Supreme Court dismisses appeal on horizontal ownership appeal grounds as inadmissible and unfounded.

Απόφαση 594 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 594/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη-Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Υπό εκκαθάριση ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Σ. Μ.-Π. Α. Ο. Ε." και δ.τ. "P. B.", που εδρεύει στη …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αϊδηνίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Τ. του Δ., κατοίκου …., 2) Β. Τ. του Δ., κατοίκου …. και 3) Α. χας Δ. Τ., κατοίκου …., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Στέλλα Παπαναστασίου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-2-2018 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 15326/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 549/2020 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6-6-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ασπασία Μεσσηνιάτη-Γρυπάρη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 6-6-2020 (αρ. κατ. …./2020) αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 549/2020 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρα 577 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

Από τις διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ. 1, 3 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 εδ. α' και 13 του Ν. 3741/1929,"περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους", που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα, με το άρθρο 54 του Εισαγωγικού νόμου αυτού, και 1002, 1117 του Α.Κ., συνάγεται ότι επί οριζόντιας ιδιοκτησίας ιδρύεται, κυρίως μεν χωριστή κυριότητα σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμα ορόφου, παρεπομένως δε και αναγκαστική συγκυριότητα, που αποκτάται αυτοδικαίως, κατ' ανάλογη μερίδα, στα μέρη του όλου ακινήτου, που χρησιμεύουν σε κοινή απ' όλους τους οροφοκτήτες χρήση.

Μεταξύ των μερών αυτών περιλαμβάνονται, κατά ενδεικτική και όχι αποκλειστική στις διατάξεις αυτές απαρίθμηση, το έδαφος, τα θεμέλια, οι πρωτότοιχοι, η στέγη, οι καπνοδόχοι, οι αυλές, τα φρεάτια ανελκυστήρων, οι εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης, το ηλιακωτό δώμα. Εξάλλου, με βάση το άρθρο 2 παράγραφος 1 του Ν. 3741/1929, η οποία ορίζει ότι "αδιαίρετος είναι η ιδιοκτησία και παντός άλλου πράγματος χρησιμεύοντος προς κοινήν των ιδιοκτητών χρήσιν", προσδιορίζονται τα κριτήρια υπαγωγής στην ομάδα των κοινόκτητων και κοινοχρήστων μερών της οικοδομής, που δεν αναφέρονται ρητά στη συμφωνία ή στο νόμο.

Ειδικότερα, ο προσδιορισμός των κοινόκτητων και κοινοχρήστων αυτών μερών, γίνεται, είτε με τη συστατική της οροφοκτησίας δικαιοπραξία, είτε με ιδιαίτερες συμφωνίες μεταξύ όλων των οροφοκτητών, κατά τα άρθρα 4 παρ. 1, 5 και 13 του Ν. 3741/1929, δηλαδή με σύμφωνη απόφασή τους, που πρέπει να καταρτισθεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο και να μεταγραφεί.

Αν τούτο δεν γίνει, αν δηλαδή δεν ορίζεται τίποτα από την ως άνω δικαιοπραξία, ούτε με ιδιαίτερες συμφωνίες, τότε ισχύει ο προσδιορισμός, που προβλέπεται από τις ως άνω διατάξεις. Στην τελευταία περίπτωση, κριτήριο για το χαρακτηρισμό πράγματος ως κοινόκτητου και κοινόχρηστου, είναι ο κατά τη φύση του προορισμός για την εξυπηρέτηση των συνιδιοκτητών με την κοινή από αυτούς χρήση του (Α.Π. 970/2022, Α.Π. 1143/2021, Α.Π. 932/2021, Α.Π. 166/2020).

Συνεπώς, κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη της όλης οικοδομής, που δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαιρετής (αποκλειστικής) ιδιοκτησίας, είναι, εκτός από τα ενδεικτικώς αναφερόμενα από τις παραπάνω διατάξεις, πράγματα, και εκείνα που είχαν από την κατασκευή τους προοριστεί για κοινή χρήση των συνιδιοκτητών, καθώς και όσα έχουν χαρακτηριστεί ως κοινόκτητα και κοινόχρηστα πράγματα, με κοινή συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών, ανεξαρτήτως του αν πράγματι γίνεται ή όχι χρήση τους από τους συνιδιοκτήτες ή δεν προσφέρονται σ' αυτούς για τον παραπάνω σκοπό (ΑΠ 970/2022).

Δεδομένου δε, ότι η θεσπιζόμενη με τα άρθρα 1002 Α.Κ. και 1 επ. του Ν. 3741/1929 αποκλειστική (χωριστή) κυριότητα επί ορόφου ή τμήματος ορόφου, αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα superficies solo cedit, που έχει περιληφθεί στο άρθρο 1001 εδ. α' του Α.Κ., οποιοδήποτε μέρος του όλου ακινήτου, που δεν ορίστηκε ή δεν ορίστηκε έγκυρα, με το συστατικό της οροφοκτησίας τίτλο, ότι αποτελεί αντικείμενο της αποκλειστικής κυριότητας κάποιου συνιδιοκτήτη, υπάγεται αυτοδικαίως από το νόμο, κατ' εφαρμογή του ανωτέρω κανόνα, στα αντικείμενα της αναγκαστικής συγκυριότητας επί του εδάφους και θεωρείται κοινόκτητο και κοινόχρηστο μέρος του ακινήτου (Ολ.Α.Π. 23/2000, Α.Π. 166/2020, Α.Π. 532/2019, Α.Π. 519/2019, Α.Π. 746/2018, Α.Π. 200/2018, Α.Π. 92/2017).

Περαιτέρω, από τις ίδιες ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι κάθε συνιδιοκτήτης δικαιούται να προβαίνει σε απόλυτη χρήση των κοινοχρήστων μερών της οικοδομής, να ενεργεί επισκευές και ανανεώσεις αυτών, καθώς και μεταβολές και προσθήκες, με τον όρο ότι δεν μεταβάλλει το συνήθη προορισμό αυτών, δεν παραβλάπτει τα δικαιώματα των άλλων ιδιοκτητών και δεν παρεμποδίζει τη σύγχρηση εκ μέρους αυτών, δεν επιφέρει μεταβολές στην αισθητική του κτιρίου, δεν δημιουργεί κίνδυνο για τη στατικότητα της οικοδομής ή των διαμερισμάτων της και δεν θίγει την ασφάλειά τους (ΑΠ 1655/2018, ΑΠ 92/2017).

Επίσης, από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων του Ν. 3741/1929 προκύπτει ότι με τον κανονισμό πολυώροφης οικοδομής εγκύρως τίθενται περιορισμοί και απαγορεύσεις ως προς τη χρήση των κοινόχρηστων και κοινόκτητων πραγμάτων της πολυκατοικίας και ότι, αν με τον κανονισμό απαγορεύεται η ενέργεια από τους συνιδιοκτήτες μεταβολής στα κοινά μέρη, η απαγόρευση αυτή ισχύει και αν ακόμη από την απαγορευμένη ενέργεια δεν παραβλάπτεται η χρήση των άλλων συνιδιοκτητών, ούτε μειώνεται η ασφάλεια αυτών ή του οικοδομήματος και, έτσι, δεν είναι αναγκαία η έρευνα των προϋποθέσεων αυτών για να κριθεί αν έλαβε χώρα ανεπίτρεπτη, ως αντικείμενη στον κανονισμό, ενέργεια συνιδιοκτήτη, όταν επιδιώκεται να αρθεί η παράνομη αυτή κατάσταση που δημιουργήθηκε (Α.Π. 970/2022, Α.Π. 1829/2007).

Ενέργειες, στα κοινόχρηστα μέρη της οικοδομής πέραν των ανωτέρω όρων, είναι δυνατό να επέλθουν μόνο με κοινή απόφαση όλων των συνιδιοκτητών. Ειδικότερα, η διαφορετική συμμετοχή των συνιδιοκτητών στη χρήση κοινοχρήστου μέρους της οικοδομής ή ο αποκλεισμός του κοινοχρήστου χαρακτήρα του και η περιέλευση αυτού αποκλειστικά σε ένα ή περισσότερους ιδιοκτήτες είναι δυνατή, λόγω του ενδοτικού χαρακτήρα της διάταξης του άρθρου 2 παρ. 1 του Ν. 3741/1929, αλλά προϋποθέτει, κατά το άρθρο 13 παρ. 1 αυτού, συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών που πρέπει να καταρτισθεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο και να μεταγραφεί (ΑΠ 1655/2018, ΑΠ 92/2017).

Περαιτέρω, η απαγόρευση, από τα πιο πάνω άρθρα του Ν. 3741/1929, του κυρίου ορόφου ή διαμερίσματος ορόφου πολυώροφης οικοδομής, που υπάγεται στο σύστημα της οριζόντιας ιδιοκτησίας του νόμου αυτού και των άρθρων 1002 και 1117 Α.Κ., να ενεργεί κατασκευές στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής, οι οποίες παρεμποδίζουν τη σύγχρηση των κοινόχρηστων αυτών χώρων από τους κυρίους των λοιπών αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών, δεν αίρεται από την, κατά τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις, νομιμοποίηση των κατασκευών αυτών και την εξαίρεσή τους από την κατεδάφιση, με την πληρωμή των σχετικών προστίμων της πολεοδομικής αρχής.

Και τούτο, διότι, με τον τρόπο αυτό, οι εν λόγω κατασκευές ούτε νομιμοποιούνται έναντι των λοιπών συνιδιοκτητών της οικοδομής, ούτε παύει η εξ αυτών παρακώλυση της ελεύθερης και απρόσκοπτης χρήσης των κοινόχρηστων πραγμάτων από τους λοιπούς συνιδιοκτήτες (Α.Π. 970/2022, Α.Π. 70/2019, Α.Π. 442/2019, Α.Π. 881/2019, Α.Π. 1655/2018).

Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.Α.Π. 7/2006, 4/2005, Α.Π. 980/2021, Α.Π 756/2021, Α.Π. 501/2021, Α.Π. 123/2021).

Με το λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.Α.Π. 3/2020, Α.Π. 1308/2021, Α.Π. 953/2021, Α.Π. 756/2021, Α.Π. 258/2021).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε κατ' ουσίαν την υπόθεση, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της αποφάσεως ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δηλαδή από τις παραδοχές επί ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απορρίψεως της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Με το λόγο αυτό δεν επιτρέπεται, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, να πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1009/2021, Α.Π. 997/2021, Α.Π. 123/2021, Α.Π. 42/2020). Ο από τη διάταξη δε του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδ.

β' Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένως ή παραλείπει εσφαλμένως να χρησιμοποιήσει διδάγματα κοινής πείρας, προκειμένου να ανεύρει, βάσει αυτών, την αληθινή έννοια κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς, όχι δε και όταν παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π. 24/2022, Α.Π. 1220/2021, Α.Π. 816/2021, Α.Π. 1267/2020, Α.Π. 909/2020).

Για την πληρότητα του λόγου αυτού αναιρέσεως απαιτείται, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4 και 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ποια είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάσθηκαν, καθώς και ο κανόνας δικαίου, την ερμηνεία και εφαρμογή του οποίου τα διδάγματα αυτά αφορούν (Α.Π. 24/2022, Α.Π. 140/2021, Α.Π. 780/2020).

Ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών και την ανεύρεση, με βάση αυτά, της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει νομικές έννοιες, ή για την υπαγωγή ή όχι σ' αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς.

Έτσι, αποκλείεται η αναίρεση για εσφαλμένη χρησιμοποίησή τους ή μη χρησιμοποίησή τους προς έμμεση απόδειξη ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίσθηκαν (Α.Π. 1092/2021, Α.Π. 140/2021, Α.Π. 1250/2019). Εξ άλλου, οι γενικοί ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ. εφαρμόζονται, όταν το δικαστήριο της ουσίας διαπιστώνει ότι υφίσταται κενό στην σύμβαση ή ότι γεννάται αμφιβολία για την έννοια των δηλώσεων βουλήσεως.

Μέσα από την εφαρμογή των διατάξεων αυτών, θα ανευρεθεί και θα κατανοηθεί το πραγματικό περιεχόμενο μιας δικαιοπραξίας, κατά τρόπο ώστε τούτο να ανταποκρίνεται στην πραγματική θέληση των δικαιοπρακτούντων (Α.Π. 1510/2022, Α.Π. 23/2022, Α.Π. 1324/2018). Η κρίση του δικαστηρίου, για την ύπαρξη ή μη κενού ή αμφιβολίας στη δήλωση βουλήσεως ή ασάφειας στη διατύπωσή της, έστω και έμμεσα εκφερόμενη, ανάγεται στην ουσία και δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 1218/2020, ΑΠ 738/2018, ΑΠ 1597/2017), εκτός αν, από όσα το δικαστήριο της ουσίας δέχεται, δεν διευκρινίζεται η θέση του στο ζήτημα της ύπαρξης ή μη κενού ή ασάφειας στη δήλωση βουλήσεως, αφού, από την καταφατική ή αποφατική απάντηση στο ζήτημα αυτό, εξαρτάται αν θα εφαρμοστούν ή όχι οι παραπάνω ερμηνευτικές διατάξεις.

Οι ανωτέρω, δηλαδή, ερμηνευτικοί κανόνες, παραβιάζονται και ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο, παρά τη διαπίστωση και την παραδοχή, έστω και έμμεσα, της ύπαρξης κενού ή αμφιβολίας σχετικά με την έννοια της δηλώσεως βουλήσεως, παραλείπει να προσφύγει σ' αυτούς για τη συμπλήρωση ή ερμηνεία της δηλώσεως βουλήσεως των συμβαλλομένων, ώστε να αναζητήσει την αληθή βούληση αυτών (Ολ.Α.Π. 26/2004, Α.Π. 315/2016, Α.Π. 934/2014), είτε όταν προσφεύγει στην εφαρμογή των διατάξεων αυτών και την ερμηνεία ή την συμπλήρωση της σύμβασης, καίτοι δέχεται, επίσης ανέλεγκτα, ότι η σύμβαση είναι πλήρης ή σαφής και δεν έχει ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας, είτε όταν παραλείπει να παραθέσει στην απόφασή του τα πραγματικά στοιχεία, από τα οποία προκύπτει η συγκεκριμένη εφαρμογή τους ή όταν προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους, με την έννοια ότι το αποδεικτικό πόρισμα, στο οποίο κατέληξε, μετά από ερμηνεία της δικαιοπραξίας, δεν είναι σύμφωνο με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη (Α.Π. 1003/2019, Α.Π. 1324/2018, Α.Π. 704/2018, Α.Π. 1000/2017), ως κριτήρια συμπεριφοράς που επιβάλλεται κατά τις συναλλαγές, κατά την κρίση χρηστού και εχέφρονος ανθρώπου (Α.Π. 1360/2017, Α.Π. 495/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλομένης υπ' αριθμ. 549/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, προκύπτει ότι το Εφετείο αυτό, δέχθηκε ως αποδειχθέντα, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), μετά από εκτίμηση των επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα ακόλουθα: "Οι ενάγοντες, ήδη εκκαλούντες (ήδη αναιρεσίβλητοι) και η εναγομένη, ήδη τελούσα υπό εκκαθάριση εφεσίβλητη (ήδη αναιρεσείουσα) ομόρρυθμη εταιρεία, είναι συνιδιοκτήτες αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών μιας πολυώροφης οικοδομής (πολυκατοικίας), που βρίσκεται στη …., επί της οδού Π.

Π. Γ., αριθμός …. Η συγκεκριμένη οικοδομή ανεγέρθη σε οικόπεδο 292,37 τ,μ.-δυνάμει της υπ' αριθμ. …/25-10-2011 άδειας ανέγερσης οικοδομής της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, όπως αυτή αναθεωρήθηκε με την υπ' αριθμ. πρωτ. …./18-3-2016 πράξη της ίδιας ως άνω υπηρεσίας. Η οικοδομή αυτή, βάσει της ως άνω άδειας, αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο, έξι κύριους ορόφους και δώμα.

Η εναγομένη (αναιρεσείουσα) ήταν η κατασκευάστρια-εργολάβος εταιρεία, η οποία και ανήγειρε την οικοδομή, με το σύστημα της "αντιπαροχής", δυνάμει του υπ' αριθμ. …./29-7-2016 προσυμφώνου συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας, διανομής και σύμβασης εργολαβίας της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., που καταρτίσθηκε ανάμεσα στους οικοπεδούχους (μεταξύ των οποίων και οι ενάγοντες Ν.

Τ., Β. Τ. και Α. χα Δ. Τ.) και την ίδια. Με το ως άνω εργολαβικό προσύμφωνο η εναγομένη ανέλαβε να ανεγείρει την πολυκατοικία σύμφωνα με την προαναφερθείσα (ήδη αναθεωρημένη) οικοδομική άδεια, με αντάλλαγμα, να της μεταβιβασθεί από τους οικοπεδούχους ποσοστό συνιδιοκτησίας 472,75/1000 επί του οικοπέδου και επί της ανεγερθησόμενης οικοδομής.

Η μεταβίβαση αυτή του ποσοστού της αντιπαροχής της εναγομένης-σε εκτέλεση του άνω εργολαβικού προσυμφώνου-έλαβε χώρα με το υπ' αριθμ. …./8-8-2016 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., που καταρτίστηκε μεταξύ των οικοπεδούχων και της εναγομένης-εργολάβου εταιρείας. Με το ίδιο παραπάνω συμβόλαιο, το οποίο καταχωρήθηκε νόμιμα στο Κτηματολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης (με αριθμό καταχώρησης …./8-8-2016) συστήθηκαν ταυτόχρονα και όλες οι αυτοτελείς οριζόντιες ιδιοκτησίες, στις οποίες αντιστοιχεί το μεταβιβασθέν στην εναγομένη εταιρεία κατά (πλήρη) κυριότητα προαναφερόμενο ποσοστό (των 472,75/1000), έτσι ώστε η τελευταία (εναγομένη) απέκτησε κατά (πλήρη) κυριότητα τις συγκεκριμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες που τις αναλογούν και που περιγράφονται στο ως άνω συμβόλαιο.

Εν συνεχεία, οι οικοπεδούχοι, με το υπ' αριθμ. …./14-10-2016 συμβόλαιο της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου, συνέστησαν αυτοτελείς οριζόντιες ιδιοκτησίες, που αντιστοιχούν στο "παρακρατηθέν" από αυτούς ποσοστό άλλων 472,75/1000, ενώ προγενέστερα, με το υπ' αριθμ. …../21-2-2013 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ε.

Κ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης (στον τόμο …. και με αύξοντα αριθμό μεταγραφής ….), είχε συσταθεί και μια ακόμη αυτοτελής οριζόντια ιδιοκτησία, που αντιστοιχεί στα υπόλοιπα 54,50/1000. Έτσι, βάσει των προρρηθέντων τριών (3) συμβολαίων (ήτοι …./8-8-2016, …./14-10-2016 και …../21-2-2013) η επίδικη πολυκατοικία υπήχθη στο καθεστώς της οροφοκτησίας του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, στο σύνολό της, δηλαδή και κατά τα 1000/1000 ιδιοκτησίας [472,75/1000 + 472,75/1000 + 54,50/1000].

Με το ίδιο αμέσως παραπάνω αναφερόμενο υπ' αριθμ. …../14-10-2016 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., που καταχωρήθηκε νόμιμα στο Κτηματολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης, στο οποίο (συμβόλαιο), σημειωτέον, συμβλήθηκαν όλοι οι συνιδιοκτήτες των αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών (που αντιστοιχούν στα 1000/1000 του οικοπέδου)-συμπεριλαμβανομένης και της εναγομένης εταιρείας-καταρτίστηκε και ο Κανονισμός Διοίκησης της πολυκατοικίας.

Με βάση την-κατά τα ήδη αναφερθέντα-υπαγωγή ολόκληρης της επίδικης πολυκατοικίας στο καθεστώς της κατ' ορόφους ιδιοκτησίας και τον κανονισμό διοίκησής της, αυτή αποτελείται από [...]. Τέλος, ο "αέρας" της οικοδομής, υπό την έννοια του δικαιώματος μελλοντικής επέκτασης αυτής, στον οποίο αντιστοιχεί ποσοστό εξ αδιαιρέτου 10/1000 [ΚΑΕΚ …..], περιήλθε κατά πλήρη κυριότητα κατά 50% στην εναγομένη και κατά 50% στον πρώτο των εναγόντων, Ν.

Τ.. Κατά το χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής, οι μεν ενάγοντες ήταν ιδιοκτήτες αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών της ως άνω οικοδομής και συγκεκριμένα ο πρώτος από αυτούς, του ισογείου καταστήματος με την υπόγεια αποθήκη και του ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου του "αέρα" της οικοδομής και η δεύτερη και τρίτη, του διαμερίσματος του 4ου ορόφου της ίδιας οικοδομής (το οποίο ανήκει κατά ψιλή κυριότητα στη δεύτερη και κατ' επικαρπία στην τρίτη), η δε εναγομένη εργολάβος εταιρεία ήταν ιδιοκτήτρια αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών της ίδιας οικοδομής και συγκεκριμένα των δύο θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτου στο υπόγειο (με στοιχεία Ρ3 και Ρ4) και του υπόλοιπου ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου του "αέρα" της οικοδομής.

Με το προαναφερόμενο υπ' αριθμ. …./14-10-2016 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., εκτός από τον προσδιορισμό/περιγραφή των τμημάτων της πολυκατοικίας, που αποτελούσαν αντικείμενο αποκλειστικής κυριότητας του κάθε ιδιοκτήτη (οριζόντιες ιδιοκτησίες), προσδιορίσθηκαν και συγκεκριμένοι χώροι, ως "χώροι αποκλειστικής χρήσης", ήτοι τα τμήματα καταρχήν κοινόχρηστων χώρων, που, όμως, συμφωνήθηκε ειδικά ότι θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από συγκεκριμένους συνιδιοκτήτες.

Ειδικότερα συμφωνήθηκε και καθορίσθηκε ότι (α) στον ακάλυπτο χώρο του ισογείου υφίστανται δύο συγκεκριμένα τμήματα-θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτου, με στοιχεία Ρ1 και Ρ2, εμβαδού 10,125 τ.μ. έκαστο, που θα "ανήκουν" κατά χρήση σε συγκεκριμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες-διαμερισμάτων και ένα τμήμα, εμβαδού 13,50 τ.μ., που "ανήκει" κατά χρήση στο ισόγειο κατάστημα και (β) στον ακάλυπτο χώρο του δώματος της οικοδομής, δύο τμήματα, εμβαδού 40 και 51,50 τ.μ.

αντίστοιχα, που θα "ανήκουν" κατά χρήση στις δύο οριζόντιες ιδιοκτησίες-διαμερίσματα του έκτου (6ου) ορόφου. Περαιτέρω, με ίδιο παραπάνω συμβόλαιο (…./14-10-2016), που, ως προελέχθη, καταρτίστηκε και ο Κανονισμός Διοίκησης Πολυκατοικίας, ορίσθηκε ότι οι λοιποί χώροι, μέρη και εγκαταστάσεις της επίδικης οικοδομής αποτελούν το αντικείμενο της αναγκαστικής συγκυριότητας, δηλαδή αποτελούν τα κοινά, κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη του όλου ακινήτου.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 2 του άνω Κανονισμού, ρητά αναφέρονται ως τέτοιοι "κοινόκτητοι και κοινόχρηστοι χώροι, πράγματα και εγκαταστάσεις, ενδεικτικά: Το οικόπεδο κατά την καλυμμένη από την οικοδομή επιφάνειά του, οι θεμελιώσεις της οικοδομής, οι εξωτερικοί τοίχοι, οι μεσότοιχοι που χωρίζουν αυτοτελείς ιδιοκτησίες από άλλες ή από κοινόκτητους χώρους, η από σκυρόδεμα κατασκευή της οικοδομής, η κεντρική σκάλα, τα πλατύσκαλα, πλην των χώρων αποκλειστικής χρήσης, όπως έχουν καθορισθεί και περιγράφονται παραπάνω, η κεντρική είσοδος είναι κοινόχρηστη από την κεντρική είσοδο της οικοδομής και εντεύθεν, πλην του χώρου που έχει καθορισθεί ότι θα ανήκει κατ' αποκλειστική χρήση στο κατάστημα και στα διαμερίσματα που παραπάνω αναφέρονται, οι διάδρομοι που οδηγούν από τα πλατύσκαλα στις οριζόντιες ιδιοκτησίες, ο ανελκυστήρας (ασανσέρ) της οικοδομής, με το χώρο κίνησης του και οι εγκαταστάσεις για νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, το σύστημα ύδρευσης, φωτισμού στα κοινόκτητα και κοινόχρηστα, η μηχανολογική και ηλεκτρική εγκατάσταση του ανελκυστήρα, οι αγωγοί σύνδεσης των αποχετεύσεων της οικοδομής με το αποχετευτικό δίκτυο της πόλης και γενικά κάθε άλλο έργο, πράγμα ή εγκατάσταση που είναι από το νόμο ή τον προορισμό τον αδιαίρετο, κοινόκτητο και κοινόχρηστο και προορίζεται να εξυπηρετήσει περισσότερες από μία οριζόντιες ιδιοκτησίες της οικοδομής και ακόμα που έχει σχέση με την ασφάλεια, στερεότητα και την εμφάνιση της οικοδομής.

Ο ελεύθερος χώρος του ακαλύπτου οικοπέδου, πλην των θέσεων στάθμευσης και του χώρου αποκλειστικής χρήσης, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως χώρος στάθμευσης, όπως καθορίστηκαν και περιγράφηκαν παραπάνω, θα διαμορφωθεί ως χώρος πρασίνου, κατά τέτοιο τρόπο βέβαια ώστε να μην εμποδίζεται η είσοδος, έξοδος και διέλευση των σταθμευμένων αυτοκινήτων".

Ακόμη, με το άρθρο 4 (παράγραφος 1) του ανωτέρω Κανονισμού ρητά προβλέφθηκε ότι αντικείμενο της κυριότητας του κάθε συνιδιοκτήτη στη πολυκατοικία είναι (μόνο) η οριζόντια ιδιοκτησία του, με τα "προσαυξήματα, παραρτήματα και εγκαταστάσεις της" και η αναλογία της εξ αδιαιρέτου στα κοινόκτητα, κοινόχρηστους χώρους, έργα, μέρη, πράγματα και εγκαταστάσεις της πολυκατοικίας.

Με το ίδιο άρθρο (παράγραφος 3) δόθηκε το δικαίωμα στον κάθε συνιδιοκτήτη οριζόντιας ιδιοκτησίας να διαχωρίζει αυτήν σε περισσότερες ή να συνενώνει περισσότερες οριζόντιες ιδιοκτησίες σε μία, κατόπιν αναθεωρήσεως της οικοδομικής αδείας από το αρμόδιο Πολεοδομικό Γραφείο και κατόπιν της τροποποιήσεως της συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας και του Κανονισμού, ορίζοντας ρητά, ότι "για μια τέτοια τροποποίηση συναινούν απολύτως οι συμβαλλόμενοι και παρέχουν αμοιβαίως ο καθένας σ' όλους τους υπολοίπους την ανέκκλητη εντολή και πληρεξουσιότητα τροποποιήσεως τόσο της συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας όσο και του κανονισμού Διοικήσεως της οικοδομής, με τον όρο ότι δεν θα θίγεται η δικιά του οριζόντιος ιδιοκτησία...".

Επίσης, με το ίδιο άρθρο του άνω Κανονισμού (παράγραφος 4) δόθηκε το δικαίωμα στον κάθε ιδιοκτήτη οριζόντιας ιδιοκτησίας να διαρρυθμίζει εσωτερικά την ιδιοκτησία του, αλλά ρητά απαγορεύτηκε (παράγραφος 6) σε κάθε συνιδιοκτήτη "η μεταρρύθμιση ή μεταβολή ή επισκευή εξωτερικά της πρόσοψης της ιδιοκτησίας του..., των διαδρόμων, της κεντρικής σκάλας ή άλλων κοινοκτήτων και κοινοχρήστων της πολυκατοικίας, εκτός εάν αυτό αποφασισθεί με ομόφωνη απόφαση των συνιδιοκτητών".

Απαγορεύτηκε επίσης (άρθρο 4 παρ. 6 του Κανονισμού) "... γενικά κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της πολυκατοικίας ή των κοινοκτήτων και κοινόχρηστων". Επίσης, με το άρθρο 16 του άνω Κανονισμού ρητά συμφωνήθηκε ότι μόνο "οι συνιδιοκτήτες της ως άνω οικοδομής αυτής, που εκπροσωπούν το εκατό τοις εκατό (100%) της συνιδιοκτησίας, δικαιούνται να προβαίνουν από κοινού σε τροποποίηση της πράξης αυτής και του πίνακα που προσαρτάται στην πράξη [...] αυτή, καθώς και σε τροποποιήσεις των τροποποιητικών πράξεων.

Οι τροποποιήσεις αυτές θα αφορούν τις οριζόντιες ιδιοκτησίες τους που θα είναι στην κυριότητα τους και τους κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους...". Περαιτέρω, με ειδικό όρο (άρθρο 18) του προρρηθέντος υπ' αριθμ. …./14-10-2016 συμβολαίου σύστασης, διανομής και κανονισμού, αφενός μεν συμφωνήθηκε ότι κάθε συνιδιοκτήτης δικαιούται να τροποποιεί μονομερώς τη σύσταση της δικής του οριζόντιας ιδιοκτησίας "ανακατανέμοντας τα ποσοστά συγκυριότητάς της στο οικόπεδο είτε διαιρώντας τη σε περισσότερες οριζόντιες ιδιοκτησίες είτε συνενώνοντας αυτή με άλλες...", αφετέρου δε όλοι οι συμβαλλόμενοι, παρείχαν "την ειδική ανέκκλητη εντολή και πληρεξουσιότητα στην εναγόμενη εργολάβο εταιρεία να προβαίνει στην τροποποίηση της σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας και κανονισμού διοίκησης της οικοδομής, συμβαλλόμενη και για τον εαυτό της με αυτοσύμβαση, κατά το άρθρο 235 του ΑΚ, με τον όρο ότι δεν θα θίγονται οι οριζόντιες ιδιοκτησίες της αντιπαροχής των οικοπεδούχων με τα παρακολουθήματά τους και των χώρων των αποκλειστικών χρήσεων αυτών και τα δικαιώματα που απορρέουν από τον κανονισμό".

Ρητά εξειδικεύθηκε, με τον ίδιο ως άνω όρο, ότι "οι τροποποιήσεις αυτές θα αφορούν τις οριζόντιες ιδιοκτησίες της αντιπαροχής της εργολάβου εταιρίας, ο δε κανονισμός θα τροποποιείται αντίστοιχα μόνο ως προς τις ιδιοκτησίες αυτές, ρητά αποκλειόμενης κάθε άλλης τροποποίησης που θα αφορά σε οτιδήποτε άλλο όπως δικαιώματα, και υποχρεώσεις λοιπών συνιδιοκτητών, δικαιώματα και υποχρεώσεις επί όλων των κοινόχρηστων χώρων, μερών και εγκαταστάσεων της οικοδομής, κοινόχρηστες δαπάνες, παραχώρηση αποκλειστικών χρήσεων κ.ο.κ.".

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι περί τα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου του έτους 2007 και ενώ η ανέγερση της επίδικης πολυκατοικίας είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, η εναγομένη εργολάβος εταιρεία προέβη αυθαίρετα και χωρίς τη συναίνεση ή έγκριση όλων των λοιπών (πλην εκείνης) συνιδιοκτητών της, στην κατασκευή, στο χώρο της κοινόχρηστης εισόδου της οικοδομής, στον κοινόχρηστο διάδρομο πρόσβασης στην είσοδο και επικοινωνίας με τον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου, ενός "βοηθητικού χώρου-παταριού".

Συγκεκριμένα, προέβη σε μια μεταλλική κατασκευή ενός χώρου-παταριού, με επίστρωση από ΜDF και Laminate, που καταλαμβάνει το εσωτερικό τμήμα του κοινόχρηστου διαδρόμου (στοάς) της εισόδου της οικοδομής-στη στάθμη του δαπέδου του ημιόροφου-εμβαδού 33,96 τ.μ. καθαρών και μικτών 58,11 τ.μ. (βλ. την από 7-5-2018 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού Θ.

Σ., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι εκκαλούντες). Ο χώρος αυτός, μήκους 10,40 μέτρων (εξωτερική διάσταση), πλάτους 2,90 μέτρων και ύψους 2,31 περίπου, βρίσκεται αριστερά για όποιον βλέπει την οικοδομή από την οδό Π. Π. Γ. και περιγράφεται μεταξύ των στοιχείων Α'-Β'-Γ'-Δ'-Α' στην κάτοψη ημιώροφου που επισυνάπτεται στην ως άνω τεχνική έκθεση και στην ένδικη αγωγή, έχει δε ήδη διαμορφωθεί από την εναγομένη εργολάβο εταιρεία σε χώρο γραφείου, διαθέτει πρόσοψη, καλυμμένη από υαλοπίνακα, προς την οδό Π.Π.

Γ. (...), ενώ έχει κατασκευασθεί εντός αυτού (χώρου) λουτρο-αποχωρητήριο (διαστάσεων 2,00 Χ 1,35 = 2,70 τ.μ.). Χρησιμοποιείται δε, από το Νοέμβριο περίπου του 2017, από την ίδια την εναγόμενη ή από τρίτα πρόσωπα που απασχολεί αυτή, ως χώρος γραφείου, για την εξυπηρέτηση επιχείρησης εκμετάλλευσης βραχυχρόνιων μισθώσεων ορισμένων διαμερισμάτων της εν λόγω οικοδομής.

Για την πρόσβαση μάλιστα στο χώρο αυτό, η εναγομένη κατασκεύασε πόρτα εισόδου από το πλατύσκαλο του εσωτερικού κλιμακοστασίου (με διάνοιξη του κοινόχρηστου τοίχου στο σημείο εκείνο), η οποία κλειδώνεται, ώστε να αποκλείεται η πρόσβαση στον χώρο αυτό οποιουδήποτε άλλου συνιδιοκτήτη της οικοδομής, πέραν της εναγομένης και των εκάστοτε συνεργατών της.

Με την από 8-11-2017 εξώδικη διαμαρτυρία-πρόσκλησή του, η οποία κοινοποιήθηκε στην εναγομένη εταιρεία στις 9-11-2017, ο πρώτος ενάγων, Ν. Τ., διαμαρτυρήθηκε για την ανωτέρω αυθαίρετη και παράνομη κατασκευή, που ανεγέρθη σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής και της δήλωσε ότι δεν συναινεί στη διατήρηση και χρήση του χώρου αυτού από την ίδια, την κάλεσε δε είτε να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την πολεοδομική τακτοποίηση-νομιμοποίηση του (ήδη πλήρως κατασκευασμένου) χώρου αυτού, απαιτώντας να επιτραπεί η χρήση του από όλους τους συνιδιοκτήτες της οικοδομής, είτε να προβεί άμεσα στην κατεδάφισή του.

Ομοίως διαμαρτυρήθηκαν και δήλωσαν την αντίθεσή τους για τη διατήρηση και χρήση της κατασκευής αυτής από την εναγομένη εταιρεία, με το από 30-11-2017 ιδιωτικό συμφωνητικό, και η δεύτερη και τρίτη των εναγόντων. Μετά την εξέλιξη αυτή και παρά το γεγονός ότι ο επίδικος χώρος είχε ήδη κατασκευασθεί, η εναγομένη, στις 21-11-2017, ζήτησε και πέτυχε, σε μεταγενέστερο της ολοκλήρωσης της κατασκευής της χρόνο, την έκδοση της υπ' αριθμ.

…/29-11-2017 άδειας του Τμήματος Έκδοσης Αδειών Δόμησης της Διεύθυνσης Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Θεσσαλονίκης, με τίτλο έργου "Εσωτερικές Διαρρυθμίσεις Νέας Επταόροφης Οικοδομής με Ισόγειo και Υπόγειο", με την οποία (άδεια) επιτράπηκε η δόμηση 58,11 τ.μ. σε "προσθήκη βοηθητικής χρήσης", δηλαδή η δόμηση ακριβώς του ως άνω χώρου.

Εν συνεχεία, η εναγομένη προέβη στην κατάρτιση του υπ' αριθμ. …./8-12-2017 συμβολαίου τροποποίησης της σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας ακινήτων της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., που καταχωρήθηκε στο Κτηματολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης (με αριθμ. καταχώρισης …./12-12-2017). Όπως προκύπτει από το προσαγόμενο και επικαλούμενο από τους εκκαλούντες ως άνω συμβόλαιο, η εναγομένη, εμφανιζόμενη ως μια εκ των περισσοτέρων ιδιοκτητών οριζόντιων ιδιοκτητών της επίμαχης πολυκατοικίας και, συγκεκριμένα, ως μοναδική κυρία των οριζοντίων ιδιοκτησιών-θέσεων στάθμευσης, με στοιχεία Ρ3 και Ρ4, στο υπόγειο της οικοδομής και επικαλούμενη την προαναφερθείσα υπ' αριθμ.

…./29-11-2017 άδεια δόμησης του επίδικου χώρου, προέβη σε τροποποίηση της σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας ακινήτων, που έγινε με το παραπάνω υπ' αριθμ. …./8-8-2016 συμβόλαιο και, εν συνεχεία, σε σύσταση νέας αυτοτελούς και ανεξάρτητης διηρημένης ιδιοκτησίας, με αντικείμενο τον παραπάνω "βοηθητικό"-όπως τον χαρακτήρισε η ίδια-χώρο της οικοδομής.

Ειδικότερα, "τροποποίησε" τις οριζόντιες ιδιοκτησίες-θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτου με στοιχεία Ρ3 και Ρ4, στο υπόγειο της οικοδομής, οι οποίες της ανήκουν κατά κυριότητα, και "αφαίρεσε" ποσοστό συνιδιοκτησίας των οριζόντιων αυτών ιδιοκτησιών στο όλο οικόπεδο και στους υπόλοιπους κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής και "απέδωσε/ μετέφερε" το ποσοστό αυτό συνιδιοκτησίας στον παραπάνω επίδικο βοηθητικό χώρο, δηλώνοντας με το ίδιο συμβόλαιο ότι η δημιουργηθείσα νέα οριζόντια ιδιοκτησία ανήκει σ' αυτήν κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή.

Πιο συγκεκριμένα, η εναγομένη μείωσε το ποσοστό συγκυριότητας επί του οικοπέδου καθεμίας των ιδιοκτησιών, με στοιχεία Ρ3 και Ρ4, από 1,750/1000 εξ αδιαιρέτου σε 1,250/1000 εξ αδιαιρέτου και το "πλεόνασμα" του 1/1000 (ήτοι 0,500/1000 από τη θέση Ρ3 + 0,500/1000 από τη θέση Ρ4) "απέδωσε" στον επίδικο χώρο, ο οποίος-όπως περιγράφεται στο υπ' αριθμ.

…../8-12-2017 συμβόλαιο τροποποίησης-βρίσκεται στον ημιώροφο της οικοδομής, έχει εμβαδό καθαρό μέτρων τετραγωνικών 33,96 και μικτό μέτρων τετραγωνικών 58,11, όπως αυτός φαίνεται στο επισυναπτόμενο στο ως άνω συμβόλαιο και υπογεγραμμένο από τους συμβαλλόμενους και τη συμβολαιογράφο σχεδιάγραμμα κάτοψης ημιωρόφου, θεωρημένο από το αρμόδιο τμήμα της Πολεοδομίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, των πολιτικών μηχανικών Π.

Α. και Ε. Μ.. Με την καταχώρηση του προρρηθέντος συμβολαίου τροποποίησης στο Κτηματολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης, η οριζόντια αυτή ιδιοκτησία έλαβε ΚΑΕΚ ….., ενώ οι δύο οριζόντιες ιδιοκτησίες των υπογείων θέσεων στάθμευσης Ρ3 και Ρ4, των οποίων τροποποιήθηκε η σύσταση, έλαβαν τα νέα ΚΑΕΚ …. και ….. αντίστοιχα.

Όπως βεβαιώνει ο πολιτικός μηχανικός Θ. Σ., στην από 7-5-2018 τεχνική έκθεσή του, που συνέταξε κατ' εντολή του πρώτου ενάγοντος και προκύπτει και από την περιγραφή όλων των διαιρετών και κοινόχρηστων χώρων της επίμαχης οικοδομής στα προσαγόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους συμβόλαια (υπ' αριθμ. …./2017 εργολαβικό συμβόλαιο, …../2016 μεταβίβασης ποσοστού εξ αδιαιρέτου και σύστασης και …./2016 συμβόλαιο σύστασης, διανομής και κανονισμού), καθώς και από την κάτοψη του ισογείου που συνοδεύει την άδεια ανέγερσης της οικοδομής, όπως αναθεωρήθηκε και επισυνάπτεται και στο εργολαβικό συμβόλαιο, ο επίδικος χώρος αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη.

Η κατασκευή αυτή ουδέποτε είχε συμφωνηθεί ανάμεσα στους οικοπεδούχους και την εργολάβο εταιρεία, για το λόγο δε αυτό, ο συγκεκριμένος χώρος δεν εμφανίζεται ούτε στο εργολαβικό προσύμφωνο, ούτε στις κατόψεις που συνοδεύουν την εκδοθείσα άδεια της οικοδομής, ούτε και στα συμβόλαια σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών ...

που ακολούθησαν του εργολαβικού προσυμφώνου. Ο επίδικος χώρος, ο οποίος κατασκευάστηκε στο εσωτερικό τμήμα του κοινόχρηστου διαδρόμου (στοάς) της εισόδου της οικοδομής και εξόδου στον ακάλυπτο χώρο της οικοδομής, κάτω από την οροφή του ισογείου και στη στάθμη του δαπέδου του ημιώροφου, έχει δομηθεί, πέραν πάσης αμφιβολίας, σε κοινόχρηστο χώρο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο εκπρόσωπος και διαχειριστής της εναγομένης εταιρείας, Π. Α., χρησιμοποίησε ακριβώς την ίδια διατύπωση για να περιγράψει τον επίδικο χώρο, στην από 10-11-2017 αιτιολογική έκθεση που υπέβαλε στην Πολεοδομία Θεσσαλονίκης για την έκδοση της υπ' αριθμ. …/29-11-2017 άδειας δόμησης, στην οποία αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: "Η νέα αυτή προσθήκη (ελαφρά μεταλλική κατασκευή) καταλαμβάνει-σε στάθμη ημιωρόφου-εσωτερικό τμήμα του κοινόχρηστου διαδρόμου (στοάς) από το οποίο γίνεται η πρόσβαση της εισόδου της οικοδομής".

Τονίζεται επίσης εδώ ότι στα προαναφερόμενα τρία αρχικά συμβόλαια σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών (και στα σχετικά σχέδια κατόψεων που τα συνοδεύουν), δεν έχει προβλεφθεί καν η κατασκευή ημιώροφου στην επίμαχη οικοδομή, πολύ δε περισσότερο κατασκευή βοηθητικού χώρου επ' αυτού. Κατά ρητή πρόβλεψη του Κανονισμού Διοίκησης της Πολυκατοικίας (αρθρ. 4 παρ. 6), ως ανωτέρω εκτέθηκε, απαγορεύτηκε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή μεταβολή των κοινόκτητων και κοινόχρηστων χώρων, χωρίς ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών της οικοδομής.

Ο επίδικος χώρος, όπως αποδείχθηκε, κατασκευάστηκε σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής και χωρίς την απαραίτητη-κατά τον Κανονισμό-ύπαρξη ομόφωνης απόφασης όλων των συνιδιοκτητών της οικοδομής, μεταξύ των οποίων και οι ενάγοντες, οι οποίοι, κατά τα ανωτέρω αποδειχθέντα, ρητά αντιτάχθηκαν. Ο χώρος αυτός ανήκει στα κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη της οικοδομής και περιέρχεται κατά κυριότητα, νομή και χρήση σε όλους τους συνιδιοκτήτες της οικοδομής κατά το λόγο της εξ αδιαιρέτου μερίδας εκάστου (...).

Όπως αποδείχθηκε, η εναγομένη προβαίνει στην αποκλειστική χρήση του ανωτέρω κοινόκτητου χώρου και παρεμποδίζει τους λοιπούς συνιδιοκτήτες, μεταξύ των οποίων και οι ενάγοντες, στην ελεύθερη χρήση του. Εξάλλου, η από πολεοδομική άποψη νομιμοποίηση ή μη της κατασκευής του χώρου αυτού δεν ασκεί έννομη επιρροή και αλυσιτελώς προβάλλεται σε κάθε περίπτωση, από την εναγομένη η νομιμοποίησή του, διότι η απαγόρευση του κυρίου ορόφου ή διαμερίσματος οικοδομής, η οποία έχει υπαχθεί στο καθεστώς της οριζόντιας ιδιοκτησίας, να ενεργεί κατασκευές στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής, που είναι αντίθετες στο ν. 3741/1929, στη συστατική πράξη της οροφοκτησίας ή στον κανονισμό (όταν υπάρχει, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση), δεν αίρεται από την κατά τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις νομιμοποίηση των κατασκευών και ούτε νομιμοποιούνται οι κατασκευές αυτές έναντι των λοιπών συνιδιοκτητών της οικοδομής, όταν με αυτές βλάπτονται, όπως εν προκειμένω, τα δικαιώματα των τελευταίων, αφού και μόνον η δόμηση ενός χώρου, των διαστάσεων και του όγκου του επίδικου χώρου, εντός διαδρόμου-στοάς που οδηγεί προς τον ακάλυπτο, αποτελεί, με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας, κατασκευή που παρεμποδίζει την ελεύθερη πρόσβαση των συνιδιοκτητών της οικοδομής, αφού-κατ' ελάχιστον-στερεί από το διάδρομο (στοά) ύψος 2,31 μέτρων, επί μήκους διαδρόμου 10,40 μέτρων, στο σύνολο του πλάτος του διαδρόμου.

Όπως κατέθεσε ο μάρτυρας απόδειξης πρωτοδίκως και αποδεικνύεται και από τις προσκομισθείσες φωτογραφίες, το επίδικο "πατάρι" περιόρισε το ύψος διαδρόμου προσπέλασης προς το ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας-στον οποίο κατά τον Κανονισμό υπάρχουν χώροι αποκλειστικής χρήσης για στάθμευση οχημάτων (μεταξύ άλλων και για τον πρώτο ενάγοντα, στην ιδιοκτησία του οποίου ανήκει το κατάστημα του ισογείου της οικοδομής)-έτσι ώστε, μετά την κατασκευή του "παταριού", να μην μπορεί να εισέλθει και σταθμεύσει όχημα που έχει ύψος μεγαλύτερο από εκείνο ενός επιβατικού αυτοκινήτου.

Άλλωστε [...], ανεξαρτήτως της νομιμοποίησης ή μη της επίδικης κατασκευής, δεν παύει η ως άνω ενέργεια της εναγομένης, εφόσον αυτή παραβίασε το προαναφερθέν άρθρο 4 του Κανονισμού διοίκησης της οικοδομής-και εφόσον δεν υφίσταται ομόφωνη περί του αντιθέτου απόφαση όλων των συγκυρίων-που να έχει νόμιμα μεταγραφεί, αυτή (η κατασκευή του επίδικου "βοηθητικού χώρου-παταριού") να αποτελεί παραβίαση του δικαίου περί οροφοκτησίας.

Συνεπώς, εφόσον η κατασκευή του επιδίκου κτίσματος σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, χωρίς την απαιτούμενη ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών αυτής, συνιστά ευθεία παραβίαση του Κανονισμού και του νόμου, γεννάται υποχρέωση της εναγομένης-εφεσίβλητης να αποκαταστήσει την οικοδομή στην προηγούμενη κατάσταση, κατεδαφίζοντας τον επίδικο "βοηθητικό χώρο-πατάρι".

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, επομένως, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφαση του δέχθηκε ότι η εναγομένη-εφεσίβλητη είχε νόμιμο δικαίωμα να κατασκευάσει το επίδικο κτίσμα στη στάθμη του ημιώροφου, κρίνοντας ότι "ο χώρος αυτός δεν ήταν κοινόχρηστος και δεν απαιτούνταν για την κατασκευή του η συναίνεση των λοιπών συνιδιοκτητών της οικοδομής", εσφαλμένα ερμήνευσε το νόμο και τις αποδείξεις εκτίμησε και, συνεπώς, οι σχετικοί λόγοι της κρινόμενης έφεσης είναι βάσιμοι και κατ'ουσίαν.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η εναγομένη, επιθυμώντας να υπαγάγει τον επίδικο κοινόχρηστο χώρο στην αποκλειστική της κυριότητα και χρήση, προέβη, όπως προειπώθηκε, μόνη της, με την ιδιότητα της συνιδιοκτήτριας των προαναφερθέντων δύο υπογείων θέσεων στάθμευσης (οριζόντιων ιδιοκτησιών), σε τροποποίηση του υπ' αριθμ.

…./8-8-2016 συμβολαίου σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., δυνάμει της υπ' αριθμ. …./8-8-12-2017 συμβολαιογραφικής πράξης τροποποίησης της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφο, με το περιεχόμενο που αναφέρθηκε παραπάνω. Η πράξη αυτή, δεν είναι αμιγώς τροποποιητική του υπ' αριθμ. …./8-8-2016 συμβολαίου σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών (που αποτελεί και τον τίτλο κτήσης των δύο οριζόντιων ιδιοκτησιών θέσεως στάθμευσης Ρ3 και Ρ4 του υπογείου), αντίθετα δε, όπως προκύπτει από το περιεχόμενό της, εμπεριέχει και μονομερή σύσταση νέας οριζόντιας ιδιοκτησίας στον επίδικο κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, αφού, με την εν λόγω πράξη, η εναγομένη καθόρισε νέο ποσοστό, όχι μόνο για τις δύο ως άνω οριζόντιες ιδιοκτησίες (θέσεις στάθμευσης), που της ανήκαν κατά κυριότητα, αλλά και για έναν άλλο επιπλέον διαιρετό" χώρο (τον επίδικο ημιώροφο), που δεν της ανήκε κατά κυριότητα, δεν είχε ποτέ καταστεί αντικείμενο οριζόντιας ιδιοκτησίας και αποκλειστικής κυριότητάς της (ούτε κανενός άλλου), αλλά είχε κατασκευαστεί, όπως αποδείχθηκε, παράνομα, σε κοινόχρηστο χώρο.

Η εναγομένη, ουσιαστικά, με την ως συμβολαιογραφική πράξη, συνέστησε μια νέα-ανύπαρκτη μέχρι τότε-οριζόντια ιδιοκτησία και ταυτόχρονα κατέστησε αυτήν αντικείμενο δικής της αποκλειστικής κυριότητας. Όμως, η πράξη αυτή είναι άκυρη, διότι με αυτήν συστήθηκε νέα οριζόντια ιδιοκτησία, με αντικείμενο τον επίδικο "βοηθητικό χώρο" του ημιώροφου, χωρίς να συμπράττουν, να συμβάλλονται και να συναινούν όλοι οι συγκύριοι της επίμαχης πολυκατοικίας, μεταξύ των οποίων και οι ενάγοντες, Ο χώρος αυτός δεν ανήκε κατά κυριότητα στην εναγομένη εταιρεία (ώστε να δύναται αυτή-όπως αορίστως αφήνεται να "εννοηθεί" στο ως άνω συμβόλαιο-να "τροποποιήσει" τη σύσταση μεταξύ των περισσότερων οριζόντιων δικών της ιδιοκτησιών.

Άλλωστε, ούτε η ίδια η εναγομένη δεν επικαλέστηκε στην προαναφερθείσα πράξη αποκλειστική κυριότητά της στο ως άνω χώρο, αλλά εμφανίστηκε να δικαιοπρακτεί ως έχουσα στην αποκλειστική κυριότητά της τις θέσεις στάθμευσης του υπογείου-οριζόντιες ιδιοκτησίες, με στοιχεία Ρ3 και Ρ4. Τέλος, η εναγομένη "συμβλήθηκε" στην παραπάνω πράξη μονομερώς και δεν επικαλέσθηκε τυχόν δοθείσα προς αυτήν πληρεξουσιότητα από τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες του ακινήτου, προκειμένου να προβεί στη σύνταξη της παραπάνω πράξης.

Όπως προαναφέρθηκε, στα συμβόλαια με αριθμούς …./8-8-2016 (σύσταση οριζόντιων ιδιοκτησιών εναγομένης και μεταβίβαση αυτών, σε πλήρη-εξόφληση του εργολαβικού ανταλλάγματος, από τους οικοπεδούχους προς την εναγομένη) και …./14-10-2016 (σύσταση οριζόντιων ιδιοκτησιών των οικοπεδούχων και Κανονισμός Διοίκησης πολυκατοικίας με τη σύμπραξη όλων των συνιδιοκτητών), δεν παρέχεται κανένα δικαίωμα στην εναγομένη, ούτε για δόμηση, ούτε για τροποποίηση σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας ή Κανονισμού, παρά μόνο, ρητά και εξειδικευμένα, για τις συγκεκριμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες που είχαν ήδη συσταθεί και μεταβιβασθεί στην εναγομένη με το πρώτο από τα προαναφερθέντα συμβόλαια.

Μεταξύ δε αυτών προδήλως δεν περιλαμβάνεται κανένας χώρος ημιώροφου, και, πολύ περισσότερο, ο επίδικος χώρος 58,11 τ.μ., που δεν προβλεπόταν στην οικοδομική άδεια, ούτε υπήρξε κατά το χρόνο ολοκλήρωσης της υπαγωγής ολόκληρης της οικοδομής στις διατάξεις περί οροφοκτησίας. Μάλιστα, ρητά, στο άρθρο 16 του Κανονισμού, αλλά και σε άλλους όρους του (όπως λ.χ.

άρθρο 18 "ειδικές ρυθμίσεις", φύλλο 38° του συμβολαίου, εμπρόσθια όψη), προβλέφθηκε ότι το δικαίωμα της εναγομένης για τροποποίηση της σύστασης και του Κανονισμού και η παροχή προς αυτήν σχετικής πληρεξουσιότητας περιορίζεται ειδικώς στις δικές της οριζόντιες ιδιοκτησίες, αποκλειόμενης κάθε τροποποίησης που αφορά σε οτιδήποτε άλλο και ιδίως σε δικαιώματα επί κοινοχρήστων μερών.

Επομένως, η περιεχόμενη στην παραπάνω συμβολαιογραφική πράξη μονομερής σύσταση νέας οριζόντιας ιδιοκτησίας στον ως άνω επίδικο "βοηθητικό χώρο-πατάρι", που συνιστά κοινόκτητο και κοινόχρηστο πράγμα της οικοδομής, χωρίς την ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών, κατά των παραπάνω χρόνο, της πολυκατοικίας, δεν είναι έγκυρη και ισχυρή και πρέπει να αναγνωρισθεί η ακυρότητά της, όπως βασίμως ισχυρίζονται οι ενάγοντες με την ένδικη αγωγή.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που, με την εκκαλούμενη απόφασή του, έκρινε ότι η παραπάνω αναφερόμενη συμβολαιογραφική πράξη τροποποίησης είναι νόμιμη και ακολούθως απέρριψε, έστω και σιωπηρά, τη σωρευόμενη στο δικόγραφο αναγνωριστική ακυρότητας συμβολαίου αγωγή ως ουσία αβάσιμη, έσφαλε περί την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακώς τις αποδείξεις εκτίμησε, δεκτών γενομένων των σχετικών λόγων της κρινόμενης έφεσης ως ουσία βάσιμων.

Μετά απ' όλα αυτά, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση του, απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη, εσφαλμένα ερμήνευσε το νόμο και τις αποδείξεις εκτίμησε ...". Κατόπιν τούτου, το ως άνω Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, δέχτηκε ως βάσιμη κατ' ουσίαν την έφεση των εναγόντων, ήδη αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την εκκληθείσα υπ' αριθμ. 15326/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που είχε απορρίψει την ένδικη αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, κράτησε και δίκασε επί της ουσίας την υπόθεση, δέχτηκε την ένδικη αγωγή ως κατ' ουσίαν βάσιμη και: 1) αναγνώρισε ότι είναι άκυρη η σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας επί του προπεριγραφέντος χώρου των 58,11 τ.μ., που έλαβε χώρα με την υπ' αριθμ.

…./8-12-2017 πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α., 2) υποχρέωσε την εναγομένη, εντός χρονικού διαστήματος δύο (2) μηνών από την επίδοση της αποφάσεώς του, να αποκαταστήσει τα πράγματα στην προ της παράνομης ενέργειάς της κατάσταση και δη να κατεδαφίσει την περιγραφόμενη αυθαίρετη κατασκευή, διαφορετικά να επιτραπεί στους ενάγοντες να προβούν στην κατεδάφιση και να επαναφέρουν τα πράγματα στην πρότερα κατάσταση, με δαπάνες της εναγομένης, 3) υποχρέωσε την εναγομένη, εωσότου ολοκληρωθεί η κατεδάφιση α) να αποδώσει τον ως άνω περιγραφόμενο χώρο των 58,11 τ.μ..., σε όλους τους συνιδιοκτήτες της επίμαχης οικοδομής και β) να παραλείπει στο μέλλον την προσβολή του δικαιώματος χρήσης του χώρου αυτού από τους ενάγοντες και τους λοιπούς συνιδιοκτήτες και ειδικότερα να της απαγορευθεί να εμποδίζει στο μέλλον την είσοδο όλων των συνιδιοκτητών της οικοδομής σε αυτόν και τη χρήση του από αυτούς, για την περίπτωση δε μη συμμορφώσεώς της στη διάταξη αυτή, απείλησε χρηματική ποινή 3.000 ευρώ για κάθε εκ μέρους της παράβαση της αμέσως παραπάνω υποχρέωσης της να μην εμποδίζει την είσοδο στο συγκεκριμένο χώρο.

Δηλαδή, το Εφετείο δέχτηκε: 1) ότι οι ενάγοντες (ήδη αναιρεσίβλητοι) και η εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα), είναι συνιδιοκτήτες αυτοτελών οριζόντιων ιδιοκτησιών της περιγραφόμενης πολυώροφης οικοδομής και δη, ο πρώτος ενάγων του ισογείου καταστήματος, με την υπόγεια αποθήκη και ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου του "αέρα" της οικοδομής, η δεύτερη και τρίτη των εναγουσών, του διαμερίσματος του 4ου ορόφου της ίδιας οικοδομής, η δε εναγομένη, η οποία είναι η κατασκευάστρια-εργολάβος εταιρεία, που ανήγειρε την οικοδομή, με το σύστημα της "αντιπαροχής", δύο θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτου στο υπόγειο (με στοιχεία Ρ3 και Ρ4) και του υπόλοιπου ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου του "αέρα" της οικοδομής, 2) ότι η ως άνω πολυώροφη οικοδομή υπήχθη, βάσει των αναφερόμενων συμβολαίων, στο καθεστώς της οροφοκτησίας του ν. 3741/1929, στο σύνολό της, δηλαδή και κατά τα 1000/1000 αυτής, 3) ότι με το αναφερόμενο συμβόλαιο, στο οποίο συμβλήθηκαν όλοι οι συνιδιοκτήτες, καταρτίστηκε ο κανονισμός διοίκησης της πολυκατοικίας, στον οποίο ορίστηκαν, ενδεικτικά, οι κοινόχρηστοι χώροι αυτής, 4) ότι περί τα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου του έτους 2007 και ενώ η ανέγερση της επίδικης πολυκατοικίας είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, η εναγομένη εργολάβος εταιρεία προέβη αυθαίρετα και χωρίς τη συναίνεση ή έγκριση όλων των λοιπών συνιδιοκτητών, στην κατασκευή ενός χώρου-παταριού, που καταλαμβάνει το εσωτερικό τμήμα του κοινόχρηστου διαδρόμου (στοάς) της εισόδου της οικοδομής-στη στάθμη του δαπέδου του ημιώροφου-εμβαδού, 58,11 τ.μ.

μικτών και 33,96 τ.μ. καθαρών, ο οποίος έχει διαμορφωθεί σε χώρο γραφείου, με λουτρο-αποχωρητήριο, χρησιμοποιείται δε, από το Νοέμβριο περίπου του 2017, από την ίδια ή από τρίτα πρόσωπα που αυτή απασχολεί, ως χώρος γραφείου, για την εξυπηρέτηση επιχείρησης εκμετάλλευσης βραχυχρόνιων μισθώσεων ορισμένων διαμερισμάτων της εν λόγω οικοδομής, 5) ότι για την πρόσβαση στο χώρο αυτό, η εναγομένη κατασκεύασε πόρτα εισόδου από το πλατύσκαλο του εσωτερικού κλιμακοστασίου (με διάνοιξη του κοινόχρηστου τοίχου στο σημείο εκείνο), η οποία κλειδώνεται, ώστε να αποκλείεται η πρόσβαση στον χώρο αυτό οποιουδήποτε άλλου συνιδιοκτήτη της οικοδομής, πέραν της εναγομένης και των εκάστοτε συνεργατών της, 6) ότι μετά τις διαμαρτυρίες των εναγόντων και παρά το γεγονός ότι ο επίδικος χώρος είχε ήδη κατασκευασθεί, η εναγομένη, στις 21-11-2017, ζήτησε και πέτυχε, σε μεταγενέστερο της ολοκλήρωσης της κατασκευής χρόνο, την έκδοση της υπ' αριθμ.

…./29-11-2017 άδειας του Τμήματος Έκδοσης Αδειών Δόμησης της Διεύθυνσης Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Θεσσαλονίκης, με την οποία (άδεια) επιτράπηκε η δόμηση 58,11 τ.μ. σε "προσθήκη βοηθητικής χρήσης", δηλαδή η δόμηση ακριβώς του ως άνω χώρου, 7) ότι, στη συνέχεια, η εναγομένη προέβη στην κατάρτιση του υπ' αριθμ. …./8-12-2017 συμβολαίου, με το οποίο τροποποίησε την αναφερόμενη σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας ακινήτων της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α.

Ψ.-Α., ειδικότερα δε, μείωσε το ποσοστό συγκυριότητας επί του οικοπέδου των δύο θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτου, με στοιχεία Ρ3 και Ρ4, ιδιοκτησίας της, από 1,750/1000 σε 1,250/1000 εξ αδιαιρέτου και το "πλεόνασμα" του 1/1000 (ήτοι 0,500/1000 από τη θέση Ρ3 + 0,500/1000 από τη θέση Ρ4), απέδωσε στον επίδικο χώρο, δηλώνοντας, με το ίδιο συμβόλαιο, ότι η δημιουργηθείσα νέα οριζόντια ιδιοκτησία ανήκει σ' αυτήν κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, 8) ότι το ως άνω "πατάρι", έχει δομηθεί σε κοινόχρηστο χώρο, αφού κατασκευάστηκε στο εσωτερικό τμήμα του κοινόχρηστου διαδρόμου (στοάς) της εισόδου της οικοδομής που οδηγεί στον ακάλυπτο χώρο αυτής, κάτω από την οροφή του ισογείου και στη στάθμη του δαπέδου του ημιώροφου, χωρίς τη συναίνεση ή έγκριση όλων των λοιπών συνιδιοκτητών, κατά παράβαση του κανονισμού διοίκησης της πολυκατοικίας, με βάση το άρθρο 4 παρ. 2 του οποίου απαγορεύεται οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή μεταβολή των κοινόκτητων και κοινόχρηστων χώρων, χωρίς ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών της οικοδομής, 9) ότι, αφού η κατασκευή του επιδίκου κτίσματος σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, χωρίς την απαιτούμενη ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών αυτής, συνιστά ευθεία παραβίαση του κανονισμού και του νόμου, γεννάται υποχρέωση της εναγομένης να αποκαταστήσει την οικοδομή στην προηγούμενη κατάσταση, κατεδαφίζοντας τον επίδικο "πατάρι", 10) ότι στην ως άνω, υπ' αριθμ.

…/8-8-12-2017, συμβολαιογραφική πράξη τροποποίησης, εμπεριέχεται και μονομερής σύσταση νέας οριζόντιας ιδιοκτησίας στον επίδικο κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, αφού με την εν λόγω πράξη η εναγομένη καθόρισε νέο ποσοστό, όχι μόνο για τις δύο ως άνω οριζόντιες ιδιοκτησίες (θέσεις στάθμευσης), που της ανήκαν κατά κυριότητα, αλλά και για έναν άλλο επιπλέον διαιρετό χώρο (τον επίδικο ημιώροφο), που δεν είχε ποτέ καταστεί αντικείμενο οριζόντιας ιδιοκτησίας και αποκλειστικής κυριότητάς της, αλλά είχε κατασκευαστεί παράνομα, σε κοινόχρηστο χώρο, χωρίς να συμπράττουν, να συμβάλλονται και να συναινούν όλοι οι συγκύριοι της επίμαχης πολυκατοικίας, κατά παράβαση του κανονισμού διοίκησης πολυκατοικίας και 11) ότι η περιεχόμενη στην παραπάνω συμβολαιογραφική πράξη μονομερής σύσταση νέας οριζόντιας ιδιοκτησίας στον ως άνω επίδικο χώρο, που συνιστά κοινόκτητο και κοινόχρηστο πράγμα της οικοδομής, χωρίς την ομόφωνη απόφαση όλων των συνιδιοκτητών, κατά τον παραπάνω χρόνο, της πολυκατοικίας, δεν είναι έγκυρη και ισχυρή και πρέπει να αναγνωρισθεί η ακυρότητά της.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ. 1, 3 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 εδ. α' και 13 του Ν. 3741/1929, 1002, 1117 του Α.Κ., τις οποίες δεν παραβίασε ευθέως, καθόσον τα ανελέγκτως πιο πάνω γενόμενα δεκτά ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, δικαιολογούν την, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις, ορθότητα του ανωτέρω σαφούς αποδεικτικού του πορίσματος, ως προς την ουσιαστική βασιμότητα των ένδικων αγωγικών αξιώσεων των αναιρεσιβλήτων.

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αιτιώμενη ότι το Εφετείο, 1) κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ίδιων ως άνω διατάξεων α) δέχτηκε ότι ο επίδικος χώρος έχει κοινόχρηστο χαρακτήρα και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο χωριστής ιδιοκτησίας, παρότι από τις προσκομισθείσες τεχνικές εκθέσεις αποδείχθηκε το αντίθετο, β) δέχτηκε ότι η ίδια (αναιρεσείουσα) δεν είχε το δικαίωμα να συστήσει οριζόντια ιδιοκτησία στον επίδικο χώρο, ούτε να τον αποκτήσει με σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας, για την οποία δεν της είχε χορηγηθεί η αναγκαία προς τούτο πληρεξουσιότητα από τους λοιπούς συγκυρίους, αφού αυτός ουδέποτε της ανήκε (πρώτο σκέλος) και γ) απέρριψε ως αλυσιτελή τον ισχυρισμό της ότι ο επίδικος χώρος είναι πλέον πολεοδομικά νόμιμος, με επακόλουθο, αφού δεν εξαντλείται ο συντελεστής δόμησης, να έχει πλέον εφαρμογή ο όρος της μεταξύ των συγκυρίων συμφωνίας, κατά τον οποίο, μετά τις οριζόντιες ιδιοκτησίες των οικοπεδούχων, όλοι οι υπόλοιποι, μέχρι την εξάντληση του συντελεστή δόμησης, χώροι, ανήκουν στην ίδια, ως αντιπαροχή (δεύτερο σκέλος).

Οι αιτιάσεις, όμως, αυτές, απαραδέκτως προβάλλονται, αφού με αυτές, υπό την επίφαση της επικαλούμενης πλημμέλειας από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων. Σε κάθε όμως περίπτωση, είναι απορριπτέες ως αβάσιμες, ενόψει του ότι το Εφετείο, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες ανέλεγκτες παραδοχές του, ορθώς κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα ότι ο χώρος στον οποίο κατασκευάστηκε το ως άνω κτίσμα είναι κοινόχρηστος και δεν ανήκει στην αναιρεσείουσα, στην οποία δεν είχε χορηγηθεί, από τους λοιπούς συγκυρίους, πληρεξουσιότητα, ώστε να έχει το δικαίωμα να συστήσει σ' αυτόν οριζόντια ιδιοκτησία, η απαγόρευση δε σ' αυτήν, ως συνιδιοκτήτρια, να ενεργεί κατασκευή σε κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, η οποία παρεμποδίζει τη σύγχρηση του κοινόχρηστου αυτού χώρου από τους λοιπούς συγκυρίους, δεν αίρεται από την εκ των υστέρων έκδοση οικοδομικής αδείας, όπως συνέβη εν προκειμένω, διότι, με τον τρόπο αυτό, η επίδικη κατασκευή ούτε νομιμοποιήθηκε έναντι των λοιπών συνιδιοκτητών της οικοδομής, ούτε έπαυσε η εξ αυτής παρακώλυση της ελεύθερης και απρόσκοπτης χρήσης του κοινόχρηστου χώρου από τους λοιπούς συνιδιοκτήτες.

Το ίδιο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, κατά το μέρος που η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια από το άνω άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. β' του Κ.Πολ.Δ.-με την αιτίαση ότι το Εφετείο, κατά παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, έκρινε ότι η δόμηση του ως άνω κτίσματος εντός του διαδρόμου, που οδηγεί προς τον οπίσθιο ακάλυπτο, παρεμποδίζει την ελεύθερη διέλευση των συνιδιοκτητών της οικοδομής, αφού μειώνει το ύψος του κοινόχρηστου διαδρόμου-είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι ουδόλως αναφέρονται ποια είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο, καθώς και για την ανεύρεση της αληθινής εννοίας ποιου κανόνα δικαίου έπρεπε αυτά να χρησιμοποιηθούν και εσφαλμένα δεν χρησιμοποίησε το δικαστήριο της ουσίας.

Η περιεχόμενη δε στο τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως αιτίαση, της ευθείας παραβίασης των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., κατά την ερμηνεία της υπ' αριθμ. …./2016 πράξεως της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α. και συγκεκριμένα του άρθρου 2 της συμβάσεως αυτής, σύμφωνα με το οποίο, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, κάθε αυτοτελής και διηρημένος χώρος που δεν ανήκει στους οικοπεδούχους, ανήκει στην ίδια, εφόσον δεν εξαντλεί το συντελεστή δόμησης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, εφόσον το Εφετείο, όπως από την προσβαλλομένη απόφασή του προκύπτει, δεν δέχθηκε, και δη ούτε αμέσως ούτε εμμέσως, την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς το περιεχόμενο της επίμαχης συμβάσεως, ώστε να τίθεται θέμα προσφυγής του στις διατάξεις αυτές.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι στο σύνολό του απορριπτέος, ως απαράδεκτος και ως αβάσιμος, υπό τις προεκτεθείσες διακρίσεις. Από τις διατάξεις των άρθρων 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 και 18 του Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι η καθ' ύλην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου για εκδίκαση ορισμένης υπόθεσης καθορίζεται από την αξία του αντικειμένου της διαφοράς κατά το χρόνο της ασκήσεως της αγωγής.

Ο καθορισμός γίνεται από το Δικαστήριο, με ελεύθερη κρίση, για τη διαμόρφωση της οποίας λαμβάνεται υπόψη το αίτημα της αγωγής. Έτσι, ναι μεν για τον προσδιορισμό της αξίας του αντικειμένου της διαφοράς απαιτείται πλήρης δικανική πεποίθηση, όμως το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται από κανόνες της αποδεικτικής διαδικασίας, είναι δε ελεύθερο να διατάξει ή όχι απόδειξη και να επιλέξει τα αποδεικτικά μέσα, με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης και άλλων, εκτός από αυτά που ο νόμος (άρθρο 339 του Κ.Πολ.Δ.) ορίζει ή και να αρκεσθεί στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που τίθενται υπό την κρίση του, βασιζόμενο, κατ' αρχήν, στην αποτίμηση του ενάγοντος και, αν αμφισβητηθεί η τελευταία, κρίνεται ελευθέρως από το Δικαστήριο, το οποίο δύναται και να στηριχθεί στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων (Α.Π. 1151/2010).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε ως αόριστη την ένδικη αγωγή, αφού σ' αυτή δεν αναφέρεται η αξία του αντικειμένου της διαφοράς, ώστε να προσδιοριστεί η καθ' ύλην αρμοδιότητα του δικαστηρίου. Σύμφωνα, όμως, με τα εκτεθέντα στην ανωτέρω νομική σκέψη, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και συνεπώς απορριπτέος, αφού ο καθορισμός της αρμοδιότητας γίνεται από το δικαστήριο με ελεύθερη κρίση, δεν είναι δε αναγκαίο, για το ορισμένο της αγωγής, να εκτίθεται σ' αυτή η αξία του αντικειμένου της διαφοράς.

Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, στοιχειοθετείται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, από εσφαλμένη ανάγνωση αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 του Κ.Πολ.Δ., εγγράφου, δέχθηκε ως περιεχόμενό του καταδήλως διαφορετικό από το πραγματικό, δηλαδή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διάφορα από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, εξαιτίας της οποίας καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Παραμόρφωση εγγράφου συνιστά και η παράλειψη του δικαστηρίου να αναγνώσει μέρος του εγγράφου, όταν το μέρος αυτό είναι κρίσιμο για την ουσία της υπόθεσης (Α.Π. 182/2023, Α.Π. 124/2023, Α.Π. 2057/2022, Α.Π. 422/2022). Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (Α.Π. 182/2023, Α.Π. 45/2023, Α.Π. 2057/2022, Α.Π. 1050/2022).

Για να ιδρυθεί ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα για τη βασιμότητα της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει όταν τούτο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαρθεί η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε, για την αλήθεια ή την αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχθηκε, γιατί, στην περίπτωση αυτή, δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του (Α.Π. 182/2023, Α.Π. 2057/2022, Α.Π. 1964/2022, Α.Π. 1050/2022).

Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο 1) των υπ' αριθμ. σχετικού 1, 2, 3, 4, 5, 6 και 7 φωτογραφιών, που η ίδια επικαλέστηκε και προσκόμισε, με το να δεχτεί ότι το επίδικο πατάρι περιόρισε το ύψος του διαδρόμου προσπέλασης προς τον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εισέλθει και να σταθμεύσει όχημα με ύψος μεγαλύτερο από εκείνου ενός επιβατικού αυτοκινήτου, παρότι από αυτές αποδεικνύεται ότι το ύψος του διαδρόμου δεν περιορίστηκε από το επίδικο κτίσμα, αλλά καθορίζεται από τις δοκούς όπου αυτό επιστηρίζεται, οι οποίες, ως στοιχείο του φέροντος οργανισμού, δεν μπορούν να αφαιρεθούν, β) της υπ' αριθμ.

…./14-10-2016 πράξεως σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας, με το να δεχτεί ότι με αυτήν ορίζεται ότι οι "...οι λοιποί χώροι, μέρη και εγκαταστάσεις της επίδικης οικοδομής αποτελούν τα κοινά, κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη του όλου ακινήτου...", ενώ σε κανένα της σημείο δεν υφίσταται ο ορισμός αυτός, αλλά, αντίθετα, η απαρίθμηση των κοινόχρηστων χώρων είναι ενδεικτική και γ) της υπ' αριθμ.

…./2016 πράξεως της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Ψ.-Α. και της υπ' αριθμ. …../14-10-2016 πράξεως σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας, με το να δεχτεί ότι η επίδικη κατασκευή ουδέποτε είχε συμφωνηθεί μεταξύ των οικοπεδούχων και της ιδίας (αναιρεσείουσας) και ότι αυτή δεν είχε πληρεξουσιότητα από το σύνολο των συνιδιοκτητών, να συστήσει οριζόντια ιδιοκτησία στο επίδικο, παρότι από τα έγγραφα αυτά προέκυπτε το αντίθετο.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, είναι, απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι η αποδιδόμενη πλημμέλεια δεν στηρίζεται σε λάθος ανάγνωση από το Εφετείο των ως άνω εγγράφων, αλλά σε εκτίμηση του περιεχομένου των εγγράφων αυτών, η οποία, όμως, δεν ιδρύει τον παρόντα λόγο αναίρεσης, κατά τα προεκτεθέντα. Σε κάθε, όμως, περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο περιεχόμενο των εν λόγω, φερόμενων ως παραμορφωθέντων, εγγράφων, τα οποία εκτίμησε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει τη σημασία τους, σε σχέση με το αποδεικτικό του πόρισμα για τη βασιμότητα της αγωγής.

Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς διερεύνηση, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά τα νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-6-2020 (αρ. κατ. …./2020) αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 549/2020 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Απριλίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ