Supreme Court dismisses appeal on breach of contract claim due to insufficient proof of fraudulent intent and improper legal argumentation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the Court of Appeal's decision rejecting their claim for breach of contract. The appellants argued that the bank failed to prove fraudulent intent regarding the transfer of assets, citing the financial stability of other guarantors. The court rejected this, ruling that the lower court correctly applied the law requiring specific proof of intent to harm the creditor's satisfaction, which was not established by the evidence.
Legislator headnote
AI generatedArticles 111 § 2, 118, 216 of the Code of Civil Procedure and Articles 939-942 of the Civil Code; A claim for breach of contract based on fraudulent disposition requires the creditor to prove the debtor's intent to harm their satisfaction, and the court may assess liability independently of other co-debtors' financial status.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 584 / 2025 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 584/2025
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Βαρβάρα Πάπαρη, Μαρία Πετσάλη και Στυλιανή Μπλέτα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Οκτωβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. Τ. του Θ., 2) Ε. συζύγου Θ. Τ., το γένος Θ. Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μάριο - Σάββα Μαρινάκο - Καλαϊτζίδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ PROBANK A.E.", τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στο Μοσχάτο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα από την ειδική εκκαθαρίστρια αυτής Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "PQH ΕΝΙΑΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Περικλή Μαλανδρένη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3/9/2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 117/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 51/2020 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12/7/2022 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, υπ' αριθμ. 51/2020 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου, η οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε ουσιαστικά την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί εν μέρει την από 3-9-2013 αγωγή διάρρηξης απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας της ήδη αναιρεσίβλητης. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αριθ.3 ΚΠολΔ).
Από δε το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 § 2, 118, 216 ΚΠολΔ και 939-942 ΑΚ συνάγεται ότι, το δικόγραφο της αγωγής με την οποία ζητείται η εκ μέρους του δανειστή διάρρηξη, ως καταδολιευτικής, κάθε απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας του οφειλέτη του πρέπει, για την πληρότητά του, να διαλαμβάνει α) περιγραφή αφενός της απαίτησης του δανειστή κατά του οφειλέτη, γεγενημένης κατά τον χρόνο της απαλλοτριώσεως και ληξιπρόθεσμης κατά την πρώτη συζήτηση της αγωγής και αφετέρου του απαλλοτριωθέντος περιουσιακού στοιχείου του τελευταίου με τον προσδιορισμό της αξίας αυτού κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής (Ολ ΑΠ 15/12) β) επίκληση προθέσεως βλάβης (δια της εκτάσεως) του δανειστή και θετικής γνώσεως της εν λόγω προθέσεως από τον τρίτο κατά τον χρόνο της απαλλοτριώσεως και γ) επίκληση βλάβης του δανειστή, συνισταμένη στην αδυναμία αυτού να ικανοποιήσει την απαίτησή του εξαιτίας του ότι η υπολειπομένη εμφανής, μετά την απαλλοτρίωση, περιουσία του οφειλέτη κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής, δεν επαρκεί γι' αυτό (Ολ ΑΠ 6/2003, ΑΠ 302/2023, ΑΠ 158/2023, ΑΠ 238/2022, ΑΠ 661/2015).
Περαιτέρω ο από το άρθρο 559 αρ. 8 περ. β ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν νόμιμα από τον αναιρεσείοντα και ασκούσαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια τα διάταξης αυτής νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση, αγωγής, ένστασης, αντένστασης, όχι δε και οι επουσιώδεις, μη νόμιμοι, αόριστοι, αλυσιτελείς και απαράδεκτοι ισχυρισμοί, επί των οποίων το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει γιατί δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ ΑΠ 12/2004, ΑΠ 114/2024, ΑΠ 79/2023, ΑΠ 146/2022)). Δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής ή τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης. "Πράγμα" αποτελεί και ο λόγος έφεσης με τον οποίο εκφέρεται παράπονο σχετικό με αυτοτελή ισχυρισμό και όχι με ισχυρισμό αρνητικό της αγωγής, δηλαδή για την ίδρυση του λόγου αυτού πρέπει να αγνοήθηκαν λόγοι έφεσης που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς και όχι επιχειρήματα που στηρίζουν τον ίδιο ή άλλο λόγο έφεσης ( (Ολ. ΑΠ 469/1984, ΑΠ 2000/2022, ΑΠ 530/2022, ΑΠ 435/2019, ΑΠ 1116/2018).
Στην προκείμενη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο της υπό κρίση αίτησής τους, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνισταμένη, κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου του, στο ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον λόγο εφέσεως των αναιρεσειόντων για κακή εκτίμηση των αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ως προς τη διάγνωση του ζητήματος της συνδρομής στο πρόσωπο του πρώτου εξ αυτών του ειδικού δόλου ήτοι την πρόθεσή του να βλάψει την ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη με την μεταβίβαση των περιουσιακών του στοιχείων.
Ειδικότερα, με τον λόγο αυτό, αιτιώνται οι αναιρεσείοντες, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον περιεχόμενο στον λόγο εφέσεώς τους για κακή εκτίμηση των αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ισχυρισμό τους, ότι ο πρώτος εξ αυτών ομόρρυθμος εταίρος της εταιρίας με την επωνυμία "Αδελφοί Θ. Τ. O.E.", ο οποίος είχε συμβληθεί ως εγγυητής υπέρ αυτής σε αλληλόχρεο λογαριασμό που είχε καταρτιστεί μεταξύ της ίδιας και της ευρισκομένης σε ειδική εκκαθάριση αναιρεσίβλητης τράπεζας, με τη μεταβίβαση στην δεύτερη αναιρεσείουσα - μητέρα του, με νόμιμα μεταγραμμένη συμβολαιογραφική πράξη δωρεάς εν ζωή του 1/8 της κυριότητας ακινήτου, δεν είχε την πρόθεση να βλάψει την περιουσία της αναιρεσίβλητης, ήτοι δεν είχε την πρόθεση να ματαιώσει την προερχομένη από το οριστικό κλείσιμο του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού απαίτησή της κατά της προαναφερόμενης πρωτοφειλέτριας ομόρρυθμης εταιρίας και των συμβληθέντων σε αυτόν εγγυητών της.
Ο ως άνω λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος πρωτίστως ως απαράδεκτος, διότι, όπως ήδη εκτέθηκε στην ως άνω νομική σκέψη, ο λόγος εφέσεως αποτελεί "πράγμα", όταν με αυτόν εκφέρεται παράπονο σχετικό μόνο με αυτοτελή και όχι με αρνητικό ισχυρισμό κατά της αγωγής. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση, ο κατευθυνόμενος προς απόρριψη της αγωγής της αναιρεσίβλητης για διάρρηξη της ως άνω απαλλοτριωπκής δικαιοπραξίας ως καταδολιευτικής ισχυρισμός των αναιρεσειόντων ότι ο πρώτος εξ αυτών με την μεταβίβαση του ως άνω περιουσιακού του στοιχείου, δεν είχε την πρόθεση να βλάψει τα συμφέροντα της δανείστριας ενάγουσας - αναιρεσίβλητης, δεν είναι αυτοτελής ισχυρισμός αλλά αποτελεί αιπολογημένη άρνηση της αγωγής.
Τούτο δε, διότι, όπως ήδη αναφέρθηκε στα πλαίσια της έρευνας των απαραίτητων στοιχείων της αγωγής διάρρηξης ως καταδολιευτικής απαλλοτριωτκής δικαιοπραξίας, ο ενάγων - δανειστής είναι εκείνος που πρέπει να επικαλεστεί, μεταξύ άλλων. και να αποδείξει, ότι ο εναγόμενος - οφειλέτης με πρόθεση να βλάψει την περιουσία του συνισταμένη στη ματαίωση ικανοποιήσεως της εναντίον αυτού απαιτήσεως του, απαλλοτρίωσε περιουσιακό του στοιχείο.
οι περιλαμβανόμενες στον ίδιο λόγο λοιπές αιτιάσεις των αναιρεσειόντων περί του ότι με την μεταβίβαση του ως άνω περιουσιακού στοιχείου του πρώτου εξ αυτών στην δεύτερη, δεν υπήρξε βλάβη της περιουσίας της αναιρεσίβλητης, καθόσον οφειλέτρια της απαίτησής της είναι η εταιρία "Αδελφοί Φ. Τ. Ο.Ε.", της οποίας ουδόλως μεταβλήθηκε η περιουσιακή κατάσταση, εφόσον η ίδια δεν προέβη σε εκποίηση οποιουδήποτε περιουσιακού της στοιχείου, αντιθέτως διατηρεί αξιώσεις κατά τρίτων που ξεπερνούν το ποσό των 500.000 ευρώ και η αξία των εμπορευμάτων της αποθήκης της ανέρχεται σε 600.000 ευρώ, και επί πλέον ότι ο έτερος συνεγγυητής της απαίτησης της αναιρεσίβλητης, αδελφός του πρώτου αναιρεσείοντος, επίσης ομόρρυθμος εταίρος της πρωτοφειλέτριας εταιρίας διαθέτει δέκα οριζόντιες ιδιοκτησίες στην Αθήνα με αξία άνω των 300.000 ευρώ, είναι αβάσιμες.
Τούτο δε, διότι, στηρίζονται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το Εφετείο απέρριψε τον ως άνω αρνητικό της αγωγής ισχυρισμό του πρώτου αναιρεσείοντος περί του ότι αυτός δεν είχε καταδολιευτική πρόθεση με την ως άνω απαλλοτρίωση του περιουσιακού του στοιχείου, επειδή, κατά κακή εκτίμηση των αποδείξεων δεν δέχθηκε ότι οι δύο λοιποί συνοφειλέτες της αναιρεσίβλητης διαθέτουν μεγάλη ακίνητη περιουσία που καλύπτει το σύνολο της απαίτησης, ενώ το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε τον περιλαμβανόμενο στον δεύτερο λόγο της εφέσεως των αναιρεσειόντων σχετικό ισχυρισμό ως μη νόμιμο, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε κρίνει ομοίως, με τις παραδοχές ότι η ευθύνη καθενός από ενεχόμενους έναντι της δανείστριας είναι αυτοτελής και εκείνη μπορεί να επιλέξει κατά ποιου θα στραφεί χωρίς να έχει σημασία η οικονομική κατάσταση του άλλου.
Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, και εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αριθμ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 106, 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 12-7-2022 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 51/2020 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου.
Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2024.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Απριλίου 2025.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ