Supreme Court dismisses appeal on expiration of limitation period for compensation determination in expropriation cases.

Απόφαση 595 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 595/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Χορομίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην …., το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Γιολάντα Παπαρούνη, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-2011 αίτηση καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης απαλλοτρίωσης του ήδη αναιρεσιβλήτου (μετά την έκδοση της 25848/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που καθόρισε προσωρινή τιμή μονάδος αποζημίωσης), που κατατέθηκε στο Εφετείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με την από 9-9-2013 (διά των προτάσεων) ανταίτηση του ήδη αναιρεσείοντος.

Εκδόθηκε η 268/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-6-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τη διάταξη του άρθρου 10 του Ν. 2882/2001 (όπως αυτή αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 4 του άρθρου 126 του Ν. 4070/ 2012, ΦΕΚ Α’ 82/10.04.2012 και σύμφωνα με την παράγραφο 7 του άρθρου 146 του αυτού νόμου ισχύει και στις συντελεσμένες κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος απαλλοτριώσεις) οι διατάξεις του οποίου εφαρμόζονται και επί απαλλοτρίωσης λόγω ρυμοτομίας, σύμφωνα με το άρθρο 29 παρ. 2 και 5 αυτού: "1.

Η αξίωση για την είσπραξη της αποζημίωσης που προσδιορίσθηκε προσωρινά ή οριστικά παραγράφεται μετά την παρέλευση οκταετίας από την αποδεδειγμένη κατάληψη του απαλλοτριωθέντος ακινήτου και σε κάθε περίπτωση μετά την παρέλευση δεκαετίας από τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 7.

Εάν η οριστική αποζημίωση καθορισθεί μετά τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης και την κατάληψη του ακινήτου, η αξίωση για την είσπραξη της τυχόν διαφοράς μεταξύ οριστικής και προσωρινής αποζημίωσης παραγράφεται μετά την παρέλευση πενταετίας από τη δημοσίευση της απόφασης που καθορίζει την οριστική τιμή. 2.

Η παραγραφή διακόπτεται και με την ενέργεια πράξεων του δικαιούχου της αποζημίωσης που αποβλέπουν: α) στη δικαστική ή διοικητική αναγνώριση, β) στην είσπραξη μέρους ή του συνόλου της αποζημίωσης και γ) στον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης. 3. Το δικαίωμα για δικαστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης δεν υπόκειται στην παραγραφή του παρόντος άρθρου".

Από την ανωτέρω διάταξη συνάγεται, ότι σε αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτου το δικαίωμα (αξίωση) του ενδιαφερόμενου για απόληψη της δικαστικώς προσδιορισθείσας προσωρινής ή οριστικής αποζημίωσης υπόκειται πλέον σε οκταετή παραγραφή, αρχομένη, από την αποδεδειγμένη κατάληψη του ακινήτου, και πάντως σε δεκαετή παραγραφή με αφετηρία τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης.

Η εν λόγω παραγραφή τυγχάνει εφαρμοστέα, κατά ρητή νομοθετική επιταγή, και στις συντελεσμένες κατά την 10.04.2012 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του Ν. 4070/2012) απαλλοτριώσεις με στόχο να εξυπηρετηθεί το δημόσιο συμφέρον με την εκκαθάριση των οικονομικών εκκρεμοτήτων εντός εύλογου χρόνου, κατά την οποία ο δικαιούχος της αποζημίωσης είχε την δυνατότητα να ενεργήσει εγκαίρως για την είσπραξή της.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 7 παρ. 1 εδ. α’ του Ν. 2882/2001, η οποία ταυτίζεται με τη διάταξη του άρθρου 7 του προϊσχύσαντος Ν.Δ. 797/1971, η αναγκαστική απαλλοτρίωση συντελείται με την καταβολή στον δικαστικώς αναγνωρισθέντα ή στον αληθινό δικαιούχο της αποζημίωσης που προσδιορίσθηκε προσωρινά ή οριστικά κατά τον παρόντα νόμο ή με την δημοσίευση στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως, γνωστοποίησης, ότι η αποζημίωση κατατέθηκε στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, κατά το επόμενο άρθρο 8.

Δεν προβλέπεται δε ούτε στο Ν.Δ. 797/1971 ούτε στον ισχύοντα Κ.Α.Α.Α (Ν. 2882/2001) όπως ισχύει, ειδικότερος τρόπος συντέλεσης της απαλλοτρίωσης σε περίπτωση που αυτή έχει ορισθεί σε είδος, μετά δε τη συντέλεση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, ο χρόνος παραγραφής της αξίωσης για την είσπραξη της αποζημίωσης, που προσδιορίστηκε προσωρινά ή οριστικά, είναι δέκα έτη από την κατάληψη του ακινήτου που απαλλοτριώθηκε, ενώ το δικαίωμα για δικαστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης δεν υπόκειται στη δεκαετή αυτή παραγραφή.

Το δικαίωμα συνεπώς, του δικαιούχου, σε περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ακινήτου, να ζητήσει το δικαστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης υπόκειται στη γενική εικοσαετή παραγραφή του άρθρου 249 Α.Κ., η οποία επί απαλλοτρίωσης λόγω ρυμοτομίας αρχίζει από τότε που κατέστη αμετάκλητη η απόφαση του νομάρχη (και πριν του Υπουργού) που κύρωσε την πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού του πολεοδομικού γραφείου, η παραγραφή δε αυτή όταν υπόχρεος είναι το Δημόσιο ή Ν.Π.Δ.Δ.

μεταξύ των οποίων και Ο.Τ.Α. λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, κατά τις διατάξεις των άρθρων 94 εδ. γ’ του ν. 2362/1955 και 52 εδ. γ’ του ν.δ. 496/74 αντίστοιχα. Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, 4/2005).

Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ.

ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν (Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998). Ο δε αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύει λόγο αναίρεσης όταν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του "πράγματα"-ισχυρισμούς που αναφέρονται στην αγωγή και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα ακόλουθα σε σχέση με τη νομική βασιμότητα της από 24-2-2011 ένδικης αίτησης του αιτούντος Ελληνικού Δημοσίου και ήδη αναιρεσείοντος και της ασκηθείσας με τις κατατεθείσες προτάσεις στις 13-9-2013 ανταίτησης του ν.π.δ.δ με την επωνυμία "..." και ήδη αναιρεσιβλήτου: "...Η υπ’ αριθ. .../9-8-1929 πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού αποζημιώσεως των οικοπέδων και οικοδομών κειμένων στη Θεσσαλονίκη, στο τμήμα ..., που καταλαμβάνονται από το νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό και της περιοχής αυτού, του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης του Υπουργείου Συγκοινωνιών κυρώθηκε με την υπ’ αριθ.

πρωτ. .../30-10-1929 "αμετάκλητη" απόφαση της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης, μη υπαρχούσης εμπροθέσμου ενστάσεως - στα πλαίσια των διατάξεων του από 14 Απριλίου 1925 Δ/τος, περί μεταβιβάσεως εις τον Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης της δικαιοδοσίας του Υπουργού της Συγκοινωνίας, ως προς την κύρωση των κατά τα άρθρα 32 και 34 του από 17ης Ιουλίου 1923 ΝΔ "περί σχεδίων πόλεων, πράξεων αναλογισμού κλπ" και των άρθρων 32 επόμενα του από 17 Ιουλίου 1923 Ν/Δ/τος ως και του από 16 Μαΐου 1924 εκτελεστικού Δ/τος του άρθρου 37 του αυτού Ν/Δ/τος.

Η δε υπ’ ...7-7-1937 πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού αποζημίωσης του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης του Υπουργείου Συγκοινωνίας των ακινήτων που καταλαμβάνονται από τον προβλεπόμενο νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης και της περιοχής αυτού, κυρώθηκε με την υπ’ αριθ. πρωτ. .../26-7-1937 απόφαση της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης του Βασιλείου της Ελλάδος, απορριφθέντων των, κατά της ανωτέρω ...1937 πράξεως του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης, σχετικών ενστάσεων, που ασκήθηκαν στα πλαίσια των διατάξεων του από 14 Απριλίου 1925 Δ/τος, "περί μεταβιβάσεως εις τον Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης της δικαιοδοσίας του Υπουργού της Συγκοινωνίας", ως προς την εφαρμογή του σχεδίου της πόλεως Θεσσαλονίκης, του από 24.10.1925 ομοίου, "περί μεταβιβάσεως εις τον Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης της δικαιοδοσίας του Υπουργού της Συγκοινωνίας", ως προς την εφαρμογή του σχεδίου της πόλεως Θεσσαλονίκης, και των κατά τα άρθρα 32 και 34 του από 17ης Ιουλίου 1923 Ν.Δ. "περί σχεδίων πόλεων, πράξεων αναλογισμού κλπ" και των διατάξεων των άρθρων 32 επόμενα του από 17 Ιουλίου 1923 Ν/Δ/τος σε συνδυασμό με τις διατάξεις του Νόμου 5269 και τις διατάξεις του από 14.4.1925 κανονιστικού διατάγματος "περί κανονισμού διαδικασίας περί την απαλλοτρίωσιv ακινήτων καταλαμβανομένων διά την εφαρμογήν του σχεδίου πόλεως Θεσσαλονίκης", τις διατάξεις του από 16 Μαΐου 1924 εκτελεστικού Δ/τος του άρθρου 37 του αυτού Ν/Δ/τος" και σε συνέχεια της υπ’ αριθμ. ...16.4.1937 απόφασης της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας με την οποία κηρύχθηκαν αναγκαστικά απαλλοτριωτέες υπέρ των Σ.Ε.Κ οι ιδιοκτησίες οι περιλαμβανόμενες μεταξύ των οδών ...

και του προς Βορράν χειμάρρου και της υπ’ αριθμ. ...26.7.1937 αναφοράς του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης με την οποία υποβάλλεται αντίγραφο προς κύρωση της ...7-7-1937 πράξης απαλλοτρίωσης περιοχής νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού μετά σχετικού διαγράμματος και αποδεικτικού κοινοποιήσεως αυτής στους ενδιαφερομένους.

Στις ανωτέρω πράξεις το αιτούν Ελληνικό Δημόσιο φέρεται ως υπόχρεο της αποζημιώσεως των αναφερόμενων στην αίτηση οικοπεδικών τμημάτων, τα οποία φέρονται ότι ανήκουν στην ιδιοκτησία του καθ’ ου η αίτηση. Από τα ανωτέρω και δεδομένου ότι, στις 30.10.1929, εκδόθηκε η .../30.10.1929 απόφαση της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης και, στις 26.7.1937,

εκδόθηκε η .../26.7.1937 απόφαση ομοίως της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης, κατά των οποίων σημειωτέον δεν ασκήθηκαν αιτήσεις ακύρωσης από τους έχοντες έννομο προς τούτο συμφέρον, ούτε δε αυτές ανακλήθηκαν από τη διοίκηση, επομένως σε κάθε περίπτωση κατέστησαν

και δικονομικά "αμετάκλητες", ξεκίνησε να τρέχει η εικοσαετής παραγραφή της αξίωσης προς δικαστικό καθορισμό της αποζημίωσης των απαλλοτριωθέντων οικοπεδικών τμημάτων, από το 1929, άλλως από το 1937, η οποία προφανώς και συμπληρώθηκε πολύ πριν την άσκηση τόσο της με αριθμό καταθέσεως .../19-12-2008 αίτησης, με αντικείμενο τον καθορισμό προσωρινής τιμής αποζημίωσης και την αναγνώριση δικαιούχων αποζημίωσης, όσο και της κρινόμενης από 28.2.2011 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης ...2011 αίτησης του αιτούντος Ελληνικού Δημοσίου, περί καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης.

Κατόπιν τούτων, η υπό κρίση αίτηση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, αφού το αιτούν Ελληνικό Δημόσιο, δεν έχει το απαιτούμενο κατ’ άρθρο 68 ΚΠολΔ έννομο συμφέρον για τη συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας της απαλλοτριώσεως και επομένως της διαδικασίας της αίτησης που αναφέρεται στον οριστικό καθορισμό της αποζημίωσης, λόγω του ότι το δίκαίωμα - αξίωσή του για τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος απαλλοτρίωσης, έχει υποπέσει στην εικοσαετή παραγραφή (περί της οποίας και το ίδιο στην αίτησή του αναφέρει), η οποία, μάλιστα και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη νομική σκέψη, λαμβάνεται αυτεπάγγελτα υπόψη.

Μετά την απόρριψη της αιτήσεως ως απαράδεκτης, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη και η ασκηθείσα με τις προτάσεις ανταίτηση του προαναφερόμενου νομικού προσώπου, αφού προϋπόθεση άσκησής της είναι, κατ’ άρθρο 20 § 5 ΚΑΑΑ, η παραδεκτή άσκηση της αιτήσεως καθορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης.

Συνεπώς, πρέπει οι συνεκδικαζόμενες αίτηση και ανταίτηση να απορριφθούν ως απαράδεκτες...". Το Εφετείο με το να δεχθεί με τις ανωτέρω σκέψεις στον αντίστοιχο λόγο της αίτησης του αναιρεσιβλήτου την έλλειψη κατά το άρθρο 68 του ΚΠολΔ εννόμου συμφέροντος, στην υποβολή τόσο της από 24.2.2011 αιτήσεως του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, όσο και της ασκηθείσας με τις κατατεθείσες στις 13.9.2013 προτάσεις ανταίτησης του αναιρεσείοντος ν.π.δ.δ.

με την επωνυμία "...", λόγω εικοσαετούς παραγραφής του δικαιώματος -αξιώσεως καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος, που συμπληρώθηκε μέχρι την άσκηση των ενδίκων αιτήσεως και ανταιτήσεως, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε τις εφαρμοσθείσες ως άνω διατάξεις των άρθρων 10 παρ. 3 του ν. 2882/2001, 1 παρ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τις Θεμελιώδεις Ελευθερίες (στη συνέχεια ΕΣΔΑ) του άρθρου 17 παρ. 2 του Συντάγματος, και του μόνου άρθρου του α.ν. 846/1946, καθόσον τα ανελέγκτως πιο πάνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά πληρούν το πραγματικό της νομικής έννοιας της παραγραφής της ένδικης αξίωσης, αφού συμπληρώθηκε η εικοσαετής παραγραφή του άρθρου 249 ΑΚ χωρίς να γίνει επίκληση κάποιου λόγου διακοπής της παραγραφής και δικαιολογούν την απόρριψη τόσο της αιτήσεως του αναιρεσιβλήτου όσο και της ανταιτήσεως του αναιρεσείοντος.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην ως άνω μείζονα σκέψη, το δικαίωμα του δικαιούχου σε περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, λόγω ρυμοτομίας, αρχίζει από τότε, που κατέστη αμετάκλητη η απόφαση του Νομάρχη (και πριν του Υπουργού), που κύρωσε την πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού του πολεοδομικού γραφείου, η παραγραφή δε αυτή όταν υπόχρεος είναι το Δημόσιο λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως, κατά τις διατάξεις των άρθρων 94 εδ.

γ’ του ν. 2362/1955 και 52 εδ. γ’ του ν.δ. 496/1974, αντίστοιχα.

Στην προκειμένη περίπτωση, σε εκτέλεση του ρυμοτομικού σχεδίου Θεσσαλονίκης, που εγκρίθηκε με το με ημερομηνία 3.4.1929 Διάταγμα, εκδόθηκε αρχικά η .../9.8.1929 πράξη απαλλοτριώσεως και αναλογισμού του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης, η οποία κυρώθηκε με την .../30.10.1929 απόφαση της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια, σε εκτέλεση του ρυμοτομικού σχεδίου Θεσσαλονίκης, που εγκρίθηκε με τα με ημερομηνίες 3.4.1929 και 7.11.1936 Διατάγματα, εκδόθηκε η ...7.7.1937 πράξη απαλλοτριώσεως και αναλογισμού αποζημιώσεων του Γραφείου Σχεδίου Θεσσαλονίκης, η οποία κυρώθηκε με την .../26.7.1937 απόφαση της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας.

Η απαλλοτρίωση κηρύχθηκε υπέρ των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (Σ.Ε.Κ.), για την ανέγερση του νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης και τη διαμόρφωση της περιοχής αυτού. Από τις 26.7.1937 που εκδόθηκε η .../26.7.1937 απόφαση της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων, κατά της οποίας δεν ασκήθηκε αίτηση ακύρωσης από τους έχοντες έννομο προς τούτο συμφέρον, ούτε αυτή ανακλήθηκε από την διοίκηση και ως εκ τούτου κατέστη δικονομικά αμετάκλητη από το έτος 1937, (που κατέστη αμετάκλητη) άρχισε να τρέχει η εικοσαετής παραγραφή, η οποία συμπληρώθηκε πριν την άσκηση της με αριθμό κατάθ. .../19.12.2008 αιτήσεως καθορισμού προσωρινής τιμής μονάδος αποζημίωσης, λόγω απαλλοτριώσεως και της με αριθμό κατάθ. ...28.2.2011 αιτήσεως καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης, λόγω απαλλοτριώσεως, του αναιρεσιβλήτου και ακολούθως και της ασκηθείσας με τις κατατεθείσες στις 13.9.2013 προτάσεις ανταίτησης του αναιρεσείοντος.

Επομένως ο από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναίρεσης και το δεύτερο τμήμα του δεύτερου λόγου αναίρεσης πρέπει ν’ απορριφθούν. Εξάλλου η προβαλλόμενη με το πρώτο τμήμα του δεύτερου λόγου αναίρεσης αιτίαση, ότι το εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη για τον προβληθέντα ισχυρισμό ότι εξακολουθεί να διατηρείται η νομή και η κυριότητα στα απαλλοτριούμενα ακίνητα, ώστε να δικαιολογείται το έννομο συμφέρον του για οριστικό καθορισμό της αποζημιώσεως, αλυσιτελώς προβάλλεται καθόσον, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, η έλλειψη του έννομου συμφέροντος του αναιρεσείοντος οφείλεται στην παραγραφή του δικαιώματος -αξιώσεως να ζητήσει το δικαστικό προσδιορισμό της αποζημιώσεως.

Εξ άλλου η με το δεύτερο τμήμα του δεύτερου λόγου αναίρεσης προβαλλόμενη αναιρετική πλημμέλεια του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 10 παρ. 3 του ν. 2882/2001, του άρθρου μόνο του α.ν. 846/1946 και των άρθρων 1, 2, 5, 7 και 8 του β.δ. της 29/29.3.1949 σε συνδυασμό με τα περί προστασίας της ιδιοκτησίας άρθρα 1 παρ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και 17 παρ. 2 του Συντάγματος, κατά την οποία, η δυνάμει των διατάξεων του α.ν. 846/1946 και του β.δ.

της 29/29.3.1949 περίπτωση πλασματικής νομής των ακινήτων των Ισραηλιτών, που χάθηκαν κατά την διάρκεια του φυλετικού διωγμού υπέρ του αναιρεσείοντος αντιτάσσεται κατά των τρίτων και ως εκ τούτου τα εν λόγω ακίνητα δεν είναι δεκτικά της χρησικτησίας από τρίτο και κατά μείζονα λόγο από το Δημόσιο με αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αναιρεσείον να είναι κύριος και νομέας των επίδικων ακινήτων ώστε το δικαίωμά του για οριστικό προσδιορισμό της αποζημιώσεως να παραμένει ενεργό πρέπει ν’ απορριφθεί, καθόσον η προκείμενη υπόθεση αφορά την παραγραφή του δικαιώματος για οριστικό προσδιορισμό της αποζημιώσεως των απαλλοτριωθέντων ακινήτων και όχι το δικαίωμα κυριότητας ή μη του αναιρεσείοντος επ’ αυτών.

Μετά τα παραπάνω πρέπει ν’ απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, που έχει καταθέσει και προτάσεις, (άρθρο 183 ΚΠολΔ), μειωμένη κατ’ άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.06.2016 αίτηση για αναίρεση της 268/2016 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαρτίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ