Supreme Court allows appeal against traffic accident verdict regarding deceased driver's contributory negligence.

Απόφαση 583 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 583/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. χας Χ. Μ., το γένος Δ. Κ., 2. Κ. Α. Μ., 3. Β. Α. Μ., κατοίκων ..., 4. Ν. Α. Μ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, και 5. Σ. συζ. Κ. Π., το γένος Α. Μ., κατοίκου ... . Εκ των ανωτέρω ο 2ος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γρηγορίου Γερασίμου και οι 1ος, 3ος, 5ος εκπροσωπήθηκαν από τον ως άνω πληρεξούσιο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-9-2007 κύρια αγωγή και την από 18-1-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή των ανωτέρω διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λευκάδος. Αφού συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 338/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 113/2012 του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17-7-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 30-12-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 576 ΚΠολΔ εάν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζεται αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί η συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ. αρ. 2877Δ/30-9-2013 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... που μετ' επικλήσεως προσκομίζει η αναιρεσείουσα η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της από 17-7-2013 αίτησης αναιρέσεως, ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση της ως άνω αιτήσεως αναιρέσεως κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου για τον τέταρτο αναιρεσίβλητο Ν. Μ., κάτοικο ..., αγνώστων λοιπών στοιχείων διεύθυνσης κατοικίας ή διαμονής, περίληψη δε της ως άνω εκθέσεως επιδόσεως δημοσιεύθηκε σε δύο εκδιδόμενες στην Αθήνα ημερήσιες εφημερίδες " ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" [αρ. φύλλου 1964/4-10-2013] και "ΕΣΤΙΑ" [αρ. φύλλου 39675/4-10-2013], κατά τις διατυπώσεις των άρθρων 134 και 135ΚΠολΔ. Κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο οπότε εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ο ως άνω αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου κατά τα άρθρα 242 παρ 2 και 573 παρ 1 ΚΠολΔ. Επομένως, και σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ 1 και 3 ΚΠολΔ πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση που επισπεύδεται από την αναιρεσείουσα, παρά την απουσία του πιο πάνω αναιρεσίβλητου (τέταρτου).

Επειδή, στη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 6 του Ν 489/1976 όπως ήδη ισχύει ορίζεται ότι " Η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα, στην οποία περιλαμβάνεται και η χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη ή ηθική βλάβη καθώς και στην αστική ευθύνη λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών έναντι των μελών του ασφαλισμένου οδηγού ή κάθε άλλου προσώπου του οποίου η αστική ευθύνη καλύπτεται σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο, ανεξάρτητα από δεσμό συγγενείας".

Εξ άλλου, στη διάταξη του άρθρου 7 του αυτού νόμου ορίζεται ότι "Δεν θεωρούνται τρίτοι κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 2 παρ 1 και άρθρου 6 παρ 2: α) ο οδηγός του αυτοκινήτου που προξένησε τη ζημία, β) κάθε πρόσωπο του οποίου η ευθύνη καλύπτεται με σύμβαση ασφάλισης, γ) εκείνος ο οποίος έχει καταρτίσει μετά τον ασφαλιστή σύμβαση και δ) οι νόμιμοι εκπρόσωποι νομικού προσώπου που είναι ασφαλισμένο ή εταιρίας που δεν έχει αποκτήσει νόμιμη προσωπικότητα".

Και τα δύο ως άνω άρθρα ισχύουν, όπως τροποποιήθηκαν με το ΠΔα 264/91. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι ο Ν. 489/1976 ρυθμίζει την έναντι τρίτων υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης από αυτοκίνητο, αποβλέπει δηλαδή στην προστασία τρίτων προσώπων και όχι του ίδιου του κυρίου του αυτοκινήτου και ασφαλισμένου.

Η κάλυψη ίδιων ζημιών δεν ρυθμίζεται από το Ν. 489/1976, αλλά είναι προαιρετική, υπό την προϋπόθεση κατάρτισης πρόσθετης ασφάλισης, για την κάλυψη των ζημιών αυτών. Δεν θεωρείται όμως, ζημιωθείσα τρίτη και δεν έχει ευθεία αξίωση αποζημιώσεως, κατά τις ίδιες παραπάνω διατάξεις, κατά της ασφαλιστικής εταιρίας στην οποία είναι ασφαλισμένο τι ζημιογόνο αυτοκίνητο η ιδιοκτήτρια αυτού στην περίπτωση πρόκλησης ατυχήματος από υπαιτιότητα προστηθέντος υπ' αυτής στην οδήγηση του προσώπου και επέλευσης συνεπεία αυτού θανατηφόρου τραυματισμού του συνεπιβαίνοντος συζύγου της και τούτο γιατί ο αντισυμβαλλόμενος και ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου έναντι του ασφαλιστή του δεν είναι τρίτος.

Εξ άλλου, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ 1 εδ. α ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.

Παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου υπάρχει και όταν λάβει χώρα ψευδής ερμηνεία αυτού. Ψευδής δε ερμηνεία είναι η απόδοση στον συγκεκριμένο κανόνα μη αληθινής ή μη αρμόζουσας έννοιας.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι κατά τα ιστορούμενα στην ένδικη από 6.9.2007 αγωγή των αναιρεσιβλήτων, ο πρώτος εναγόμενος, οδηγώντας το ... ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της πρώτης ενάγουσας, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους προκαλούμενες κατά την κυκλοφορία του ζημίες στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ" από αμέλειά του προκάλεσε το ένδικο τροχαίο ατύχημα κατά το οποίο τραυματίστηκε θανάσιμα ο συνεπιβαίνων αυτού Χ.

Μ., σύζυγος της πρώτης ενάγουσας και πατέρας του ανήλικου τέκνου τους Α. Μ. καθώς και των δεύτερης, τρίτης και τέταρτης των εναγόντων, και αδελφός των λοιπών με διαδίκους κατά την παρούσα αναιρετική διαδικασία την ενάγουσα σύζυγο και τους συνενάγοντες αδελφούς. Με βάση το ιστορικό αυτό η πρώτη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, ζητούσε να υποχρεωθεί η δεύτερη εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική ως ανωτέρω εταιρία να καταβάλει σ' αυτή ατομικά ως χρηματική ικανοποίηση για τη ψυχική οδύνη που υπέστη από το θανατηφόρο τραυματισμό του συζύγου της το αναφερόμενο στην αγωγή ποσό.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι η αγωγή είναι νόμιμη ως προς την πρώτη ενάγουσα ατομικά διότι κατά τις παραδοχές του, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 6 παρ 2 και 7 του ν. 489/1976 όπως ισχύουν μετά την τροποποίησή τους με τα άρθρα 2 και 4 του πδ/τος 264/1944, προκύπτει ότι ο αποβιώσας ως ανωτέρω σύζυγός της, είναι τρίτος, και η έναντι αυτού αστική ευθύνη εξ αιτίας της θανάτωσής του, καλύπτεται από την επίμαχη ασφαλιστική σύμβαση και επομένως, η αναιρεσίβλητη σύζυγός του, ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου αυτοκινήτου στο οποίο αυτός επέβαινε, έχει ευθεία αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης κατά της ασφαλιστικής εταιρίας για το θάνατο αυτού.

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, κρίνοντας νόμιμη την αγωγή ως προς την πρώτη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, κατά παραδοχή της οποίας ως βάσιμη και κατ' ουσία αναγνωρίστηκε ότι η εναγόμενη (αναιρεσείουσα) ασφαλιστική εταιρία οφείλει να καταβάλει σ' αυτή ατομικά ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης από το θανάσιμο τραυματισμό του συζύγου της το ποσό των 40.000ευρώ, εσφαλμένα ερμήνευσε τις πιο πάνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου και οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικοί λόγοι πρώτος και τρίτος αντίστοιχα και αληθώς ο πρώτος από τον αριθμό 1 του ίδιου άρθρου και Κώδικα, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 300 του ΑΚ η οποία εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ζημίας, συνεπώς και από αδικοπραξία κατά τις διατάξεις του άρθρου 914 επ του ΑΚ, στις οποίες μπορεί να θεμελιωθεί και η ευθύνη για τη ζημία που προκαλείται κατά τη λειτουργία του αυτοκινήτου (αρθρ 4 ν. ΓΠΝ/1911) προκύπτει ότι όταν στη γένεση της ζημίας συντέλεσε και πταίσμα του ζημιωθέντος το δικαστήριο της ουσίας, μπορεί κατά την ελεύθερη κρίση του αφού σταθμίσει τις περιστάσεις και ιδιαίτερα το βαθμό του πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, να μη επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για να μην επιδικασθεί από το δικαστήριο αποζημίωση στο ζημιωθέντα ή για να μειωθεί το ποσό της απαιτείται συντρέχον πταίσμα του και αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του πταίσματος (υπαίτιας πράξης ή παράλειψης) και του επελθόντος αποτελέσματος. Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ 1 εδ α ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τ' ακόλουθα αναφορικά με την προβληθείσα από την εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία ένσταση συντρέχοντος πταίσματος από το άρθρο 300 ΑΚ του θανατηφόρα τραυματισθέντος στην πρόκληση του εκ του ατυχήματος θανάτου του. "...

δεν αποδείχθηκε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι ο θανών, ο οποίος προφανώς συνδιασκέδασε με τον πρώτο εναγόμενο, προτού επιβιβασθούν στο ανωτέρω όχημα, καταναλώνοντας μαζί του οινοπνευματώδη ποτά, αφού, όπως διαπιστώθηκε ακολούθως κατά τη γενόμενη αιμοληψία και εξέταση της ληφθείσας ποσότητας αίματός του ανιχνεύθηκε σ' αυτό οινόπνευμα σε συγκέντρωση 2,04 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος, εμπιστεύθηκε τη μεταφορά του με το ανωτέρω όχημα και με οδηγό αυτού τον πρώτο εναγόμενο, γνωρίζοντας ή δυνάμενος να γνωρίζει τη μειωμένη ικανότητα του εν λόγω εναγομένου για οδήγηση συνεπεία της μέθης του, αφού άλλωστε και ο ίδιος μετέπειτα θανών, με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας, ένεκα της προηγηθείσας κατανάλωσης εκ μέρους του οινοπνεύματος, είναι βέβαιο ότι δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τούτο.

Επομένως, ο ισχυρισμός της δεύτερης εναγόμενης που υποστηρίζει αντιθέτως ότι υπήρξε συντρέχον πταίσμα του θανόντος για την παραπάνω αιτία είναι απορριπτέος". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, εσφαλμένα δεν υπήγαγε τα αποδεχθέντα ως ανωτέρω πραγματικά περιστατικά στη διάταξη του άρθρου 300ΑΚ και απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την προταθείσα από την αναιρεσείουσα στην κατ' έφεση δίκη κατ' άρθρο 527 ΚΠολΔ ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του αποβιώσαντος Χ.

Μ. στον επελθόντα συνεπεία του ατυχήματος θανατηφόρο τραυματισμό του καθ' όσον ευρισκόμενος και ο ίδιος υπό την επίδραση οινοπνεύματος, δέχθηκε να αυτοδιακινδυνεύσει, επιβιβαζόμενος του ζημιογόνου αυτοκινήτου καίτοι γνώριζε ότι ο προστηθείς από τη σύζυγό του οδηγός αυτού Ν. Δ., τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ως συνδιασκεδάζων μετ' αυτού και δεν είχε ως εκ τούτου την απαιτούμενη σωματική και διανοητική ικανότητα για να οδηγεί.

Ο τέταρτος επομένως λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ της παραβίασης της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 300 ΑΚ, διότι η υπαίτια αδυναμία του αποβιώσαντος ως άνω να αντιληφθεί τη μέθη του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και την επικινδυνότητα της μεταφοράς του με το αυτοκίνητο αυτό, δεν αναιρεί την εφαρμογή της ως ανωτέρω διάταξης του άρθρου 300ΑΚ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Επειδή, κατ' ακολουθία των προεκτεθέντων, πρέπει κατά παραδοχή των πρώτου και τέταρτου λόγου της από 17.7.2013 και με αρ κατ 20/2013 αιτήσεως αναιρέσεως της 113/2012 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η αναιρετική εμβέλεια των οποίων καθιστούν αλυσιτελή την εξέταση των διατυπούμενων λοιπών λόγων αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το προαναφερόμενο μέρος και ειδικότερα κατά τα κεφάλαια αυτής τα οποία αναφέρονται στην αγωγή της πρώτης αναιρεσίβλητης και την ένσταση συνυπαιτιότητας της αναιρεσείουσας ως προς τους λοιπούς αναιρεσίβλητους, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση κατά το μέρος αυτό στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές κατ' άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 παρ 1 ν. 4139/2013, να διαταχθεί η επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα κατ' άρθρο 495 παρ 4 ΚΠολΔ και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 3.000ευρώ (ΚΠολΔ 183)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 113/2012 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος αυτό προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου 2014. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 12 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ