Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations, ruling third-party administrative action does not interrupt limitation periods.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Athens Court of Appeal's decision rejecting his claims for back pay and benefits. The court held that the five-year limitation period expired for claims from 1993 to 1995 because the appellant's own administrative challenge was not filed by the claimant but by the opposing party, the DEH company. Consequently, the court ruled that such third-party intervention does not legally interrupt the limitation period under Article 269 of the Civil Code.
Legislator headnote
AI generatedArticle 269 of the Civil Code; The filing of an administrative appeal by a third party opposing the claimant does not interrupt the limitation period for the claimant's own rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 592 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 592/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος : Χ κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Τρύφωνα Ιω. Κωτσόβελο ο οποίος διόρισε στο ακροατήριο ως πληρεξούσιο και τον δικηγόρο Εμμανουήλ Γιαννακάκη.
Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (Δ.Ε.Η.)", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μανιάτη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/8/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2419/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 6212/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28/10/2003 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χλαμπουτάκης, ανέγνωσε την από 15 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Eπειδή, κατά τη διάταξη του άρθρ. 269 ΑΚ η παραγραφή διακόπτεται με την υποβολή της περί την αξίωση διαφοράς ενώπιον διοικητικής αρχής ή διοικητικού δικαστηρίου εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων των άρθρων 261-263, 267-268 ΑΚ. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι με την προσφυγή του φορέα της αξίωσης στα προαναφερόμενα όργανα επέρχεται η διακοπή της παραγραφής, με την προϋπόθεση ότι η διοικητική αρχή (ή το διοικητικό δικαστήριο) ενώπιον των οποίων φέρεται η διαφορά, είναι αρμόδια για την επίλυσή της, πράγμα που συμβαίνει και όταν η διοικητική αρχή (ή το διοικητικό δικαστήριο) είναι αρμόδια για την επίλυση του ζητήματος που αποτελεί τη βάση ή την προϋπόθεση της διαφοράς από την οποία πηγάζει η αξίωση (Ολ.
ΑΠ 677/1977). Αν όμως η προσφυγή γίνει όχι από τον φορέα της αξίωσης αλλά από άλλο πρόσωπο που αντιδικεί μαζί του (ή τρίτο) τότε δεν επέρχονται οι προαναφερόμενες συνέπειες και δεν διακόπτεται η παραγραφή των αξιώσεων του δικαιούχου. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
Ο αναιρεσείων - ενάγων τοποθετήθηκε, με την 17/1993 απόφαση της Επιτροπής του άρθρου 8 του Ν. 1648/1986 της Νομαρχίας Φλώρινας, αναγκαστικά, ως άτομο με ειδικές ανάγκες και ποσοστό αναπηρίας 40% στην αναιρεσίβλητη - εναγομένη ΔΕΗ με την ιδιότητα του υπαλλήλου. Κατά της απόφασης αυτής η εναγομένη άσκησε προσφυγή ενώπιον της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής του άρθρου 10 του νόμου 1648/1986 επί της οποίας εκδόθηκε η 278/1993 απόφαση, που επικύρωσε την αναγκαστική τοποθέτηση του ενάγοντα.
Κατά της απόφασης αυτής η εναγομένη άσκησε την από 2.3.1994 προσφυγή ενώπιον του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Κοζάνης, το οποίο με την 71/1997 απόφασή του απέρριψε την προσφυγή, ενώ η ανακοπή της εναγομένης κατά της αποφάσεως αυτής απορρίφθηκε με την 289/1998 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και η κατ' αυτής έφεσή της απορρίφθηκε με την 943/2003 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Εν τω μεταξύ η εναγομένη αποδέχθηκε, στις 25.11.1998, τις υπηρεσίες του ενάγοντος, ο οποίος από τότε απασχολείται σ' αυτή. Στη συνέχεια το Εφετείο δέχθηκε ότι η εναγομένη που απέκρουσε την προσφορά των υπηρεσιών του ενάγοντα, περιήλθε σε κατάσταση υπερημερίας εργοδότη και οφείλει σ' αυτόν, για μισθούς υπερημερίας και λοιπές παροχές για το χρονικό διάστημα από 1.11.1996 μέχρι 25.11.1998, το αναφερόμενο χρηματικό ποσό.
Για το προηγούμενο χρονικό διάστημα των ετών 1993, 1994 και 1995 έκρινε ότι οι σχετικές αξιώσεις του ενάγοντος υπέκυψαν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 παρ. 6 ΑΚ, αφού για τις αξιώσεις των παραπάνω ετών, μέχρι την επίδοση της ένδικης αγωγής στην εναγομένη στις 11.9.2001, παρήλθε ο νόμιμος χρόνος της παραγραφής των πέντε ετών, χωρίς να μεσολαβήσει νόμιμος τρόπος διακοπής της παραγραφής.
Και τούτο γιατί η υποβληθείσα από τον ενάγοντα αντένσταση διακοπής της παραγραφής με την άσκηση της προαναφερόμενης προσφυγής της εναγομένης ενώπιον της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής του άρθρου 10 του Ν. 1648/1986 και της ανακοπής της ίδιας εναγομένης στο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης, δεν είναι νόμιμη, καθόσον η άσκηση αυτών που πλήττει μόνο την εγκυρότητα της διοικητικής πράξης για αναγκαστική τοποθέτηση του ενάγοντος στην εναγομένη, δεν συνιστά υποβολή της ένδικης διαφοράς, δηλαδή υποβολή προς διάγνωση των επίδικων αξιώσεων σε διοικητική αρχή ή σε διοικητικό δικαστήριο ώστε να επιφέρουν διακοπή της παραγραφής των σχετικών αξιώσεων κατά την έννοια του άρθρου 269 ΑΚ.
Στη συνέχεια το Εφετείο απέρριψε τις αγωγικές αξιώσεις του αναιρεσείοντα που αντιστοιχούσαν στο χρονικό διάστημα 1993, 1994 και 1995, επικυρώνοντας στο σημείο αυτό την πρωτόδικη απόφαση, που είχε κρίνει όμοια. Σύμφωνα με τα παραπάνω, η άσκηση προσφυγής στη δευτεροβάθμια διοικητική αρχή (Επιτροπή του άρθρ. 10 του Ν. 1648/1986) και το Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης για την επίλυση της μεταξύ των διαδίκων διαφοράς, από την οποία πηγάζουν οι ένδικες αξιώσεις, δεν έγινε από τον φορέα της αξίωσης - αναιρεσείοντα, αλλά από την υπόχρεη προς τούτο αντίδικό του αναιρεσίβλητη ΔΕΗ.
Κατά συνέπειαν το Εφετείο ανεξάρτητα από την αιτιολογία του ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε (άρθρ. 578 ΚΠολΔ) και γι' αυτό πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι, οι αντίθετοι λόγοι αναιρέσεως αληθώς από τον αριθμ. 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ. Επειδή, ο αναιρεσείων με τις προτάσεις της παρούσης συζητήσεως αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια για παραβίαση των διατάξεων των άρθρ. 250 αριθ. 6, 253, 269 ΑΚ σε σχέση με την διακοπή της παραγραφής των αγωγικών αξιώσεών του, του χρονικού διαστήματος 1993-1995, που επήλθε με την αναφερόμενη επιθετική ενέργειά του και συγκεκριμένα με την άσκηση παρέμβασης ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Κοζάνης στη δίκη μεταξύ της αναιρεσίβλητης ΔΕΗ και του Ελληνικού Δημοσίου με αντικείμενο την ακυρότητα της αναγκαστικής τοποθέτησής του με βάση το άρθρ. 10 του Ν. 1648/1986 στην αναιρεσίβλητη.
Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, μη προβαλλόμενος, κατά τον υπό του νόμου οριζόμενο τρόπο (με το αναιρετήριο ή με δικόγραφο προσθέτων λόγων), αλλά με τις προτάσεις, είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 28/10/2003 αίτηση του Δημήτριου Παπαδόπουλου για αναίρεση της 6212/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης από επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ 0 ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ