Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds due to vague petition and lack of factual basis.

Απόφαση 591 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 591/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝ. ΚΑΙ ΑΓΛΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αργύριο Μάνθου.

Του αναιρεσίβλητου: Χ. Τ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/9/1997 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2007/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 7431/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 18/12/2001 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος-Φιλήτας Περίδης ανέγνωσε την από 20 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 559 αριθμός 16 περ. α' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι αναίρεση συγχωρείται αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει δεδικασμένο, συνάγεται ότι στον έλεγχο του Αρείου Πάγου υπόκειται τόσο η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του εάν τα υπ' αυτού γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και εάν τούτο έχει την έκταση και τα αποτελέσματα που του προσέδωσε η απόφαση, όσο και η τοιαύτη (κρίση) περί της συνδρομής ή μη των κατά το άρθρο 324 του ΚΠολΔ πραγματικών προϋποθέσεων αυτού, εφόσον αυτή στηρίζεται μόνο επί διαδικαστικών εγγράφων, η εκτίμηση του περιεχομένου των οποίων υπόκειται κατά το άρθρο 561 παράγραφος 2 του ίδιου κώδικα στον αναιρετικό έλεγχο για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως .

Εφόσον όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως προϋποθέτει "παράβαση του νόμου", δηλαδή παραβίαση των διατάξεων περί δεδικασμένου, με την έννοια είτε κακής ερμηνείας αυτών είτε εσφαλμένης υπαγωγής των δεκτών γενομένων περιστατικών στις διατάξεις περί δεδικασμένου, πρέπει κατ' άρθρα 566 παράγραφος 1 και 577 παράγραφος 3 ΚΠολΔ να αναφέρονται στο αναιρετήριο τα περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε για να στηρίζει την κρίση του περί υπάρξεως ή ανυπαρξίας δεδικασμένου, δηλαδή περί της συνδρομής ή μη των προϋποθέσεων αυτού, ώστε να προκύπτει από το αναιρετήριο αποδιδόμενη νομική πλημμέλεια, αφού η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.ΑΠ 32/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου ζητείται η αναίρεση της 7431/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών", διότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεχθείσα ως νόμιμη τη βάση της αγωγής του αναιρεσιβλήτου, ότι εκ των αποφάσεων υπ' αριθ. 227/1991 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία κατέστη τελεσίδικος λόγω μη ασκήσεως ενδίκων μέσων, και 846/1993 του ιδίου δικαστηρίου, η οποία έγινε τελεσίδικος με την υπ' αριθ. 574/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, παρήχθη δεδικασμένο, εσφαλμένως το νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε, ενώ κατ' ορθή κρίση έπρεπε να δεχθεί κατ' εφαρμογή του 324 ΚΠολΔ ότι οι άνω αποφάσεις δεν παρήγαγαν δεδικασμένο, καθ' όσον δεν υφίσταται ταυτότης αντικειμένου, δεδομένου ότι οι απαιτήσεις που είχαν κριθεί αφορούσαν και άλλο χρονικό διάστημα και είχαν επιδικασθεί κάτω από άλλο νομικό καθεστώς.

Επίσης έπρεπε να δεχθεί ότι ο αναιρεσίβλητος, συνδεόμενος μετά του Νοσοκομείου με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, όσον αφορά τη μισθοδότησή του υπήχθη από 1.7.1988 εις την ΕΣΣΕ της 22.12.1988, την οποία σύμβαση με αριθμόν 18/1989 συνήψε η ΠΟΕΔΗΝ, εκλεγμένο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου των εργαζομένων εις τα νοσηλευτικά ιδρύματα, την οποία έχει έκτοτε και μέχρι σήμερον αποδεχθεί, εξελιχθείς μισθολογικώς και αμειβόμενος βάσει αυτής (της ΕΣΣΕ)".

Όμως δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως περί των στοιχείων της έννοιας του δεδικασμένου και περί της εκτάσεως αυτού, ούτε και περί των κατά το άρθρο 324 ΚΠολΔ προϋποθέσεών του, δηλαδή τι δέχθηκε το εφετείο ως περιεχόμενο και αίτημα της ένδικης αγωγής και τι ως προς το περιεχόμενο και το διατακτικό των προηγηθεισών τελεσίδικων αποφάσεων.

Επομένως, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμός 16 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγω αοριστίας και πρέπει ν' απορριφθεί.

Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση του δικογράφου αυτής, προβάλλονται αιτιάσεις από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο με το να δεχθεί α) ότι δεν έχει εφαρμογή η από 22.12.1988 Ειδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας του ΠΟΕΔΗΝ, με την οποίαν επεξετάθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις του ν. 1505/1984, β) ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται την πρόσθετη αμοιβή του άρθρου 2 παράγραφος 3 του ν. 201/1975, καίτοι δεν πραγματοποιούσε οκτάωρη εργασία και γ) ότι δικαιούνταν επίδομα τριετιών και επιπλέον επίδομα πολυετίας, παραβίασε τις άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, διότι το Εφετείο δεν ασχολήθηκε με την ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων, αλλά δέχθηκε, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι για τα ζητήματα αυτά υφίσταται δεδικασμένο από τις προαναφερόμενες τελεσίδικες αποφάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-12-2001 αίτηση του ΝΔΠΠ με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝ. & ΑΓΛΑΪΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ" για αναίρεση της 7431/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ