 4β σκέλος αυτού, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, ενόψει του ότι, σε σχέση με την επιδικασθείσα υπέρ της ενάγουσας αποθετική ζημία αυτής, αναφέρεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι τα δένδρα που κόπηκαν, ηλικίας περίπου 10 ετών, ήταν πλήρως παραγωγικά και υγιή, ήταν ραντισμένα και το χώμα είχε λίπασμα, αναφέρονται δηλαδή όλα τα προπαρασκευαστικά μέτρα που είχαν ληφθεί για την καρποφορία τους.

Όπως δε προκύπτει από τις παρατεθείσες ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, το ως Εφετείο δικάσαν δικαστήριο στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα στην αδικοπραξία του εναγομένου ήδη αναιρεσείοντος και συγκεκριμένα στην παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του (κοπή των δέντρων από τον αγρό ιδιοκτησίας της ενάγουσας), συνεπεία της οποίας προκλήθηκε στην τελευταία η αναφερόμενη θετική και αποθετική ζημία.

Κατόπιν τούτου, οι έκτος, έβδομος και όγδοος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση 1) πλημμέλεια από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση ότι το ως Εφετείο δικάσαν δικαστήριο δέχτηκε ότι ο αγρός παραχωρήθηκε σ' αυτόν (αναιρεσείοντα) δυνάμει συμβάσεως χρησιδανείου, παρότι από κανένα από τα διάδικα μέρη δεν προτάθηκε ισχυρισμός με αυτό το περιεχόμενο (έκτος λόγος) και 2) πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 6 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., της ευθείας και εκ πλαγίου παραβίασης των περί χρησιδανείου διατάξεων των άρθρων 810 επ.

του Α.Κ. (έβδομος και όγδοος λόγοι), είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, ως στηριζόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, δεδομένου ότι το Εφετείο δεν εφάρμοσε για το άνω αποδεικτικό του πόρισμα, τις ανωτέρω, περί χρησιδανείου διατάξεις, αφού, η αναφορά στην προσβαλλομένη απόφαση, σε προηγηθείσα της αδικοπραξίας σύμβαση χρησιδανείου, έγινε διηγηματικά από το δικαστήριο, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, προκειμένου να δικαιολογηθεί ο λόγος για τον οποίο η αναιρεσίβλητη παρέδωσε τη χρήση του αγρού της στον αναιρεσείοντα, μετά την οποία ο τελευταίος προέβη, παράνομα και υπαίτια, στην κοπή των δένδρων που υπήρχαν σ' αυτόν.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς διερεύνηση, πρέπει η ένδικη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-11-2021 (αρ. κατ. 9/2021) αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 60/2021 τελεσίδικης αποφάσεως του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Φεβρουαρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Απριλίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ