Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of creditor's claim due to insufficient factual exposition.

Απόφαση 583 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 583/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Αγίας Παρασκευής. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Ευστράτιο Ηλιαδέλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Α. Σ. του Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Λυκοκάπη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-12-2007 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3819/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 1557/2015 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26-10-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα ανέγνωσε την από 17-11-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί της από 26-10-2015 αίτησης για αναίρεση της 1557/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Από την παρ. 2 του άρθρου 979 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι αν ο λόγος ανακοπής συνίσταται σε απλή αμφισβήτηση και άρνηση από τον ανακόπτοντα της απαίτησης του καθού που έχει καταταγεί ή του προνομίου της, αρκεί και μόνον η άρνηση αυτή για το ορισμένο του λόγου της ανακοπής, δεδομένου ότι ο καθού η ανακοπή βαρύνεται με την επίκληση και την απόδειξη των παραγωγικών της απαιτήσεώς του ή του προνομίου της πραγματικών γεγονότων.

Στην περίπτωση αυτή, ο καθού η ανακοπή οφείλει κατά την πρώτη ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου συζήτηση, να επικαλεστεί κατά τρόπο ορισμένο και να αποδείξει την ύπαρξη, το περιεχόμενο και το μέγεθος της απαίτησής του, για την οποία έχει καταταγεί, καθώς και τον προνομιακό χαρακτήρα της. Αν ο καθού η ανακοπή δεν ανταποκριθεί στο βάρος αυτό, η ανακοπή γίνεται δεκτή (ΑΠ 1052/ 2015).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ειδικότερα ο από την ανωτέρω διάταξη λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, ανακοπής ή ένστασης την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 7/2015, 104/ 2014).

Εξάλλου, τον από το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης για παρά τον νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ακυρότητας, μπορούν να θεμελιώσουν και ακυρότητες της αναγκαστικής εκτέλεσης, εφόσον θεμελιώνουν λόγους ανακοπής, προβαλλόμενους με το σχετικό ένδικο βοήθημα (ΑΠ 1405/2012).

Στην προκείμενη περίπτωση από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα ακόλουθα: Το ήδη αναιρεσείον, με ανακοπή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά του ανακοπτόμενου πίνακα κατάταξης επιδιώκοντας την συνολική κατάταξη της αναγγελθείσας απαίτησής του, είχε αρνηθεί την ύπαρξη και το προνόμιο της καταταγείσας στα 2/3 του διανεμητέου ποσού, προνομιακά και τυχαία απαίτησης, ύψους 28.604,22 ευρώ, της ήδη αναιρεσίβλητης ως προσημειούχου δανείστριας του καθού η εκτέλεση.

Το άνω Δικαστήριο, με την 3819/2011 απόφασή του δέχθηκε την ανακοπή, κρίνοντας ότι η καθής και ήδη αναιρεσίβλητη δεν ανταποκρίθηκε στο δικονομικό βάρος της ορισμένης επίκλησης δια των προτάσεών της των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν την απαίτησή της. Επί ασκηθείσας έφεσης της τελευταίας κατά της απόφασης αυτής, το Εφετείο, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την κυριαρχική του εκτίμηση ως προς την έκθεση των πραγματικών αυτών περιστατικών, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος, τα ακόλουθα: "...Η καθής.... (ήδη αναιρεσίβλητη) εξέθετε στις προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου...

ότι δυνάμει της 61394Σ/2005 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, έχει εγγραφεί προσημείωση υποθήκης για ποσό 150.000 ευρώ στα ακίνητα του καθού η εκτέλεση που πλειστηριάσθηκαν δυνάμει της αναφερόμενης έκθεσης πλειστηριασμού για απαίτησή της, η οποία απορρέει από την από 7-11-2005 σύμβαση αναγνώρισης οφειλής και παροχής εγγύησης μεταξύ της ίδιας και του καθού η εκτέλεση, με την οποία ο τελευταίος αναγνώρισε ως ιδία οφειλή, την οφειλή του πατέρα του (Ν.

Κ.) προς αυτή, για την οποία έχει εκδοθεί η αναφερόμενη τελεσίδικη απόφαση και ότι με βάση την σύμβαση αναγνώρισης χρέους έχει ασκήσει κατά του καθού η εκτέλεση την από 16-5-2013 αγωγή. Τον ισχυρισμό αυτό της ανακοπής επαναφέρει με το δικόγραφο της εφέσεως με την παραδεκτή συμπλήρωση... ότι το αναληφθέν χρέος ανήρχετο σε 101.614,64 ευρώ.

Όπως εκτέθηκαν ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου εκ μέρους της τετάρτης των καθών η ανακοπή (ήδη αναιρεσίβλητης) τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, συντρέχει περίπτωση καταρτίσεως μεταξύ αυτής και του καθού η εκτέλεση συμβάσεως αναγνώρισης χρέους κατ' άρθρο 873 του ΑΚ... ανεξαρτήτως του νομικού χαρακτηρισμού που αποδίδεται από την καθής η ανακοπή...

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ως προς τον ισχυρισμό αυτό, ότι λόγω ελλιπούς εκθέσεως των πραγματικών περιστατικών και αναφοράς ταυτόχρονα διαφορετικών καταρτισθεισών συμβάσεων, η τέταρτη των καθών δεν ανταποκρίθηκε στο δικονομικό βάρος της επίκλησης δια των προτάσεών της ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν την απαίτηση και δέχθηκε τον σχετικό λόγο ανακοπής του ανακόπτοντα (ήδη αναιρεσείοντος)...

Έτσι όμως που έκρινε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν εφάρμοσε ορθά τον νόμο, αφού ο σχετικός ισχυρισμός της καθής η ανακοπή τυγχάνει ορισμένος και νόμιμος". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, ότι με τις προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η ήδη αναιρεσίβλητη, αμυνόμενη κατά της ανακοπής του ήδη αναιρεσείοντος, κατά τρόπο σαφή και επαρκή, εξέθετε τα πραγματικά περιστατικά που θεμελίωναν την ύπαρξη και το μέγεθος της απαίτησής της κατά του καθού η εκτέλεση, για ένα μέρος της οποίας κατετάγη προνομιακά και τυχαία στον ανακοπτόμενο πίνακα, δεν παρέλειψε παρά τον νόμο να απορρίψει ως απαράδεκτο, λόγω αοριστίας, τον σχετικό ισχυρισμό της.

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει το αντίθετο, επικαλούμενο πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί το αναιρεσείον λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), μειωμένα όμως κατά το άρθρο 22 του ν. 3693/1957, όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Οκτωβρίου 2015 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 1557/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, το ποσό των οποίων ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2017.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Απριλίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ