Supreme Court dismisses appeal on inadmissible evidence and witness count grounds in voluntary jurisdiction case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Athens Court of Appeal's decision in a voluntary jurisdiction matter. The appellant argued the lower court erred by failing to consider a sworn statement and by relying on only one witness for a will's validity. The court rejected these claims, ruling that the sworn statement was inadmissible evidence intended to circumvent legal requirements and that the single witness count was permissible under current law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 759 K.Pol.D; Art. 1776 A.K.; The court may consider evidence not strictly complying with legal formalities if not intended to bypass the law, and the number of witnesses required for declaring a will valid is determined by the court's discretion under current law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 582 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 582/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Χ συζύγου Β, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Σπάχο και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου:Ψ, κατοίκου ..., συνεχίζοντος την παρούσα δίκη ως εκ διαθήκης κληρονόμος του αρχικά αναιρεσιβλήτου ..., που απεβίωσε στις 26/7/2008 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό 2/2008 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου Δήμου Αθηναίων .... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Δέσποινα Μαλούχου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/1/2002 τριτανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2315/2002 μη οριστική και 6915/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 8817/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7/3/2006 αίτησή της και τους από 19/1/2009 πρόσθετους λόγους αυτής.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης ανέγνωσε την από 16/2/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης και του πρόσθετου λόγου.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η από 7-3-2006 αίτηση αναιρέσεως της 8817/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε μες τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας και οι από 20 Ιανουαρίου 2005 πρόσθετοι λόγοι στην αναίρεση, πρέπει να συνεκδικαστούν, διότι είναι συναφείς μεταξύ τους και έτσι διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης και μειώνονται τα έξοδα γενικά.
Από τη διάταξη του άρθρου 759 του Κ.Πολ.Δ, προκύπτει, ότι στην εκούσια δικαιοδοσία ισχύει η ελεύθερη απόδειξη . Δηλαδή, το δικαστήριο, με απόκλιση μόνο ως προς την αυτοψία και την πραγματογνωμοσύνη, δεν δεσμεύεται από αποδεικτικούς κανόνες και μπορεί να λάβει υπόψη του και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, ακόμη και άκυρα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.
Η δυνατότητα, όμως, αυτή δεν είναι απεριόριστη. 'Ετσι, το δικαστήριο της ουσίας δεν μπορεί να λάβει υπόψη και ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα, όπως είναι η εμμμάρτυρη στο ακροατήριο εξέταση των διαδίκων ή των νομίμων εκπροσώπων τους (Ολ. ΑΠ 1328/1977). Τέτοιο ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο είναι και η υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του ν. 1599/1986, που δεν δόθηκε κατά τον τρόπο ο οποίος ορίζεται από το νόμο, εφόσον έγινε επίτηδες για να χρησιμεύσει ως αποδεικτικό μέσο στην μεταξύ άλλων πολιτική δίκη .
Οι δηλώσεις αυτές δεν μπορεί να ληφθούν υπόψη, ούτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 370/2004 Ελλ.Δ/νη 46, 1408). ·Στην προκειμένη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η, ως άνω, πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ. 11 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του την από 5-6-2002 υπεύθυνη δήλωση της ..., την οποία προσκόμισε και επικαλέστηκε η αιτούσα τόσο ενώπιον του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, όσο και ενώπιον του Εφετείου. 'Όπως, όμως, προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την, ως άνω, υπεύθυνη δήλωση, διότι κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, δόθηκε για να χρησιμοποιηθεί στη δίκη αυτή επίτηδες με συνέπεια να αποτελεί ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο και να μην μπορεί να ληφθεί υπόψη ούτε ως τεκμήριο.
Κατά συνέπεια, ο ανωτέρω λόγος της αναίρεσης είναι ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
Κατά το άρθρο 1776 του Α.Κ., αυτός που ζητεί να δημοσιευτεί ιδιόγραφη διαθήκη ενώπιον δικαστηρίου μπορεί κατά τη δημοσίευση της να προσαγάγει τρεις μάρτυρες, οι οποίοι μαρτυρούν ενόρκως για την γνησιότητα της γραφής ή της υπογραφής του διαθέτη. Το δικαστήριο, αφού ακούσει τους μάρτυρες, μπορεί κατά τη δημοσίευση της ιδιόγραφης διαθήκης να την κηρύξει επιπλέον κυρία .
Η διάταξη αυτή ως προς τον αριθμό των μαρτύρων που απαιτούνται για την κήρυξη ιδιόγραφης διαθήκης από το δικαστήριο ως κυρίας καταργήθηκε με τις διατάξεις των άρθρων 1 περ. ε' και στ' και 4 του ΕισΝΚΠολΔ από την έναρξη ισχύος του εν λόγω Κώδικα και έκτοτε ισχύουν οι διατάξεις αυτού, σύμφωνα με τις οποίες ο καθορισμός του αριθμού των μαρτύρων, που απαιτούνται να εξεταστούν, γίνεται κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου, που δικάζει την υπόθεση και δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν ο αριθμός αυτός είναι μικρότερος εκείνου των τριών που ορίζεται από τη διάταξη του άρθρου 1776 ΑΚ.
Κατά συνέπεια, το Εφετείο, το οποίο στήριξε την κρίση ότι για την κήρυξη ιδιόγραφης διαθήκης ως κυρίας ήταν αρκετή η κατάθεση ενός μόνο μάρτυρα, ορθά εφάρμοσε τις, ως άνω, διατάξεις δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ 1 Κ.Πολ.Δ, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση με τον μοναδικό πρόσθετο λόγο ο οποίος είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί.
Κατόπιν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση με τον πρόσθετο σε αυτήν λόγο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου λόγω της ήττας της (άρθ. 176, 183Κ.Πολ.Δ).όπως στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7 Μαρτίου 2006 αίτηση για αναίρεση της 8817/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και τον από 20 Ιανουαρίου 2009 πρόσθετο λόγο.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου τα οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων εφτακοσίων ( 2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Απριλίου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ