Supreme Court dismisses appeal against eviction order due to procedural time limit violations and lack of examination.

Απόφαση 594 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 594/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: (Αναφέρονται 171 ονόματα), οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 172) ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας και κατέθεσε προτάσεις, (Αναφέρονται ονόματα από 173 έως 546), οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" όπως μετονομάστηκε η αρχικά αναιρεσίβλητη εταιρεία "ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Η ΠΟΤΙΔΑΙΑ", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Δαούτη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 9/2/2004 (2) αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3206/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 464/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20/1/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση ανέγνωσε την από 22/1/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης. Ο παραστάς αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν ο διάδικος που επισπεύδει τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης προκύπτει ότι από τους πεντακοσίους σαράντα έξι (546) αναιρεσείοντες εμφανίστηκε μόνο ο εκατοστός εβδομηκοστός δεύτερος, ενώ οι υπόλοιποι πεντακόσιοι σαράντα πέντε (545) δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο με δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τον παραστάντα εκατοστό εβδομηκοστό δεύτερο αναιρεσείοντα (...) 2621Γ και 2622Γ/14-9-2009 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών ..., προκύπτει ότι μετά από παραγγελία προς επίδοση του πληρεξουσίου δικηγόρου ..., ως πληρεξουσίου δικηγόρου όλων των αναιρεσειόντων, έγινε επίδοση αντιγράφου της κρινόμενης αναίρεσης και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφαση στην αναιρεσίβλητη εταιρία και τον πληρεξούσιο αυτής δικηγόρο. Έτσι, αφού η επίσπευση της συζήτησης έγινε με επιμέλεια όλων των αναιρεσειόντων, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 652 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν ο εκκαλών διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία της έφεσης κατά των αποφάσεων που εκδίδονται κατά τη διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 ΚΠολΔ (μισθωτικές διαφορές) είναι δεκαπέντε ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης. Εξάλλου, κατά το άρθρο 143 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, ο δικαστικός πληρεξούσιος που διορίσθηκε σύμφωνα με το άρθρο 96 αυτού, είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση που καταχωρίστηκε στα πρακτικά ή την έκθεση, είναι αυτοδικαίως και αντίκλητος για όλες τις επιδόσεις που αναφέρονται στη δίκη στην οποία είναι πληρεξούσιος, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η επίδοση της απόφασης.

Επομένως, στον πληρεξούσιο ο οποίος διορίστηκε με έναν από τους αναφερόμενους στο παραπάνω άρθρο 96 τρόπο και παραστάθηκε κατά την ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δίκη, νόμιμα επιδίδεται η εκδοθείσα οριστική απόφαση και αυτή η επίδοση αποτελεί την αφετηρία υπολογισμού της προθεσμίας για την άσκηση του ενδίκου μέσου της έφεσης.

Περαιτέρω, στην περίπτωση που παρέστησαν περισσότεροι από ένας πληρεξούσιοι, για την επέλευση του ανωτέρω αποτελέσματος (έναρξη της προθεσμίας άσκησης της έφεσης), αρκεί η επίδοση της οριστικής απόφασης σε έναν από αυτούς. Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 440, 438 και 104 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι από τη μνεία που γίνεται στο προεισαγωγικό τμήμα της δικαστικής απόφασης, ότι για κάποιον από τους διαδίκους παρέστη ο αναφερόμενος σ' αυτή πληρεξούσιος δικηγόρος και τη βεβαίωση στο κύριο σώμα της απόφασης ότι το δικαστήριο δίκασε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, υπάρχει πλήρης απόδειξη για το διορισμό αυτού (του παραστάντος), κατά το άρθρο 96 ΚΠολΔ, ως δικαστικού πληρεξουσίου του διαδίκου αυτού, δεδομένου ότι η συνδρομή του στοιχείου της δικαστικής πληρεξουσιότητας είναι γεγονός, την αλήθεια του οποίου όφειλε να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το δικαστήριο, σύμφωνα με τη διάταξη του ανωτέρω άρθρου 104 ΚΠολΔ.

Η ανωτέρω νομοθετική ρύθμιση δεν αντίκειται στο κατοχυρωμένο από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ δικαίωμα του ανθρώπου για δίκαιη δίκη, αφού τα συμβαλλόμενα στη Σύμβαση αυτή κράτη-μέλη, δεν κωλύονται από αυτή να εξαρτήσουν την άσκηση των θεσμοθετημένων ενδίκων μέσων από ορισμένες προϋποθέσεις (αξία του αντικειμένου της δίκης, υποχρεωτική παράσταση με δικηγόρο, ορισμένος τύπος, τήρηση προθεσμίας κ.ά), με συνέπεια να κρίνεται από τις διατάξεις των κρατών-μελών το νόμιμο ή όχι της επίδοσης αντιγράφου της οριστικής απόφασης στο πρόσωπο, που το παρέλαβε και οι συνέπειες της παραλαβής αυτής (ΑΠ 1078/2007, 1407/2004).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, κατά παράβαση σχετικής δικονομικού περιεχομένου διάταξης (ΟλΑΠ 1/1999). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δίκασε την από 16-3-2007 έφεση των αναιρεσειόντων κατά της 3206/2004 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών και με την οποία απορρίφθηκαν οι από 9-2-2004 δύο αγωγές τους.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι "όπως προκύπτει από την εκκαλούμενη απόφαση οι ενάγοντες και ήδη εκκαλούντες παραστάθηκαν δια των πληρεξουσίων δικηγόρων τους Γεράσιμου Ρίκου και Μάριου Μπουλούκου. Περαιτέρω, από την προσκομιζόμενη νομίμως με επίκληση από την εφεσίβλητη 11370Β/22-11-2004 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της εκκαλουμένης αποφάσεως επιδόθηκε στον ως άνω δικαστικό πληρεξούσιο των εκκαλούντων Γεράσιμο Ρίκο την 22-11-2004.

Η κρινόμενη έφεση ασκήθηκε δια καταθέσεώς της στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την εκκαλουμένη την 12-4-2007, όπως τούτο βεβαιώνεται στη σχετική 3235/12-4-2007 πράξη του εν λόγω γραμματέα, δηλαδή μετά την πάροδο της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών από την επίδοση της εκκαλουμένης, ενόψει και της κατοικίας των εκκαλούντων στην Ελλάδα".

Μετά τις διαπιστώσεις αυτές το εφετείο απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη αφού ασκήθηκε μετά την εκπνοή της δεκαπενθήμερης προθεσμίας που τάσσεται από τον ΚΠολΔ για την άσκησή της. Με αυτά, που δέχθηκε το Εφετείο δεν κήρυξε παρά το νόμο, και ειδικότερα κατά παραβίαση των άρθρων 143, 104, 96, 561 παρ. 2 ΚΠολΔ ή των άρθρων 6 και 13 της ΕΣΔΑ, απαράδεκτο και ο σχετικός λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (υπό στοιχεία 1, 3 Α, Β, Γ, Δ και Ε στο αναιρετήριο) είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

ΙΙΙ. Ο υπ' αριθμόν δύο (2) λόγος αναίρεσης ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αφήνοντας αδίκαστη την έφεση των αναιρεσειόντων δεν ιδρύεται διότι το Εφετείο δίκασε και απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεση. Εξάλλου, ο άλλος λόγος αναίρεσης που περιέχεται σε όλους τους λόγους, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι περιέχει ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες είναι απαράδεκτος και απορριπτέος διότι το Εφετείο δεν υπεισήλθε στην εξέταση της ουσίας της υπόθεσης.

IV. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20 Ιανουαρίου 2009 αίτηση του ... κλπ για αναίρεση της 464/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 2010. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Απριλίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ