Supreme Court dismisses appeal for lack of specificity regarding res judicata facts and procedural prerequisites. The appeal was rejected because the appellant failed to specify the factual assumptions and legal conditions relied upon by the lower court to establish res judicata. Consequently, the appeal was deemed inadmissible under Article 559 of the Code of Civil Procedure. The court ruled that the appellant's request for annulment was rejected due to the lack of specific factual assumptions and legal conditions relied upon by the lower court to establish res judicata. The appeal was deemed inadmissible under Article 559 of the Code of Civil Procedure. The court ruled that the appellant's request for annulment was rejected due to the lack of specific factual assumptions and legal conditions relied upon by the lower court to establish res judicata. The appeal was deemed inadmissible under Article 559 of the Code of Civil Procedure.

Απόφαση 590 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 590/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝ. ΚΑΙ ΑΓΛΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αργύριο Μάνθου.

Της αναιρεσίβλητης: ψ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/12/1998 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2008/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 7829/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26/4/2002 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος-Φιλήτας Περίδης ανέγνωσε την από 20 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 559 αριθ. 16 περ. α' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι αναίρεση συγχωρείται αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει δεδικασμένο, συνάγεται ότι στον έλεγχο του Αρείου Πάγου υπόκειται τόσο η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του εάν τα επ' αυτού γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και εάν τούτο έχει την έκταση και τα αποτελέσματα που του προσέδωσε η απόφαση, όσο και η τοιαύτη (κρίση) περί της συνδρομής ή μη των κατά το άρθρο 324 του ΚΠολΔ πραγματικών προϋποθέσεων αυτού, εφ' όσον αυτή στηρίζεται μόνο επί διαδικαστικών εγγράφων, η εκτίμηση του περιεχομένου των οποίων υπόκειται κατά το άρθρο 561 παρ. 2 του ίδιου κώδικα στον αναιρετικό έλεγχο για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως.

Εφόσον όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως προϋποθέτει "παράβαση του νόμου", δηλαδή παραβίαση των διατάξεων περί δεδικασμένου, με την έννοια είτε κακής ερμηνείας αυτών είτε εσφαλμένης υπαγωγής των δεκτών γενομένων περιστατικών στις διατάξεις περί δεδικασμένου, πρέπει κατ' άρθρα 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ να αναφέρονται στο αναιρετήριο τα περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε για να στηρίζει την κρίση του περί υπάρξεως ή ανυπαρξίας δεδικασμένου, δηλαδή περί της συνδρομής ή μη των προϋποθέσεων αυτού, ώστε να προκύπτει από το αναιρετήριο η αποδιδόμενη νομική πλημμέλεια, αφού η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.

ΑΠ 32/1996). Στην κρινόμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου ζητείται η αναίρεση της 7829/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, "διότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεχθείσα ως νόμιμη τη βάση της αγωγής της αναιρεσίβλητης ότι εκ των αποφάσεων υπ' αριθμ. 3133/1990 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία κατέστη τελεσίδικος λόγω μη ασκήσεως ενδίκων μέσων, υπ' αριθμ. 3173/1995 και 3207/1995 του ιδίου δικαστηρίου, οι οποίες κατέστησαν τελεσίδικες με τις υπ' αριθμ. 6429/1996 και 5278/1996 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και υπ' αριθμ. 6101/1999 του Εφετείου Αθηνών, παρήχθη δεδικασμένο, εσφαλμένως το νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε, ενώ κατ' ορθή κρίση έπρεπε να δεχθεί κατ' εφαρμογή του 324 ΚΠολΔ ότι οι άνω αποφάσεις δεν παρήγαγαν δεδικασμένο, καθ' όσον δεν υφίσταται ταυτότης αντικειμένου, δεδομένου ότι οι απαιτήσεις που είχαν κριθεί αφορούσαν και άλλο χρονικό διάστημα και είχαν επιδικασθεί κάτω από άλλο νομικό καθεστώς.

Επίσης έπρεπε να δεχθεί ότι η αναιρεσίβλητη συνδεομένη μετά του Νοσοκομείου με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, όσον αφορά την μισθοδότησή της υπήχθη από 1-7-1988 εις την Ε.Σ.Σ.Ε. της 22/12/1988, την οποία σύμβαση με αριθμόν 18/1989 συνήψε η ΠΟΕΔΗΝ, εκλεγμένο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου των εργαζομένων εις τα νοσηλευτικά ιδρύματα την οποία έχει έκτοτε και μέχρι αποδεχθεί εξελιχθείσα μισθολογικώς και αμειβόμενη βάσει αυτής (της Ε.Σ.Σ.Ε.)." Όμως δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως περί των στοιχείων της έννοιας του δεδικασμένου και περί της εκτάσεως αυτού, ούτε και περί των κατά το άρθρο 324 ΚΠολΔ προϋποθέσεών του, δηλαδή τι δέχθηκε το Εφετείο ως περιεχόμενο και αίτημα της ένδικης αγωγής και τι ως προς το περιεχόμενο και το διατακτικό των προηγηθεισών τελεσίδικων αποφάσεων.

Επομένως ο ως άνω λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 16 Κ.Πολ.Δ. είναι απαράδεκτος λόγω αοριστίας και πρέπει ν' απορριφθεί.

Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση του δικογράφου αυτής, προβάλλονται αιτιάσεις από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο με το να δεχθεί: α) ότι δεν έχει εφαρμογή η από 22-12-1988 Ειδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΠΟΕΔΗΝ, με την οποίαν επεξετάθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις του ν. 1505/1984 β) ότι η αναιρεσίβλητη δικαιούται τη πρόσθετη αμοιβή του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 201/1975, καίτοι δεν πραγματοποιούσε οκτάωρη εργασία και γ) ότι δικαιούνταν επίδομα τριετιών και επί πλέον επίδομα πολυετίας, παραβίασε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, διότι το Εφετείο δεν ασχολήθηκε με την ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων, αλλά δέχθηκε, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι για τα ζητήματα αυτά υφίσταται δεδικασμένο από τις προαναφερόμενες τελεσίδικες αποφάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-4-2002 αίτηση του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝ. & ΑΓΛΑΪΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ" για αναίρεση της 7829/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2006.