Supreme Court allows appeal against lower court failure to consider notarized witness affidavits as independent evidence.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the bank's appeal against the Thessaly Court of Appeals' decision. The appellant had submitted notarized witness affidavits as independent evidence, which the first-instance court considered but the appellate court failed to explicitly mention in its ruling. The court held that omitting specific evidence from the record creates a ground for appeal under Article 559(11)(c) of the Code of Civil Procedure. Consequently, the appellate decision was annulled and the case remitted for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArticles 335, 338, 339, 340, 346, 559(11)(c), 671(1)(d) of the Code of Civil Procedure: The failure of a court of second instance to explicitly mention notarized witness affidavits submitted as independent evidence in its judgment constitutes a ground for appeal due to the existence of doubts regarding the consideration of such evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 592 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 592/2014
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσειουσας: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζερδελή και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Η. Θ. του Θ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων του Γεωργίου Φατούρου και Ιωάννη Γιαννάτου και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/1/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ορεστιάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 56/134/11/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 179/2013 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/7/2013 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 16/1/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 4/7/2013 αίτησης της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 179/2013 απόφασης του Εφετείου Θράκης.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθ. 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας για να σχηματίσει την κρίση του σχετικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προς απόδειξη ή ανταπόδειξη αυτών, μεταξύ των οποίων και οι ένορκες βεβαιώσεις, η παράβαση δε της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθ. 559 αριθ. 11 περ.
γ' ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, για την στοιχειοθέτηση του οποίου αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών ως προς την λήψη υπόψη συγκεκριμένου αποδεικτικού μέσου. Ειδικότερα, οι ένορκες βεβαιώσεις που προβλέπονται κατ' άρθ. 671 §1 εδ. δ' ΚΠολΔ δεν αποτελούν (καταρχήν) έγγραφα κατά την έννοια των άρθ. 339 επ. ΚΠολΔ, αλλά ιδιαίτερο και αυτοτελές αποδεικτικό μέσο και γι' αυτό πρέπει να γίνεται ρητή μνεία αυτών στην απόφαση, η δε αναφορά σΛ αυτήν ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και όλα τα με επίκληση νόμιμα προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα δεν αποδεικνύει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και τις βεβαιώσεις αυτές.
Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν, σχετικά, τα εξής: Η (ήδη) αναιρεσείουσα, είχε προσκομίσει πρωτόδικα τις υπ' αριθμ. 2586/2007 και 2587/2007 ένορκες βεβαιώσεις, των μαρτύρων Ι. Χ. και Ν. Κ., αντίστοιχα, που είχαν δοθεί νόμιμα και σύμφωνα με τι διατάξεις του άρθρου 671 Κ.Πολ.Δικ., ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο και προσκομίσθηκαν προς απόδειξη και ανταπόδειξη γεγονότων, τα οποία ασκούσαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, στην ένδικη υπόθεση και, πράγματι, ελήφθησαν υπόψη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, στην απόφαση του οποίου μνημονεύονται ρητά.
Όμως από το εφετείο, δεν προκύπτει ότι ελήφθησαν υπόψη οι εν λόγω ένορκες βεβαιώσεις, των οποίων νόμιμα έγινε επίκληση και προσαγωγή από την αναιρεσείουσα, εφόσον, αν και αποτελούν αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, δε μνημονεύεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ελήφθησαν υπόψη.
Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση, είναι αναιρετέα, κατά παραδοχή του τρίτου, από τον αριθμό δε 11γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. αναιρετικού λόγου.
Μετά από αυτά, παρελκούσης της ερεύνης των λοιπών λόγων, πρέπει να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 179/2013 απόφαση του Εφετείο Θράκης , να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δικ.) και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, κατά το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 179/2013 απόφαση του Εφετείου Θράκης.
Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές και
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, εκ δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.-
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2014.
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2014.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ