Supreme Court dismisses appeal against administrative eviction from public land due to unauthorized use and lack of title.

Απόφαση 585 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 585/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Αθανάσιος Κουτρομάνος και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Μαρμαρινό.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Ν. Κυκλάδων, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια του Χρυσούλα Τσιαβού Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-9-2001 ανακοπή και με τους από 1-4-2003 πρόσθετους λόγους ανακοπής του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 818ΑΜ/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 123/2006 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 20-12-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 14-1-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, το Εφετείο ως εκ της προσβαλλομένης απόφασής του προκύπτει έλαβε υπόψη το 1ο λόγο έφεσης με τον οποίο αρνείτο ο αναιρεσείων την ιδιότητα των επιδίκων ακινήτων ως δημοσίων κτημάτων και τον οποίο απέρριψε ως αβάσιμο στη συνέχεια και συνεπώς ο εκ του αριθ. 8 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ πρώτος λόγος αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως και κατά το δεύτερο μέρος του εκ των αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 11 και 28 του ΑΚ με την εσφαλμένη εφαρμογή τους, χωρίς να διαγνώσει προηγουμένως την Ελληνική Ιθαγένεια των κληρονομουμένων Γ1, και της συζύγου του Γ2, στους οποίους ανήκουν τα επίδικα ακίνητα και στη συνέχεια αυτά το έτος 2000 μεταβιβάστηκαν στο Δημόσιο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι το Εφετείο κατ' εκτίμηση, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε την Ελληνική Ιθαγένεια των ανωτέρω και στη συνέχεια εφήρμοσε τις προαναφερθείσες διατάξεις και ο αντίθετος σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο ως προς την μεταβίβαση των επιδίκων ακινήτων στο αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο, από τους εκτελεστές της Διαθήκης της αποβιωσάσης Γ2, δέχθηκε τα εξής κατά την ανέλεγκτη κρίση του.

Στις 3/12/1988 απεβίωσε στο .... Νέας Υόρκης ΗΠΑ, ο Γ1. Αυτός με την από ...... ιδιόγραφη διαθήκη του, που δημοσιεύθηκε με το υπ' αριθ. ... πρακτικό του Πρωτοδικείου Αθηνών, εγκατέστησε ως μοναδική κληρονόμο του, τη σύζυγό του Γ2. Η τελευταία επειδή ήθελε να απαλλαγεί του φόρου κληρονομίας για τα συγκεκριμένα ακίνητα τα οποία δεν την ενδιέφεραν ως περιουσιακά στοιχεία υπέβαλε διαμέσου των πληρεξουσίων δικηγόρων της Μ.

Τσουράκη και Α. Αυγερόπουλου την από ..... αίτηση προ της Δ.Ο.Υ Α' Κεφαλαίου Αθήνας, με την οποία ζητούσε την παραχώρησή τους προς το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο, με αντάλλαγμα την απαλλαγή της από το φόρο κληρονομίας, σύμφωνα με το άρθρο 20 του Ν.Δ 118/1973. Στις 4-10-90 απεβίωσε η Γ2 και όρισε μ' αυτή εκτέλεστές της.

Στη συνέχεια οι εκτελεστές της διαθήκης εντός των πλαισίων των νόμιμων καθηκόντων τους αποδέχθησαν εγκύρως την προς αυτή επαχθείσα κληρονομία του συζύγου της (Γ1) καθώς επίσης και τις επαχθείσες στο τελευταίο και αφορώσες τα παραπάνω δύο ακίνητα, κληρονομίες των γονέων του (Β1 και Β2) με την υπ' αριθ. ......

πράξη αποδοχής κληρονομίας της συμ/φου Αθήνας Αικ. Δαμιανάκη που μεταγράφηκε νόμιμα. Δέχθηκε ακόμη το Εφετείο ότι οι ίδιοι εκτελεστές έχοντες τη διαχειριστική εξουσία εκποιήσεως των παραπάνω δύο ακινήτων, με το υπ' αριθ. ...... παραχωρητήριο συμβόλαιο της ως άνω συμ/φου, που μεταγράφηκε νόμιμα, μεταβίβασαν την κυριότητα των παραπάνω ακινήτων στο καθού Ελληνικό Δημόσιο σε εκτέλεση των διατάξεων της διαθήκης της Γ2, το οποίο με τον τρόπο αυτό απέκτησε την πλήρη κυριότητα τους.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο οδηγήθηκε σε απόλυτα σαφές αποδεικτικό πόρισμα, με πλήρεις και όχι ανεπαρκείς αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την αναφερόμενη κρίση του σχετικά με το προαναφερόμενο ουσιαστικό ζήτημα και επομένως ο 2ος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και συγκεκριμένα ότι δεν προσδιορίζεται αν οι εκτελεστές ήταν φυσικά ή νομικά πρόσωπα, ποιας ιθαγένειας, αν αποδέχθησαν το διορισμό τους, αν ο κληρονόμος ο ορισθείς με τη διαθήκη συναίνεσε στην εκποίηση ή αυτή έγινε με άδεια του δ/ριου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν διέγνωσε με επαρκή αιτιολογία αν οι εκτελεστές της διαθήκης της άνω Γ2 προέβησαν και στην αποδοχή της κληρονομίας αυτής προς τους όποιους κληρονόμου της εγκατέστησε με τη διαθήκη, στοιχείο απαραίτητο για την παραχώρηση περαιτέρω των επιδίκων κατά κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ως επί εφαρμοσμένης προϋποθέσεως ερειδόμενος, καθ' όσον η εν λόγω απεβιώσασα ως εκ της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει κατ' εκτίμηση μόνη επιθυμία που εξέφρασε με τη διαθήκη της ήταν η παραχώρηση των επιδίκων προς το δημόσιο για να απαλλαγεί από το φόρο κληρονομίας που την εβάρυνε, δεν όρισε δε με αυτή κανένα ως κληρονόμο της.

Τέλος ο 4ος λόγος αναιρέσεως εκ του αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ με τον οποίο ο αναιρεσείων κατ' εκτίμηση μέμφεται την προσβαλλομένη για έλλειψη αιτιολογίας ως προς την μεταβίβαση των επιδίκων στο αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο από κληρονομιά της άνω αποβιωσάσης και περαιτέρω περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες ως προς την εν λόγω μεταβίβαση δεχόμενο μεταβίβαση με παραχωρητήριο συμβόλαιο και με κληρονομική διαδοχή, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ως ερειδόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθ' όσον το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τη μεταβίβαση των επιδίκων γενομένη με το .....

παραχωρητήριο συμβόλαιο νομίμως μεταγραφέν, και όχι από κληρονομία της άνω αποβιωσάσης Γ2. ΕΠΕΙΔΗ λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ ιδρύεται όταν το δ/ριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγμα" υπό την ανωτέρω έννοια είναι και ο κάθε λόγος έφεσης που διαλαμβάνει σχετικούς ισχυρισμούς παραδεκτούς νόμιμους και ορισμένους (παράπονα) κατά της πρωτοβάθμιας δίκης (Ολ.

ΑΠ 25/03).

Εν προκειμένω με τον 5ο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ο αναιρεσείων στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι δεν έλαβε το Εφετείο υπόψη τον 1ο λόγο έφεσης, με τον οποίο παραπονείτο κατά της πρωτόδικης απόφασης γιατί δέχθηκε ως έγκυρη την μεταβίβαση των επιδίκων ακινήτων στο Ελλ. Δημόσιο, παρότι οι συμβληθέντες ως αντιπρόσωποι των μεταβιβασθέντων και ο νόμιμος εκπρόσωπος του δημοσίου αντίστοιχα δεν έχουν εξουσία προς εκπροσώπηση, μόνη δε αναφορά πληρεξουσίων εγγράφων στο συμβόλαιο δεν αρκεί για να καλύψει τις άνω ελλείψεις.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί αφορά ισχυρισμό μη νόμιμο καθ' όσον από το υπ' αριθ. ..... παραχωρητήριο συμβόλαιο της συμ/φου Καλλιθέας Αικατερίνη Δαμιανάκη, που δεν προσβάλλεται ως πλαστό, αποδεικνύεται ότι υπάρχουν τα πληρεξούσια που μνημονεύονται σ' αυτό και που νομιμοποιούν τις παραστάσεις των συμβληθέντων αφού η συμ/φος προκειμένου να συντάξει το ανωτέρω συμβόλαιο, ήταν υποχρεωμένη να ερευνήσει αν υπάρχουν τα έγγραφα πληρεξούσια που νομιμοποιούν τους εμφανισθέντες ως εκπροσώπους των αντιπροσωπευομένων και βεβαιώνει την ύπαρξη αυτή (ΑΠ 203/1988, 2071/07).

Επομένως το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη του τον περιέχοντα το άνω, μη νόμιμο ισχυρισμό 1ο λόγο έφεσης δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ΕΠΕΙΔΗ, κατά την έννοια του άρθρου 115 § 6 του ΠΔ της 11/12-1-1929 περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων, που εκδόθηκε με τη νομοθετική εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του Ν. 4266/1929, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του Ν. 5895/1933 και συμπληρώθηκε και τροποποιήθηκε με το άρθρο 20 του ΑΝ 1540/1938 και 6 του ΑΝ 1331/1949, σε βάρος εκείνων που με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς συμβατική σχέση, καρπώνονται ή χρησιμοποιούν δημόσια κτήματα, βεβαιώνεται αποζημίωση, για όσο χρονικό διάστημα έκαναν χρήση, από τον αρμόδιο οικονομικό Έφορο με σχετικό πρωτόκολλο, το οποίο κοινοποιείται σ' εκείνον που καρπούται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο, ο οποίος δικαιούται ν' ασκήσει ανακοπή κατ' αυτού στο αρμόδιο δ/ριο.

Αναμφισβητείται με την ανακοπή αυτό τούτο το δικαίωμα του Δημοσίου, η απόφαση ουδεμία ασκεί επιρροή στη δίκη για το δικαίωμα, η οποία θα κινηθεί ενώπιον του αρμοδίου δ/ρίου. Από τις διατάξεις αυτές σαφώς προκύπτει ότι για την έκδοση του σχετικού πρωτοκόλλου πρέπει να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις α) η κυριότητα του Δημοσίου επί των κτημάτων, ή η νομή ή η χρήση αυτών με σύμβαση από το Δημόσιο β) η αυθαίρετη χρήση εκ μέρους του καθού το πρωτόκολλο χωρίς καμμία συμβατική σχέση (ΑΠ 933/1998 ΑΠ 1902/03).

Εν προκειμένω το Εφετείο ως εκ της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει, δέχθηκε ότι το Ελληνικό Δημόσιο απέκτησε την κυριότητα των επιδίκων κτημάτων, κατά τα αναφερόμενα στο 2ο λόγο αναιρέσεως ενώ ταυτόχρονα του μεταβιβάστηκε και η νομή κατά το άρθρο 976 εδαφ. 2 ΑΚ και επομένως επρόκειτο περί Δημοσίων κτημάτων και περαιτέρω ότι ο ανακόπτων τα κατείχε και το χρησιμοποιούσε χωρίς κάποια συμβατική σχέση κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 24-1-01 έως 15-8-01, καθ' όσον δέχθηκε το Εφετείο ότι ο ανακόπτων αρχικώς ασκούσε τη νομή στα επίδικα ως αντιπρόσωπος του Β1 (980 ΑΚ) και μετά το θάνατό του, των κληρονόμων του Β2 και Γ1 και μετά το θάνατο αυτών της κληρονόμου του Γ1, Γ2, από του έτους δε 1989 άρχισε να αντιποιείται τη νομή και ως κάτοχος εξωτερίκευσε τη θέλησή του να έχει εφεξής το πράγμα όχι για τους νομείς, αλλά για τον εαυτό του πλην όμως η ως άνω τελευταία κληρονόμος δεν έχει πληροφορηθεί τη μεταστροφή της βουλήσεώς του κατόχου ανακόπτοντος και ως εκ τούτου δεν επήλθε απώλεια της νομής γι' αυτήν (982 ΑΚ) πλέον του ότι δεν είχε συμπληρωθεί ο απαιτούμενος για την κτητική χρησικτησία χρόνος των 20 ετών μέχρι την απόκτηση των επιδίκων από το Ελληνικό Δημόσιο και απέρριψε το σχετικό ισχυρισμό του ανακόπτοντος.

Μετά την απόκτηση των επιδίκων ακινήτων από το Ελληνικό Δημόσιο, αυτό επειδή ο ανακόπτων κατείχε το επίδικο χωρίς κάποια συμβατική σχέση με αυτό αλλά ήταν αυθαίρετα κάτοχος, εξέδωσε σε βάρος το σχετικό πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής από το επίδικο (υπ' αριθ. .... και ... και μετέπειτα τα προσβαλλόμενα με την ένδικη ανακοπή με αρθ. ....

και .... πρωτόκολλα, με τα οποία καθορίστηκε η καταβλητέα από τον ανακόπτοντα αποζημίωση χρήσης. Με το να δεχθεί αυτό το Εφετείο δεν παραβίασε τις αμέσως πιο πάνω ουσιαστικές διατάξεις και επομένως ο 6ος λόγος από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ, στο άρθρο 115 του ΠΔ της 11/12-11-1929 "περί διοίκησης των Δημοσίων κτημάτων" όπως τροποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 5 του Ν. 895/33, 20 του ΑΝ 1540/1938 10 του Ν. 1919/1929, 2 του ΑΝ 1925/1951 και 5 § 5 του ΑΝ 63/1968 ορίζει ότι σε βάρος αυτών που με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς συμβατική σχέση, καρπώνονται ή χρησιμοποιούν δημόσια κτήματα ή κτήματα των οποίων τη νομή ή τη χρήση έχει με οποιαδήποτε σύμβαση το Δημόσιο ή η Διοίκηση Κτημάτων, βεβαιώνεται αποζημίωση για όσο χρονικό διάστημα έκαναν χρήση.

Η αποζημίωση αυτή ορίζεται μετά την ισχύ του ΒΔ 619/1965 από τον αρμόδιο Οικονομικό Έφορο και ήδη μετά την ισχύ του άρθρου 9 του ΠΔ 551/1998 (ΦΕΚ Α' 259) από τον προϊστάμενο της αρμόδιας κτηματικής υπηρεσίας, με πρωτόκολλο που κοινοποιείται σ' αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο, ο οποίος μπορεί να ασκήσει ανακοπή ενώπιον του αρμοδίου δ/ρίου.

Η αποζημίωση καθορίζεται κατά την κρίση αγαθού ανδρός τηρουμένων των αρχών που επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 904 ....ΑΚ περί αδικαιολογήτου πλουτισμού και έχει χαρακτήρα ανταλλάγματος για την ωφέλεια που αποκομίζει εκείνος που κάνει χρήση του δημοσίου κτήματος, ανάλογον προς το οφειλόμενο εκμισθωτή ακινήτου ως μίσθωμα (ΑΕΔ 10/93).

Εν προκειμένω όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, με αυτή το Εφετείο δικάζοντας την ανακοπή του αναιρεσείοντος κατά την υπ' αριθ. .... και ..... πρωτοκόλλων καθορισμού αποζημιώσεως, για αυθαίρετη χρήση από αυτόν των επιδίκων δημοσίων κτημάτων, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Συνεπώς κατά το μεταγενέστερο της αποκτήσεως της κυριότητας των ακινήτων από το καθού Ελληνικό Δημόσιο χρονικό διάστημα, δηλαδή από τις 24.1.01, οπότε μεταγράφηκε από το καθού το προαναφερόμενο παραχωρητήριο συμβόλαιο έως τις 15-8-01, κατά το οποίο τούτο νομίμως είχε αποκτήσει την κυριότητα αμφοτέρων των ακινήτων που αποτελούσαν δημόσια κτήματα, ο ανακόπτων τα κατείχε και τα χρησιμοποιούσε, χωρίς κάποια συμβατική σχέση.

Ενόψει λοιπόν του ότι συνέτρεχαν οι σχετικές προϋποθέσεις, α) η κυριότητα του καθού Ελληνικού Δημοσίου επί των συγκεκριμένων ακινήτων και β)η αυθαίρετη εκ μέρους του ανακόπτοντος χρήση τους, χωρίς κάποια συμβατική σχέση, ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων εξέδωσε τα υπ' αρ. ..... και ..... πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής του ανακόπτοντος από τα εν λόγω ακίνητα, τα οποία επικυρώθηκαν με τις υπ' αρ. 46 και 45/2001 αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Ερμούπολης και τις υπ' αρ. 981 και 982/2002 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σύρου, κατόπιν ασκήσεως ανακοπής από τον και τώρα ανακόπτοντα.

Επίσης εκδόθηκαν και τα προσβαλλόμενα με την ήδη κρινόμενη ανακοπή με αρ. .... και ...... πρωτόκολλα του Προϊσταμένου Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων, με τα οποία καθορίσθηκε η καταβλητέα από τον ανακόπτοντα για την παραπάνω αιτία αποζημίωση για το παραπάνω χρονικό διάστημα, στο ποσό των 3.750.864 δρχ. [=11.008 €] για το πρώτο μεγαλύτερο ακίνητο (οικόπεδο, εμβαδού 8.836,86 τ.μ.) και στο ποσό των 524.548 δρχ. [=1.539 €], για το δεύτερο μικρότερο ακίνητο (αγρόκτημα, εμβαδού 6.831,17 τ.μ).

Η παραπάνω αποζημίωση καθορίσθηκε με βάση την πραγματική κατά το ως άνω χρονικό διάστημα μισθωτική αξία των ακινήτων, σύμφωνα με το υπ' αρ. ...... έγγραφο της Δ.Ο.Υ Σύρου περί αντικειμενικού προσδιορισμού της αξίας των υπόψη δημοσίων ακινήτων με .... και ...., σε συνδυασμό με την από ...... έκθεση αυτοψίας των αρμοδίων υπαλλήλων της Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων, στην οποία καθορίζονται λεπτομερώς τα επίδικα ακίνητα και τα κτίσματα που περιλαμβάνονται σ' αυτά.

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε με την προσβαλλόμενη απόφαση στην ανακοπή. Έτσι κρίνοντας το Εφετείο αφενός μεν δεν παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή τις ανωτέρω για την οφειλή αποζημίωσης χρήσης διατάξεις ουσιαστικού δικαίου για την εφαρμογή των οποίων δεν αρκέσθηκε σε λιγότερα από όσα από αυτές απαιτούνται στοιχεία και ειδικότερα αρκέσθηκε με κατοχή των δημοσίων κτημάτων από τον αναιρεσείοντα και σε χρήση τους με την έννοια της απόληψης ωφελειών από αυτό, συνισταμένων κατ' εκτίμηση, στην ισόποση ωφέλεια από τη χρήση των ακινήτων σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο το ως άνω ποσό θα εισέπραττε αν είχε μισθώσει το παραπάνω ακίνητο αφετέρου δε διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες, σαφώς δε συγχρόνως εκθέτοντας σ' αυτή και το πόρισμα στο οποίο κατέληξε από τις αποδείξεις και επομένως ο 7ος λόγος αναιρέσεως από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-12-06 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 123/06 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Φεβρουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ