Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as grounds were not properly raised in lower court proceedings.

Απόφαση 590 / 2020 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 590/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή-Εισηγήτρια, Αναστασία Περιστεράκη, Λάμπρο Καρέλο, Ανθή Γκάμαρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 22 Ιανουαρίου 2020 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. Ι. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Δήμητρα Καραγκούνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ .

Των αναιρεσίβλητων: 1.Γ. Β. Ι., 2. Ι. Β. Γ., 3 Ε. Η. Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Ζηκίδη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-5-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1855/2015 οριστική ίδιου Δικαστηρίου, 3021/2017 μη οριστική και 4806/2018 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-1-2019 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατ' άρθρ. 562 §2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας. Τέτοιος ισχυρισμός είναι (και) ο περί αοριστίας της αγωγής (είτε νομικής για νομική εκτίμηση ουσιαστικού κανόνα που ελέγχεται από τον αρ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είτε ποσοτικής για ελλειπή μνεία των περιστατικών, αναγκαίων για την εφαρμογή του κανόνα δικαίου, που ελέγχεται από τον αρ. 8 του άνω άρθρου, είτε τέλος ποιοτικής για απλή αναφορά των όρων του νόμου χωρίς μνεία περιστατικών που ελέγχεται από τον αρ. 14 του ίδιου άρθρου) που πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έχει προταθεί νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Σε αντίθετη περίπτωση ο λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος ως άνω.

ΙΙ. Με το λόγο αναίρεσης, μέρος α', η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, ότι το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. (κατ' εκτίμηση 14) ΚΠολΔ, διότι δέχτηκε ως ορισμένη την αγωγή των αναιρεσιβλήτων, κατά το κεφάλαιό της σχετικά με την ακυρότητα της ένδικης διαθήκης λόγω πλαστότητας, αν και δεν κατανομάσθηκε ο πλαστογράφος, ούτε δε αναφέρθηκαν ονομαστικά οι μάρτυρες και τα αποδεικτικά μέσα.

Ο λόγος κατά το μέρος αυτό είναι απαράδεκτος, καθόσον η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει, ότι είχε προτείνει τον ισχυρισμό αυτό νόμιμα (με λόγο έφεσης ή πρόσθετο λόγο έφεσης) και ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη (σύμφωνα με τη νομική σκέψη που αναφέρεται στην αρχή). Προσέτι, με το β' μέρος του ίδιου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Εφετείο, κατ' εκτίμηση, την πλημμέλεια του αρ. 19 του άνω άρθρου, διότι, κατ' αυτήν, η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της αναγκαίας αιτιολογίας ως προς τους λόγους πρόκρισης της 196/2010 έκθεσης πραγμ/νης της Ι.

Τ., δικαστικής γραφολόγου, στην έκθεση της οποίας (κατά την αναιρεσείουσα) στήριξε την κρίση του το εν λόγω δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αν και το πόρισμα αυτής της γραφολόγου, καταρρίπτεται από τα πορίσματα άλλων πραγματογνωμόνων, κατά τα ειδικότερα στο λόγο εκτιθέμενα. Ο λόγος κατά το μέρος αυτό είναι απαράδεκτος, γιατί το δικαστήριο της ουσίας έχει τη διακριτική ευχέρεια να εκτιμά ελεύθερα (387 ΚΠολΔ) την πραγμ/νη (όπως στην προκειμένη περίπτωση έπραξε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη) και δεν είναι αναγκαία η αιτιολόγηση της κρίσης του, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Έτι περαιτέρω, με το γ' μέρος του ίδιου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα αιτιάται, ότι το Εφετείο έσφαλε περί την ερμηνεία και εφαρμογή, του νόμου, γιατί έπρεπε να απορρίψει την αγωγή ως προφανώς αόριστη, καθόσον οι αναιρεσίβλητοι, δεν εκθέτουν στο δικόγραφό της, αν καλούνται ως κληρονόμοι εξ αδιαθέτου στη β' τάξη αλλά δεν αναφέρουν, ότι η θανούσα δεν κατέλειπε διαθήκη, ότι δεν υπάρχουν κατιόντες της πρώτης τάξης της κληρονομίας και ότι η κληρονομούμενη είχε τη νομή και κατοχή των κληρονομιαίων πραγμάτων κατά το χρόνο θανάτου της.

Ο λόγος κατά το μέρος αυτό, που εκτιμάται ότι αποδίδεται η πλημμέλεια του αρ. 1 του άνω άρθρου, είναι απαράδεκτος, διότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν αναγράφεται, ότι, στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ο αντίστοιχος ισχυρισμός προτάθηκε νόμιμα, ως άνω.

ΙΙΙ. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς διερεύνηση, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να επιβληθεί στην ηττώμενη αναιρεσείουσα η δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά παραδοχή του (προφορικού, καταχωρισθέντος στα πρακτικά) αιτήματός τους (άρθρ. 176, 183, 191§2, 495§3 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22.1.2019 αίτηση της Σ. Μ. για αναίρεση της 4806/2018 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, το ποσό της οποίας ορίζει σε χίλια οκτακόσια ευρώ (1.800€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Απριλίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ