Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for defendant's absence and inadmissibility of evidence assessment claim.

Απόφαση 588 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 588/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Α. του Γ. και 2) Α. Κ. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Μυλωνά.

Της αναιρεσίβλητης: Δημοτικής Επιχείρησης Σταγείρων Ακάνθου, που εδρεύει στην Ιερισσό Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθμ. καταθ. 766/145/19-7-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 614/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-6-2014 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης διάβασε την από 31-10-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της από 5-6-2014 αίτησης αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθμ. 614/2013 οριστικής απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.-

Στην προκειμένη περίπτωση από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τους αναιρεσείοντες υπ' αριθμ. 2572/17.7.2014 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Χαλκιδικής ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 7.11.2014, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης με επισημείωση στο πινάκιο για την ανωτέρω στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη Δημοτική Επιχείρηση Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής. Επομένως, εφόσον αυτή δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε και κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ.-

ΙΙ.- Με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών και κατ' αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα υπ' αριθμ. 614/2013 οριστική απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έγινε δεκτή η από 6.5.2009 έφεση της ήδη αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθμ. 19/2009 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής και αφού εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη ως άνω απόφαση, κρατήθηκε και δικάστηκε κατ' ουσία η υπόθεση και απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσία η άνευ ημεροχρονολογίας και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 145/19.7.2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων περί αναπροσαρμογής, κατ' άρθρο 288 ΑΚ, του μισθώματος του εις αυτήν ειδικότερα μνημονευομένου ακινήτου, η οποία πρωτοδίκως είχε γίνει εν μέρει δεκτή. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 και 566 § 1 Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 § 3 Κ.Πολ.Δ.).-

ΙΙΙ.- Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος προς απόδειξη με το αποδεικτικό μέσο ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 2/2008), επιδρά δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης.

Καμία, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλ' αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη. Μόνο αν από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος (ΑΠ 1569/2010, ΑΠ 259/ 2009).

Εξάλλου, ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 § 1 του ΚΠολΔ, στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1569/2010).- Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο κατά σειρά λόγο αναίρεσης, από τον αριθ. 11 περ.

γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη προς απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού τους περί μείωσης του κύκλου εργασιών της επιχείρησής τους, σύμφωνα με τα ειδικότερον εκτιθέμενα σ' αυτή (αναίρεση), την ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κατάθεσης της μάρτυρός τους Α.

Β. του Γ.. Από την επισκόπηση, όμως, του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης και ειδικότερα από την περιεχόμενη σ' αυτήν γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα και μάλιστα οι ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο αυτής (αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης), δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία, ότι το Εφετείο, για τη συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα και την κατάθεση της ως άνω μάρτυρος, πλην όμως τα περιστατικά εκτιμήθηκαν διαφορετικά από την εκτίμηση που κάνουν οι αναιρεσείοντες.

Κατά συνέπεια, ο ερευνώμενος πρώτος λόγος της αναίρεσης είναι αβάσιμος και απορριπτέος.-

IV.- Aπό τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση και τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στην διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκούς ή αντιφατικής αιτιολογίας, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόστηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάσθηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα δε, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από νόμιμη βάση την απόφαση, νοούνται μόνο ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν, δηλαδή, στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για την οποία η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντιφατικότητα της αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης, εκτός αν η παράθεση ασαφών ή αντιφατικών επιχειρημάτων προσδίδει ασαφές ή αντιφατικό περιεχόμενο και στο αποδεικτικό πόρισμα.

Τέλος, από τις συνδυασμένες διατάξεις των παραγράφων 1, 2, 3 και 4 του άρθρου 13 του Ν. 2971/2001 "Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ 285 τ. Α'/19.12.2001), οι οποίες αναφέρονται στην παραχώρηση με αντάλλαγμα, μεταξύ άλλων και σε ιδιωτικό φορέα διαχείρισης της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουόμενους ή την αναψυχή του κοινού, όπως είναι και η εκμίσθωση καθισμάτων και ομπρελών, προκύπτει ότι:

α) η τοιαύτη παραχώρηση δεν αφορά μόνο τις ευρισκόμενες σε επαφή με τον αιγιαλό επιχειρήσεις (όμορες), αλλά και εκείνες που έχουν γειτονικά προς τον αιγιαλό και την παραλία καταστήματα με πρόσοψη προς αυτούς (αιγιαλό και παραλία), β) αν παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού για την εκμίσθωση καθισμάτων και ομπρελών, η έκταση αιγιαλού κάθε παραχώρησης δεν δύναται να υπερβαίνει τα πεντακόσια (500) τετραγωνικά μέτρα και γ) σε περίπτωση που στον ίδιο αιγιαλό υπάρχουν περισσότερες παραχωρήσεις για την εκμίσθωση ομπρελών και καθισμάτων από εκείνους που έχουν γειτονικά καταστήματα, τότε η παραχώρηση αυτή πρέπει να αφορά τμήμα του αιγιαλού που βρίσκεται μπροστά από τα καταστήματά τους, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να παραχωρηθεί στον καταστηματάρχη του ενός καταστήματος τμήμα του αιγιαλού για να τοποθετεί ομπρέλες και καθίσματα, το οποίο τμήμα βρίσκεται εμπρός από το γειτονικό κατάστημα.

Στην υπό κρίση δε υπόθεση με τον δεύτερο κατά σειρά λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 1 εδάφ. α' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την αιτίαση, ότι, κατά την έρευνα της βασιμότητας της ένδικης αγωγής τους, με την οποία ζητούσαν την υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 288 ΑΚ μείωση του υπ' αυτών καταβαλλομένου ετησίου μισθώματος στην ήδη αναιρεσίβλητη για τη χρήση του εκμισθωθέντος σ' αυτούς από εκείνη, κατόπιν πλειοδοτικού διαγωνισμού, με αριθμό 1 ΚΙΟΣΚΙ, το οποίο βρίσκεται στην παραλία του Δημοτικού Διαμερίσματος Ιερισσού Χαλκιδικής και ειδικότερα του αγωγικού ισχυρισμού περί απρόβλεπτης μεταβολής των συνθηκών υπό τις οποίες καταρτίστηκε η επίμαχη σύμβαση μίσθωσης, εσφαλμένα δέχθηκε, κατά παράβαση των διατάξεων των §§ 3 και 4 του άρθρου 13 του ως άνω Ν. 2971/2001, ότι η παραχώρηση από τον Δήμο Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής και της ήδη αναιρεσίβλητης Δημοτικής Επιχείρησης Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής στις μνημονευόμενες στην αγωγή και στην προσβαλλόμενη απόφαση επιχειρήσεις φυσικών και νομικών προσώπων του δικαιώματος απλής χρήσης του αιγιαλού με τοποθέτηση ομπρελών και ξαπλωστρών ήταν σύννομη, μολονότι οι επιχειρήσεις αυτές δεν διέθεταν κιόσκι στην παραλία, που, κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, ήταν προϋπόθεση της τοιαύτης παραχώρησης, αλλά καταστήματα άνωθεν της παραλιακής οδού του Δ.Δ.

Ιερισσού, γεγονός (παραδοχή σύννομης παραχώρησης) το οποίο άσκησε ουσιώδη επιρροή στην απόρριψη της ως άνω αγωγής. Περαιτέρω, με τον τρίτο κατά σειρά λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., όπως το όλο περιεχόμενό του προσηκόντως εκτιμάται, προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση, ότι, κατά την έρευνα του ανωτέρω αγωγικού ισχυρισμού τους, κατά τον οποίο η τοιαύτη παραχώρηση τμημάτων του αιγιαλού στις προαναφερόμενες επιχειρήσεις έγινε κατά παράβαση του νόμου, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την σοβαρότατη μείωση των εσόδων της επιχείρησής τους και την εντεύθεν αδυναμία κάλυψης και των απολύτως αναγκαίων εξόδων της και άρα την μεταβολή των συνθηκών υπό τις οποίες καταρτίστηκε η μίσθωση, ουδόλως διέλαβε αιτιολογίες, άλλως διέλαβε ανεπαρκείς τοιαύτες, ως επίσης ότι η τοιαύτη αναιρετική πλημμέλεια παρατηρείται και ως προς την παραδοχή της προσβαλλόμενης ότι η αναιρεσίβλητη είχε το δικαίωμα απευθείας χορήγησης τέτοιων αδειών.- Από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, αναφορικά με τα προαναφερόμενα ζητήματα, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα και ειδικότερα ότι: "Κατόπιν δημόσιου πλειοδοτικού διαγωνισμού, που διεξήχθη με βάση τους όρους της με αριθμ. 63/2005 απόφασης της Δημαρχιακής Επιτροπής του Δήμου Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής περί μισθώσεως του με αριθμ. 1 ΚΙΟΣΚΙ, το οποίο βρίσκεται στην παραλία του Δημοτικού Διαμερίσματος Ιερισσού Χαλκιδικής, εμβαδού 36 τ.μ., με μία υπαίθρια έκταση, περίπου 80 τ.μ., οι ενάγοντες, αφού ανεδείχθησαν πλειοδότες, κατήρτισαν με το Δήμο Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής την από 13.5.2005 σύμβαση μισθώσεως του ως άνω ακινήτου, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως αναψυκτήριο - ουζερί.

Η ως άνω εγγράφως καταρτισθείσα μίσθωση συνομολογήθηκε για χρονικό διάστημα έξι (6) ετών, αρχής γενομένης από της επομένης της υπογραφής αυτής, αντί ετησίου μισθώματος 47.600 ευρώ, καταβαλλόμενο σε 12 ισόποσες μηνιαίες δόσεις, ποσού 3.966,67 ευρώ και αναπροσαρμοζόμενο ανά έτος για τα επόμενα πέντε μισθωτικά έτη, κατά ποσοστό ίσο με τον ετήσιο πληθωρισμό του προηγούμενου έτους, όπως αυτός θα καθοριζόταν από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Με το με αριθ. .../2006 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Ιερισσού Όλγας Χατζηλίδου - Μπίκα, που νόμιμα μεταγράφηκε, ο ως άνω εκμισθωτής Δήμος Σταγείρων Ακάνθου παραχώρησε δωρεάν το δικαίωμα ενάσκησης της επικαρπίας του επιδίκου μισθίου ακινήτου στην εναγομένη Δημοτική Επιχείρηση, οπότε μεταξύ αυτής ως εκμισθώτριας και των εναγόντων ως μισθωτών υπογράφηκε νέο ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, με το οποίο διατηρήθηκαν όλοι οι προηγούμενοι όροι της μετά του ως άνω Δήμου σύμβασης μίσθωσης και επιπλέον ορίστηκαν η διάρκειά της για πέντε (5) έτη, αρχής γενομένης από την επομένη της υπογραφής της μισθωτικής συμβάσεως, και το ετήσιο μίσθωμα για το πρώτο μισθωτικό έτος στο ποσό των 50.463,96 €, (ήτοι το αρχικά συμφωνηθέν ποσό των 47.600 €, αναπροσαρμοσθέν κατά ποσοστό 6%, περίπου), καταβαλλόμενο σε δώδεκα (12) μηνιαίες δόσεις, οι τέσσερις πρώτες, ποσού 4.109,45 € καθεμία και οι υπόλοιπες οκτώ (8), ποσού 4.253,27 € καθεμία.

Επίσης, συμφωνήθηκε κάθε Μάϊο το ετήσιο μίσθωμα να αναπροσαρμόζεται ανά έτος για τα επόμενα τέσσερα (4) μισθωτική έτη, κατά ποσοστό ίσο με τον ετήσιο πληθωρισμό του προηγούμενου έτους, όπως αυτός θα καθοριζόταν από την Τράπεζα της Ελλάδος. Από τα αποδεικτικά στοιχεία, που προαναφέρθηκαν, αποδείχτηκε ότι κατά τη διενέργεια του σχετικού δημόσιου πλειοδοτικού διαγωνισμού για την εκμίσθωση του μισθίου ακινήτου από το Δήμο Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής, πλειοδότησαν συνολικά επτά ενδιαφερόμενοι, εκ των οποίων τελευταίος πλειοδότης ανακηρύχθηκε ο πρώτος ενάγων, ο οποίος ενεργούσε και για λογαριασμό της συζύγου του, δεύτερης εναγομένης, προσφέροντας το παραπάνω μίσθωμα των 47.600 € (βλ.

με αριθ. 117/2005 απόσπασμα από το με αριθ. 6/2005 πρακτικό συνεδρίασης της Δημαρχιακής Επιτροπής), το οποίο ποσοτικά απείχε από το μίσθωμα με το οποίο ο Δήμος Σταγείρων είχε εκμισθώσει την 4.2.2004 το με αριθ. 2 ΚΙΟΣΚΙ, εμβαδού 36 τ.μ. με την υπαίθρια έκταση 80 τ.μ., περίπου, στην Α. Π. του Ν., προκειμένου να χρησιμοποιηθεί και αυτό ως αναψυκτήριο - ουζερί και ανερχόταν για το πρώτο έτος στο ποσό των 15.600 €, αναπροσαρμοζόμενο ανά έτος για τα επόμενα μισθωτικά έτη, κατά ποσοστό ίσο με τον ετήσιο πληθωρισμό του προηγούμενου έτους, όπως αυτός θα καθοριζόταν από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Οι ενάγοντες - μισθωτές πρόσφεραν το παραπάνω και σημαντικά ανώτερο από αυτό που συμφωνήθηκε να καταβάλει η Α. Π. του Ν. μίσθωμα για το επίδικο μίσθιο ακίνητο, που βρίσκεται σε μια από τις πλέον τουριστικές παραλίες της Χαλκιδικής, αποβλέποντας στα κέρδη που θα τους απέφερε όχι μόνο η εκμετάλλευση αυτού ως αναψυκτηρίου - ουζερί τους θερινούς μήνες, αλλά και σ' αυτά, που θα τους απέφερε η εκμετάλλευση των ξαπλωστρών και των ομπρελών, που θα τοποθετούσαν στον αιγιαλό, τη χρήση του οποίου πίστευαν ότι θα τους παραχωρούσε μονοπωλιακά ο Δήμος Σταγείρων Ακάνθου Χαλκιδικής.

Ωστόσο αποδείχτηκε ότι ο αιγιαλός δεν παραχωρήθηκε για τη θερινή περίοδο του έτους 2006 μονοπωλιακά από τον τελευταίο στους ενάγοντες, δεδομένου ότι και οι ιδιοκτήτες των ομοειδών με το επίδικο επιχειρήσεων, που λειτουργούσαν σε ακίνητα πάνω από την παραλιακή οδό του Δ.Δ. Ιερισσού και συγκεκριμένα ο Χ.

Μ. του Ι., η ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "Ε. Τ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε." και η Ε. Β. του Γ., απευθυνόμενοι στο Δήμο Σταγείρων Ακάνθου ζήτησαν και έλαβαν τη χρήση και εκμετάλλευση τμημάτων του αιγιαλού του Δ.Δ. Ιερισσού, προκειμένου να τοποθετήσουν ξαπλώστρες και ομπρέλες για πελάτες - λουόμενους, που θα εξυπηρετούσαν οι ως άνω επιχειρήσεις τους.

Ειδικότερα έλαβε ο πρώτος με την από 17.2.2006 άδεια απλής χρήσης αιγιαλού την άδεια χρήσης μέχρι της 31.12.2006 τμήματος επιφανείας 200 τ.μ., έμπροσθεν του καταστήματός του, η δεύτερη με την από 31.5.2006 άδεια απλής χρήσης αιγιαλού την άδεια χρήσης μέχρι 31.12.2006 τμήματος 430 τ.μ. έμπροσθεν του καταστήματός της και η τρίτη με την από 9.6.2006 άδεια απλής χρήσης αιγιαλού την άδεια χρήσης μέχρι 31.12.2006 τμήματος επιφανείας 370 τ.μ., έμπροσθεν του καταστήματός της.

Οι παραχωρήσεις όμως αυτές των τμημάτων του αιγιαλού στους ως άνω καταστηματάρχες για την τοποθέτηση ξαπλωστρών και ομπρελών δεν αποδείχτηκε ότι είχαν ως συνέπεια την άμεση και έκδηλη οικονομική εξασθένηση της επιχείρησης των εναγόντων μισθωτών και την έκπτωση της μισθωτικής αξίας που συμφωνήθηκε για το επίδικο μίσθιο ακίνητο.

Και τούτο διότι: 1) δικαίωμα χρήσης αιγιαλού έλαβαν και οι ίδιοι (ενάγοντες) στις 23.6.2006 εμβαδού 150 τ.μ., όπως και στις 23.6.2006 η Α. Π., η οποία είχε μισθώσει, κατά τα προεκτεθέντα, το με αριθ. 2 ΚΙΟΣΚΙ, εμβαδού 500 τ.μ., 2) δεν προσκομίζονται αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτει η κατανάλωση της επιχείρησης των εναγόντων τα προηγούμενα της παραχωρήσεως της χρήσεως των παραπάνω τμημάτων αιγιαλού στους προαναφερθέντες καταστηματάρχες και αυτής του έτους 2007 και γενικά ο κύκλος των εργασιών της από την κατάρτιση της ένδικης μίσθωσης και εντεύθεν, ώστε από τη σύγκριση να προκύψει η οικονομική εξασθένηση της επιχειρήσεώς τους, 3) οι ως άνω παραχωρήσεις, δυνάμει της κοινής Υπουργικής απόφασης των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοικήσεως και Αποκεντρώσεως και Οικονομίας και Οικονομικών, ίσχυαν μέχρι το τέλος του έτους 2006 και δεν αποδεικνύεται αν αυτές επαναλήφθηκαν και σε ποια έκταση τόσο για τους ενάγοντες, όσο και για τους άλλους καταστηματάρχες της περιοχής και το έτος 2007, όπου αναφέρεται η αιτούμενη αναπροσαρμογή (μείωση) και 4) δεν αποδεικνύεται η έκταση του αιγιαλού, που τα προηγούμενα της ένδικης σύμβασης μίσθωσης έτη, είχε παραχωρηθεί στους καταστηματάρχες της περιοχής δυνάμει της με αριθ. 1047427/4612/ Β0016/3.6.2002 κοινής απόφασης των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοικήσεως και Αποκεντρώσεως και Οικονομίας και Οικονομικών "Απευθείας παραχώρηση, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) Α βαθμού", με την οποία δινόταν το δικαίωμα και στο Δήμο Σταγείρων Χαλκιδικής απλής χρήσεως αιγιαλού και παραλίας, που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής του περιφέρειας το χρονικό διάστημα από 1.6.2002 μέχρι 31.5.2005, ώστε να προκύψουν οι επικρατούσες στην περιοχή συνθήκες ως προς τις παραχωρήσεις της χρήσεως του αιγιαλού σε τρίτους το ως άνω χρονικό διάστημα και κυρίως κατά την κατάρτιση της ένδικης σύμβασης μίσθωσης.

Επί πλέον δεν αποδείχτηκε ότι ο αρχικός εκμισθωτής Δήμος Σταγείρων Ακάνθου και στη συνέχεια η εναγομένη Δημοτική Επιχείρηση δια των νομίμων εκπροσώπων της υποσχέθηκαν προφορικά στους ενάγοντες ότι δεν θα παραχωρήσουν στους καταστηματάρχες, των οποίων οι επιχειρήσεις βρίσκονταν πάνω από τον παραλιακό δρόμο, τη χρήση τμημάτων του αιγιαλού για την τοποθέτηση ξαπλωστρών και ομπρελών, έναντι οικονομικού ανταλλάγματος, όπως είχαν δικαίωμα να πράξουν, προκειμένου να αυξήσουν τους πόρους τους και ότι αποκλειστικά θα παραχωρήσουν τη χρήση του μόνο σ' αυτούς.

Άλλωστε και στην προκήρυξη, όπως και στο μεταξύ των διαδίκων ιδιωτικό συμφωνητικό ρητά αναφέρεται ότι μισθώνεται το κιόσκι και ο αύλειος χώρος του, ενώ δεν γίνεται αναφορά για τη χρήση και μάλιστα μονοπωλιακή του αιγιαλού, η παραχώρηση άλλωστε του οποίου ακολουθεί άλλη διαδικασία. Ύστερα λοιπόν από τα ανωτέρω αποδεικνυόμενα πραγματικά περιστατικά δεν συντρέχουν κατ' ουσίαν λόγοι εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 288 Α.Κ.

και κατ' ακολουθία δεν υφίσταται λόγος μειώσεως του μισθώματος που καταβάλλουν οι ενάγοντες στην εναγομένη Δημοτική Επιχείρηση, αφού δεν αποδείχτηκε μείωση των εσόδων τους και γενικά του κύκλου των εργασιών τους από την τοποθέτηση ξαπλωστρών και ομπρελών από ανταγωνιστικές επιχειρήσεις του Δ.Δ. Ιερισσού, το τελευταίο δε αυτό γεγονός, ούτε απρόοπτο, ούτε απρόβλεπτο μπορεί να θεωρηθεί, αφού είναι σύνηθες στις παραλίες να παραχωρούνται τμήματα του αιγιαλού για τέτοιου είδους επιχειρήσεις, και μάλιστα όχι μονοπωλιακά σε μία μόνο επιχείρηση, αλλά σε όλους τους καταστηματάρχες της παραλίας από τους αρμόδιους ΟΤΑ, οι οποίοι τις αξιοποιούν επικερδώς, μετά την παραχώρησή τους σ' αυτούς από το Ελληνικό Δημόσιο.

Εξάλλου και στους ενάγοντες παραχωρήθηκε τμήμα του αιγιαλού, κατά τα προεκτεθέντα, ενώ η ενδιάθετη βούλησή τους και προσδοκία τους για παραχώρηση σ' αυτούς της χρήσεως όλου του αιγιαλού από το Δήμο Σταγείρων Ακάνθου, που δεν συναρτάται και με συμβατική υποχρέωση της εναγομένης Δημοτικής Επιχείρησης και ως εκ τούτου δεν είχε υποχρέωση να την πραγματοποιήσει, δεν μπορεί να θεωρηθεί απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών, ώστε να τους δίνεται το δικαίωμα να ζητήσουν αναπροσαρμογή (μείωση) του καταβαλλόμενου μισθώματος.

Δεν πρέπει δε να παραβλέπεται το γεγονός των κινδύνων που ανέλαβαν οι ενάγοντες ως επιχειρηματίες με την μίσθωση του μισθίου ακινήτου με το ως άνω μίσθωμα, πλειοδοτούντες μεταξύ επτά (7) ενδιαφερομένων, μάλιστα όταν αυτοί (κίνδυνοι) είναι συμφυείς προς την ασκούμενη στο μίσθιο επιχείρησή τους, ιδίως δε αυτών που αναφύονται από τη λειτουργία ανταγωνιστικών επιχειρήσεων, όπως εν προκειμένω των ομοειδών επιχειρήσεων των ως άνω καταστηματαρχών, στους οποίους παραχωρήθηκε η χρήση των ως άνω τμημάτων των αιγιαλών για την τοποθέτηση ξαπλωστρών και ομπρελών, που είναι και προβλέψιμοι, επί πλέον δε που η εναγομένη Δημοτική Επιχείρηση αφενός μεν δεν ανέλαβε συμβατικά να παραχωρήσει μονοπωλιακά τον αιγιαλό στους ενάγοντες, αφετέρου δεν μπορούσε να περιορίσει τη χρήση αυτού (αιγιαλού) επ' ωφελεία μόνον των μισθωτών - εναγόντων και εις βάρος των λοιπών καταστηματαρχών της περιοχής.

Κατ' ακολουθίαν η ένδικη αγωγή είναι αβάσιμη κατ' ουσία και απορριπτέα. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση δέχτηκε ότι υπήρχε διαφορά μεταξύ του συμφωνημένου μισθώματος του επιδίκου μισθίου ακινήτου και του ελεύθερου και καθόρισε με βάση τις διατάξεις του άρθρου 288 Α.Κ. το ποσό του ετησίου μισθώματος του επιδίκου μισθίου ακινήτου στο ποσό των 30.000 € για το από την επίδοση της αγωγής μέχρι 13.5.2008 χρονικό διάστημα έσφαλε στην εκτίμηση των αποδείξεων.

Επομένως πρέπει κατά παραδοχή των σχετικών λόγων της ένδικης έφεσης να γίνει αυτή δεκτή, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση, αφού δε κρατηθεί η υπόθεση και δικαστεί από το Δικαστήριο αυτό (άρθρ. 533 § 1 ΚΠολΔ) η αγωγή η οποία είναι νόμιμη ως προς την επικουρική βάση της, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 44 του π.δ. 34/1995, 288 ΑΚ και 71 ΚΠολΔ, να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του περί των προαναφερομένων ζητημάτων, τα οποία τίθενται με τους ως άνω υπό έρευνα τελούντες δεύτερο και τρίτο λόγους της αναίρεσης, πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν δυνατό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των εφαρμοσθεισών υπ' αυτού ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των παραγράφων 1 έως 4 του άρθρου 13 του Ν. 2971/2001, τις οποίες δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου και, συνεπώς, τα αντιθέτως προβαλλόμενα με τους λόγους αυτούς της αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Επιπλέον δε ο πρώτος των προαναφερομένων και υπό έρευνα τελούντων με την παρούσα σκέψη της απόφασης αυτής λόγος της αναίρεσης, ήτοι ο τείνων να θεμελιωθεί επί του αριθμού 1 εδάφ. α' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος και ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος και τούτο ενόψει και της προκύπτουσας από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης επάλληλης και μη επιτυχώς προσβαλλόμενης, κατά τα παρακάτω στην υπό πέντε λατινικό (V) σκέψη της παρούσας εκτιθέμενα, αιτιολογίας - παραδοχής αυτής, η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της, σύμφωνα με την οποία "οι παραχωρήσεις όμως αυτές των τμημάτων του αιγιαλού στους ως άνω καταστηματάρχες για την τοποθέτηση ξαπλωστρών και ομπρελών δεν αποδείχτηκε ότι είχαν ως συνέπεια την άμεση και έκδηλη οικονομική εξασθένηση της επιχείρησης των εναγόντων μισθωτών και την έκπτωση της μισθωτικής αξίας που συμφωνήθηκε για το επίδικο μίσθιο ακίνητο.

Και τούτο διότι ..." (σελ. 14 επ. προσβαλλόμενης).-

V.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. β' Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποίησε ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας κανόνος δικαίου ή την υπαγωγή σε αυτόν των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς και όχι όταν παραβίασε τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων.- Στην προκειμένη περίπτωση με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 1 εδάφ.

β' Κ.Πολ.Δ. τέταρτο κατά σειρά και τελευταίο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας διότι "... παρότι δέχθηκε ότι η χρήση του επίδικου αιγιαλού δεν μας παραχωρήθηκε "μονοπωλιακά" από την αντίδικο (και ειδικότερα σε εμάς και την ιδιοκτήτρια του όμορου καταστήματος Α.

Π. του Ν.) αλλά παραχωρήθηκε και σε έτερους καταστηματάρχες (ιδιοκτήτες έτερων ανταγωνιστικών επιχειρήσεων), εντούτοις έκανε δεκτό ότι οι παραχωρήσεις αυτές των τμημάτων του αιγιαλού στους ως άνω καταστηματάρχες δεν επηρέασαν οικονομικά την επιχείρησή μας, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Και τούτο διότι είναι αυτονόητο ότι η διανομή του ίδιου ακριβώς τμήματος αιγιαλού (με ενιαία προσέλευση κοινού), σε περισσότερες επιχειρήσεις, εκ των πραγμάτων οδηγεί σε επιμερισμό των εσόδων μεταξύ των επιχειρήσεων, προκαλώντας έτσι σαφή μείωση των εσόδων μας και ως εκ τούτου ουσιώδη απόκλιση μεταξύ του αρχικού και του αιτουμένου προς αναπροσαρμογή μισθώματος κατ' άρθρο 288 ΑΚ...

ως εκ τούτου, το αποδειχθέν πραγματικό περιστατικό της παραχώρησης αδειών χρήσης του επίδικου αιγιαλού και σε έτερους καταστηματάρχες, κατά παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αξιολογήθηκε ότι δεν προκάλεσε μείωση των εσόδων της επιχείρησής μας και ως εκ τούτου ουσιώδη απόκλιση μεταξύ του αρχικού και του αιτουμένου προς αναπροσαρμογή μισθώματος κατ' άρθρο 288 ΑΚ".

Υπό αυτό το περιεχόμενο ο ερευνώμενος λόγος είναι απαράδεκτος, γιατί η αποδιδόμενη με αυτόν πιο πάνω αιτίαση αναφέρεται στην εκτίμηση των αποδείξεων.-

VI.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα πρέπει α) να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και β) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκαν τα υπ' αριθμ. 013162, 013163 και 013195 παράβολα του ΤΑΧΔΙΚ, συνολικού ποσού 180 ευρώ και τα υπ' αριθμ. 1335903 και 2805034 παράβολα του Δημοσίου, συνολικού ποσού 120 ευρώ. Δικαστικά έξοδα εις βάρος των ηττωμένων αναιρεσειόντων και υπέρ της νικώσας αναιρεσίβλητης δεν επιδικάζονται λόγω της ερημοδικίας της τελευταίας και της ως εκ τούτου μη υποβολής του απαιτουμένου σχετικού προς τούτο αιτήματος (άρθρ. 106 Κ.Πολ.Δ.).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.6.2014 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθμ. 614/2013 οριστικής απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκαν τα υπ' αριθμ. 013162, 013163 και 013195 παράβολα του ΤΑΧΔΙΚ, συνολικού ποσού 180 ευρώ και τα υπ' αριθμ. 1335903 και 2805034 παράβολα του Δημοσίου, συνολικού ποσού 120 ευρώ.-

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ