Supreme Court dismisses appeal against insurance company for third and fourth defendants absent from appeal proceedings.

Απόφαση 587 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 587/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", που εδρεύει στη Ν. Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Στρίμπερη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Η αναιρεσείουσα με την από 2-2-2015 δήλωσή της που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου παραιτήθηκε από το δικόγραφο της αίτησής της ως προς τους 3ο και 4ο των αναιρεσιβλήτων.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Κ. Ν. του Κ., κατοίκου ..., 2) Α. Ρ. του Κ., το γένος Γ. Ν., κατοίκου ..., 3) Κ. Μ. του Ι. και 4) Γ. Μ. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Κοινοποιουμένη η αναίρεση στους: 1) Α. χα Κ. Ν., το γένος Α. Ρ., κατοίκου .... 2) Υπό εκκαθάριση ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", η άδεια λειτουργίας της οποίας ανεκλήθη, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. 3) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανωτέρω ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕ".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-2-2009 αγωγή των ήδη 1ης και 2ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 7-4-2009 αγωγή της ήδη 1ης προς κοινοποίηση διαδίκου και την από 20-10-2009 αγωγή των ήδη 3ου και 4ου των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3761/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5171/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2-1-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης διάβασε την από 2-12-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε α) την αποδοχή του από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου της αναίρεσης αναφορικά με τις δύο πρώτες των αναιρεσιβλήτων και μόνο ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και β) την απόρριψη αυτής κατά τα λοιπά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.- Στην προκειμένη περίπτωση, από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από την αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία υπ' αριθμ. 9798, 9804, 9805/25.9.2014 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... και την υπ' αριθμ. 745 Γ'/25.9.2014 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αγρινίου Β. Λ., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 5.12.2014, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης με επισημείωση στο πινάκιο για την ανωτέρω στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσίβλητους. Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε και κατέθεσαν δήλωση κατ' άρθρο 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ.-

ΙΙ.- Από τις διατάξεις των άρθρων 294, 295 § 1, 297, 298 και 299 Κ.Πολ.Δ., που κατά το άρθρο 573 § 1 του ίδιου Κώδικα εφαρμόζονται και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει, ότι η παραίτηση του αναιρεσείοντα, ολική ή μερική, από το δικόγραφο της αναίρεσης μπορεί να συντελεσθεί χωρίς τη συναίνεση του αναιρεσίβλητου είτε με προφορική δήλωσή του, η οποία γίνεται πριν από την έναρξη της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης και καταχωρίζεται στα πρακτικά, είτε με δικόγραφο, το οποίο επιδίδεται στον αντίδικό του παραιτουμένου, και επιφέρει την κατάργηση της δίκης.

Ως δικόγραφο δε νοείται κάθε έγγραφο που συντάσσεται από το διάδικο ή το δικαστικό πληρεξούσιό του, για την πιστοποίηση των διαδικαστικών πράξεων που ενεργούν, ή από το δικαστήριο, και το οποίο έγγραφο, κατ' άρθρο 118 Κ.Πολ.Δ., είτε υποβάλλεται στο δικαστήριο, είτε επιδίδεται από τον έναν στον άλλο διάδικο (ΑΠ 1109/2005, ΑΠ 191/2001).- Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της, περιεχομένη στο υπογραφόμενο από αυτόν από 2.2.2015 δικόγραφό της, το οποίο κατατέθηκε κατά την ημερομηνία αυτή στη Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου και επιδόθηκε στους τρίτο και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων Κ.

Μ. του Ι. και Γ. Μ. του Ι., αντίστοιχα, όπως τούτο (επίδοση) προκύπτει από τις υπ' αριθμ. 7148 Γ' και 7149 Γ'/2.2.2015 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Ν. Ε. Φ., παραιτήθηκε, ως προς αυτούς, από το δικόγραφο της απευθυνόμενης και κατ' αυτών από 2.1.2013 υπό κρίση αίτησης αναίρεσης. Επομένως, ως προς τους αναιρεσίβλητους αυτούς, η εν λόγω αίτηση αναίρεσης πρέπει να θεωρηθεί ως μη ασκηθείσα.-

ΙΙΙ.- Κατά το άρθρο 2 § 2 του Π.Δ. 264/1991, που εκδόθηκε σε συμμόρφωση προς τις διατάξεις της Οδηγίας 84/5 ΕΟΚ (Ε.Ε.) για την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών - μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και αντικατέστησε την παρ. 2 του άρθρου 6 του ΠΔ 237/1986, "η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα, στην οποία περιλαμβάνεται και η χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη ή ηθική βλάβη, καθώς και την αστική ευθύνη λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών έναντι των μελών της οικογένειας του ασφαλισμένου, οδηγού ή κάθε άλλου προσώπου, του οποίου η αστική ευθύνη καλύπτεται σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο, ανεξάρτητα από δεσμό συγγενείας".

Κατά δε το άρθρο 4 του ίδιου Π.Δ. 264/1991 που τροποποίησε και αντικατέστησε το άρθρο 7 του ΠΔ 237/86, "δεν θεωρούνται τρίτοι κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 2 § 1 και του άρθρου 6 § 2: α) Ο οδηγός του αυτοκινήτου που προξένησε την ζημία, β) κάθε πρόσωπο του οποίου η ευθύνη καλύπτεται με τη σύμβαση ασφάλισης, γ) εκείνος ο οποίος έχει καταρτίσει μετά του ασφαλιστή την ασφαλιστική σύμβαση, δ) οι νόμιμοι εκπρόσωποι νομικού προσώπου που είναι ασφαλισμένο ή εταιρείας που δεν έχει αποκτήσει νομική προσωπικότητα" (84/5/ΕΟΚ αριθμός 3).

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι ο Ν. 489/1976, όπως κωδικοποιήθηκε με το ΠΔ/μα 237/1986, ρυθμίζει την έναντι τρίτων υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης από αυτοκίνητο, αποβλέπει δηλαδή στην προστασία τρίτων προσώπων και όχι του ιδίου του κυρίου του αυτοκινήτου και ασφαλισμένου. Η κάλυψη ιδίων ζημιών δεν ρυθμίζεται από το Ν. 489/1976, αλλά είναι προαιρετική, υπό την προϋπόθεση κατάρτισης πρόσθετης ασφάλισης, για την κάλυψη των ζημιών αυτών.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, δεν πρόκειται περί ευθύνης έναντι τρίτου προσώπου, όταν από πταίσμα του οδηγού του οχήματος τραυματίζεται ή θανατώνεται ο ασφαλισμένος - ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, ο οποίος, κατά το ατύχημα, ήταν συνεπιβάτης. Στην περίπτωση αυτή ο τραυματισθείς ή θανατωθείς, ασφαλισμένος ή λήπτης της ασφάλισης ιδιοκτήτης του οχήματος, δεν είναι τρίτος και τούτο διότι η ευθύνη του καλύπτεται από την ασφαλιστική σύμβαση και, ως εκ τούτου, δεν έχει αξίωση, είτε ο ίδιος, είτε σε περίπτωση θανάσιμου τραυματισμού του, οι κληρονόμοι του ή άλλοι δικαιοδόχοι του, κατά του ασφαλιστή.

Οι συγγενείς τούτου θεωρούνται μεν "τρίτοι", με αποτέλεσμα να έχουν ευθεία αξίωση κατά της ασφαλιστικής εταιρίας, αλλά για τη ζημία που οι ίδιοι (συγγενείς) έχουν υποστεί και μόνο σε περίπτωση θανάτωσης αυτών συνεπεία του αυτοκινητικού ατυχήματος, δικαιούται η οικογένειά τους να αξιώσει από την ασφαλιστική εταιρία χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης (ΑΠ 208/2012, ΑΠ 1788/2011, ΑΠ 637/2010, ΑΠ 1139/2007, ΑΠ 876/2007, ΑΠ 1114/2000).

Εξάλλου, για τη νομιμοποίηση προς διεξαγωγή συγκεκριμένης δίκης αρκεί κατ' αρχήν ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτός και ο εναγόμενος είναι υποκείμενα της ένδικης ουσιαστικής έννομης σχέσης, ότι δηλαδή ο ίδιος είναι φορέας του ασκούμενου επιδίκου δικαιώματος και ο εναγόμενος της αντίστοιχης υποχρέωσης.

Ποία πρόσωπα είναι φορείς συγκεκριμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ορίζεται από το ουσιαστικό δίκαιο που επιτρέπει την άσκηση της αγωγής. Παρέπεται ότι η εσφαλμένη κρίση του επιλαμβανόμενου της αγωγής δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη νομιμοποίηση ή μη του ενάγοντος ή του εναγομένου προϋποθέτει την από το ίδιο δικαστήριο παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ.ΑΠ 18/2005, ΑΠ 1733/ 2010).

Επομένως, ο λόγος αναίρεσης ότι δεν υπάρχει ενεργητική ή παθητική νομιμοποίηση του διαδίκου στηρίζεται στον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 1442/2010, ΑΠ 1383/2010). Παραβίαση δε κανόνα ουσιαστικού δικαίου υπάρχει αν το δικαστήριο απαίτησε για την εφαρμογή του περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΑΠ 1547/2010).- Στην προκειμένη περίπτωση από την κατ' άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ.

παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η εκ των εναγομένων της από 25.2.2009 αγωγής και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία είχε προτείνει πρωτοδίκως και είχε επαναφέρει στην κατ' έφεση δίκη τον ισχυρισμό ότι οι ενάγουσες της εν λόγω αγωγής και ήδη δύο πρώτες των αναιρεσιβλήτων Κ.

Ν. και Α. Ρ., αντίστοιχα, δεν είχαν δικαίωμα (δεν νομιμοποιούνταν) να στραφούν εναντίον της και να ζητήσουν χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον θανατηφόρο τραυματισμό του πατέρα της πρώτης και αδελφού της δεύτερης από αυτές Κ. Ν., ο οποίος ήταν λήπτης της ασφάλισης και ιδιοκτήτης και κάτοχος του ασφαλισμένου σ' αυτήν υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου για ζημίες που θα προκαλούντο σε τρίτους κατά την κυκλοφορία του και ο οποίος τραυματίσθηκε θανάσιμα στην σύγκρουση του ως άνω αυτοκινήτου, του οποίου ήταν συνεπιβάτης, με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο της συγκυριότητας των τρίτου και τετάρτου των ήδη αναιρεσιβλήτων, και τούτο (δηλαδή η έλλειψη νομιμοποίησης των ως άνω δύο πρώτων των αναιρεσιβλήτων να ζητήσουν από την αναιρεσείουσα χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης) διότι, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 6 § 2 και 7 του Ν. 489/1976, δεν είχαν την ιδιότητα του "τρίτου".

Περαιτέρω, από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι, το Εφετείο, αναφορικά με το ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης προαναφερόμενο ζήτημα της νομιμοποίησης των εναγουσών και ήδη δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων της ως άνω από 25.2.2009 αγωγής και περαιτέρω της νομικής και ουσιαστικής βασιμότητας αυτής (αγωγής), η οποία, κατά τα προλεχθέντα, στρεφόταν και κατά της ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, δέχθηκε τα ακόλουθα και ειδικότερα ότι:

Στις 25.8.2007 και περί ώρα 06.30 περίπου η πρώτη των εναγομένων της από 25.2.2009 αγωγής Α. Ν., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, της κυριότητας του συζύγου της Κ. Ν., ο οποίος συνεπέβαινε σ' αυτό στη θέση του συνοδηγού, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική ευθύνη τους από την κυκλοφορία του στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική Α.Ε.", εκινείτο επί ανωνύμου οδού της Λυγιάς Ναυπάκτου, με κατεύθυνση προς την έχουσα σχήμα "Ταυ" διασταύρωση της οδού αυτής με την επαρχιακή οδό Αντιρρίου - Λιδωρικίου, η οποία είναι διπλής κατεύθυνσης.

Πλην όμως, λόγω αμελούς συμπεριφοράς της περί την οδήγηση, όπως ειδικότερα εξειδικεύεται αυτή στην προσβαλλόμενη απόφαση, έγινε συνυπαίτια κατά ποσοστό 70% της σύγκρουσης του εν λόγω αυτοκινήτου με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο της συγκυριότητας των τρίτου και τετάρτου της προαναφερόμενης αγωγής και ήδη τρίτου και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων Γ.

Μ. και Κ. Μ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην πέμπτη των εναγομένων της προαναφερόμενης αγωγής ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ" και το οποίο, οδηγούμενο από τον πρώτο τούτων Γ. Μ. και κινούμενο επί της ως άνω επαρχιακής οδού με κατεύθυνση από Αντίρριο προς Λιδωρίκι, προσέκρουσε με το εμπρόσθιο μέρος του σε ολόκληρη την πλαϊνή δεξιά μεριά του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί θανάσιμα ο Κ. Ν., ο δε Γ. Μ. κρίθηκε συνυπαίτιος του ατυχήματος τούτου κατά ποσοστό 30%. Στη συνέχεια το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι οι προαναφερόμενες ενάγουσες της ως άνω αγωγής και ήδη δύο πρώτες των αναιρεσιβλήτων υπέστησαν ψυχική οδύνη από τον κατά τα άνω επελθόντα θάνατο του πατρός της πρώτης τούτων και αδελφού της δεύτερης εξ αυτών Κ.

Ν. και αφού έλαβε υπόψη του τα απαιτούμενα για τον καθορισμό του ύψους της αιτηθείσας από τις ενάγουσες αυτές χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης στοιχεία και (αφού) απέρριψε τον ως άνω πρωτοδίκως προβληθέντα και κατ' έφεση επαναφερθέντα, με την μορφή του πρώτου λόγου της από 22.11.2010 έφεσης της εναγόμενης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, ισχυρισμό αυτής ότι οι εν λόγω ενάγουσες, όπως και ο θανασίμως τραυματισθείς Κ.

Ν., δεν έχουν, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 6 § 2 και 7 του Ν. 489/1976, την ιδιότητα του τρίτου και άρα δεν δικαιούνται της αιτουμένης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης για τον θάνατο του ανωτέρω συγγενούς των, έκρινε ότι στην μεν πρώτη έπρεπε να επιδικασθεί για την αιτία αυτή το ποσό των 45.000 ευρώ και στη δεύτερη εκείνο των 25.000 ευρώ.

Κατόπιν δε τούτων και αφού, κατ' αποδοχή του δεύτερου λόγου της ως άνω έφεσης της ήδη αναιρεσείουσας, εξαφάνισε και κατά το κεφάλαιο αυτό την εκκαλούμενη υπ' αριθμ. 3761/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχαν επιδικασθεί για την εν λόγω αιτία ποσά μεγαλύτερα των προαναφερομένων, επιδίκασε στις ενάγουσες - νυν δύο πρώτες αναιρεσίβλητες τα πιο πάνω ποσά.

Έτσι, όμως, που έκρινε το Εφετείο επί του ζητήματος τούτου, το οποίο δηλαδή απέρριψε τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων για την άσκηση της αγωγής με την οποία ζητούσαν και από αυτή όπως τους καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον κατά τα άνω επισυμβάντα θανάσιμο τραυματισμό του ως άνω συγγενούς των, παραβίασε, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 6 § 2 και 7 Ν. 489/1976, αφού οι εν λόγω αναιρεσείουσες δεν φέρουν την ιδιότητα του τρίτου και δεν νομιμοποιούνται να στραφούν κατά της ασφαλιστικής εταιρίας και να ζητήσουν την προαναφερόμενη χρηματική ικανοποίηση.

Γι' αυτό και πρέπει, δεκτού γενομένου ως βασίμου του παραδεκτά προταθέντος από τον εισηγητή σχετικού λόγου από τον αριθμό 1 εδάφ. α' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (άρθρ. 562 § 4 Κ.Πολ.Δ.), να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το εν λόγω κεφάλαιό της, ως προς τις προαναφερόμενες δύο πρώτες των αναιρεσιβλήτων έναντι της ήδη αναιρεσείουσας.

Περαιτέρω, λόγω του ότι η αναιρετική εμβέλεια του δεκτού γενομένου τούτου λόγου αναίρεσης καλύπτει τόσο τον πρώτο όσο και τον δεύτερο και τελευταίο κατά σειρά λόγους αναίρεσης, αμφότερους από τον αριθμό 8 εδάφ. β' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., παρέλκει η έρευνα τούτων, με τον πρώτο των οποίων προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη του τον προταθέντα από την αναιρεσείουσα ως άνω ισχυρισμό και με τον δεύτερο ότι δεν έλαβε υπόψη του τον διατυπωθέντα το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη με τις από 9.11.2011 προτάσεις της (σελ. 5 - 7 αυτών) ισχυρισμό - ένσταση, περί του ότι η οφειλόμενη από αυτήν χρηματική ικανοποίηση στις δύο πρώτες των αναιρεσιβλήτων λόγω ψυχικής οδύνης και στους λοιπούς δύο εξ αυτών λόγω ηθικής βλάβης θα έπρεπε, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 288 ΑΚ, να αναπροσαρμοσθεί στο επίπεδο εκείνο το οποίο θα καθιστούσε αυτήν μη υπέρμετρα επαχθή και μη δυσανάλογη προς την οικονομική κρίση που διέρχεται η Χώρα, έτσι ώστε να διασφαλίζεται και η βιωσιμότητα της ασφαλιστικής επιχείρησης με την αποφυγή της καταβολής υπέρογκων ποσών αποζημίωσης και να μην τίθενται σε κίνδυνο "τα οικονομικά της αποτελέσματα εν όψει ότι η εγγυητική της ευθύνη λειτουργεί υπέρ ομάδας ασφαλιζόμενων ως εκ της λειτουργίας της".-

IV.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να αποφανθεί το Δικαστήριο ότι η από 2.1.2013 και με αριθμό κατάθεσης 1/2013 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 5171/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, θεωρείται μη ασκηθείσα ως προς τους τρίτο και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων Κ.

Μ. του Ι. και Γ. Μ. του Ι., β) να γίνει δεκτή η εν λόγω αναίρεση ως προς τις πρώτη και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Κ. Ν. του K. και Α. Ρ. του K., το γένος Γ. Ν., γ) να αναιρεθεί μεταξύ των προαναφερομένων αναιρεσιβλήτων και της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιό της με το οποίο απορρίφθηκε ο ισχυρισμός της τελευταίας ως δεύτερης εναγόμενης της από 25.2.2009 αγωγής περί του ότι οι προαναφερόμενες ενάγουσες της εν λόγω αγωγής και ήδη αναιρεσίβλητες δεν νομιμοποιούνται να στρέφονται εναντίον της ζητώντας χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον θανάσιμο τραυματισμό του εις αυτήν ασφαλισμένου Κ.

Ν. και δ) δεδομένου ότι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η υπόθεση δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση, (πρέπει) να κρατηθεί και να δικασθεί αυτή από το Δικαστήριο τούτο κατ' ουσία, κατά το αναιρεθέν μέρος της (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ, όπως η §3 ισχύει μετά την αντικατάστασή της από το άρθρο 12 § 4 του Ν. 4055/2012 και ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 του νόμου αυτού, από 2.4.2012).

Στη συνέχεια δε και επειδή το Δικαστήριο τούτο, δικάζον πλέον ως εφετείο, δικαιούται, ως εκ του μεταβιβαστικού κατά το άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ. αποτελέσματος της έφεσης και ως εκ του ότι η εναγόμενη - εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρία παραπονείται για την έναντι αυτής κατ' ουσία αποδοχή της από 25.2.2009 αγωγής των ήδη δύο πρώτων των αναιρεσιβλήτων, να ερευνήσει, μεταξύ άλλων, την ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων και την νομιμότητα της αγωγής, και να κρίνει αυτήν απορριπτέα ως νομικά αβάσιμη ή ως απαράδεκτη καθόσον στρέφεται κατά της ασφαλιστικής εταιρίας, πρέπει α) να γίνει δεκτή τυπικά και κατ' ουσία η από 22.11.2010 έφεση της εναγόμενης - εκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρίας, β) να εξαφανισθεί ως προς αυτήν η με την έφεση προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 3761/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ειδικής διαδικασίας διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, και γ) να κρατηθεί και να δικασθεί κατ' ουσία η υπόθεση και να απορριφθεί ως νομικά αβάσιμη (μη νόμιμη) η από 25.2.2009 αγωγή των ήδη δύο πρώτων των αναιρεσιβλήτων έναντι της δεύτερης εναγόμενης της αγωγής αυτής και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική Α.Ε.".

Τέλος πρέπει α) να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου το οποίο κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε το υπ' αριθμ. 6382876, σειρά Ζ', παράβολο της Δ' Δ.Ο.Υ. Αθηνών (άρθρο 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η §4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012 και ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού, από 2.4.2012) και β) να συμψηφισθούν στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας και της κατ' αναίρεση δίκης διότι η ερμηνεία των κανόνων ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθρ. 179, 183 Κ.Πολ.Δ.).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αποφαίνεται ότι η από 2.1.2013 και με αριθμό κατάθεσης 1/2013 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 5171/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, θεωρείται μη ασκηθείσα ως προς τους τρίτο και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων Κ. Μ. του Ι. και Γ. Μ. του Ι.

Αναιρεί την προαναφερόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών μεταξύ της αναιρεσείουσας και των πρώτης και δεύτερης των αναιρεσιβλήτων Κ. Ν. του Κ. και Α. Ρ. του Κ., το γένος Γ. Ν., αντίστοιχα, κατά το προαναφερόμενο στο σκεπτικό της παρούσας μέρος της.

Κρατεί και δικάζει κατ' ουσία την υπόθεση μεταξύ των προαναφερομένων διαδίκων.

Δέχεται τυπικά και κατ' ουσία την από 22.11.2010 και με αριθμό κατάθεσης 9746/2010 έφεση της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική Α.Ε." κατά το μέρος που στρέφεται κατά των δύο πρώτων εφεσιβλήτων Κ. Ν. του Κ. και Α. Ρ. του Κ., αντίστοιχα.

Εξαφανίζει έναντι των προαναφερομένων δύο πρώτων εφεσιβλήτων την εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 5171/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Κρατεί και δικάζει κατ' ουσία την υπόθεση μεταξύ των εν λόγω διαδίκων.

Απορρίπτει την από 25.2.2009 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 2495/2009 αγωγή των Κ. Ν. του Κ. και Α. Ρ. του Κ. καθόσον αυτή στρέφεται κατά της δεύτερης εναγόμενης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική Α.Ε.", η οποία εδρεύει στη ... και επί της ... .

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου το οποίο κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε το υπ' αριθμ. 6382876, σειρά Ζ', παράβολο της Δ' Δ.Ο.Υ. Αθηνών. Και

Συμψηφίζει στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας και της κατ' αναίρεση δίκης.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ