Supreme Court partially allows appeal against lower court ruling on compensation for expropriated property due to procedural violation.

Απόφαση 57 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 57/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Της εταιρείας με την επωνυμία "…." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος αυτής, Α. Π. Α., ο οποίος παραστάθηκε και διόρισε πληρεξούσιους δικηγόρους της, τους παρόντες δικηγόρους Απόστολο Ανδρεουλάκο και Ιωάννη Παπαγιάννη, οι οποίοι παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις και 2. Ε. Σ. Π., το γένος Χ. Λ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Παπαγιάννη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων:1.Β. Κ. του Δ., κατοίκου ...2. Α. Ν. Π. συζ. Σ. Λ., κατοίκου ... 3 Μ. Ν. Π., το γένος Δ. Γ., κατοίκου ..., όλοι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Σπυρίδωνα Λάλα, και κατέθεσε προτάσεις 4. Δήμου Περιστερίου νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Δήμαρχό του, 5. Ό. θυγ. Κ. Μ., συζ. Γ. Α., κατοίκου ...,6. Β. θυγ. Κ.Μ., συζ. Ν. Φ., κατοίκου ..., 7. Α. Α. Μ., κατοίκου ..., αγνώστου διαμονής, οι οποίοι ανωτέρω δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο και 8. Π. Π. Τ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Εμμανουήλ Μουζάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-10-2009 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων, και την ανταίτηση του 4ου των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Αθηνών για τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης σε απαλλοτριούμενες εκτάσεις. Αφού συνεκδικάσθηκαν οι ανωτέρω, εκδόθηκε η απόφαση:6630/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-10-2012 αίτησή τους και τους από 12-2-2013 πρόσθετους λόγους τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Πετροπούλου, ανέγνωσε την από 13-3-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου και πρώτου πρόσθετου λόγων της αναιρέσεως και την απόρριψη των δεύτερου και δεύτερου πρόσθετου λόγων αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των 1ου, 2ου, 3ου και 8ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις του όρθρου 576 παρ. 1, 2 και 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κλητεύθηκε νόμιμα και -.

εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση. Εξάλλου, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. 2 και 3 Κ.Πολ.Δ. που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατά το άρθρο 575 του ΚΠολΔ, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της συζήτησης και η εγγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά την μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση ή είχε παραστεί νομίμως κατά την ίδια δικάσιμο.

1) Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά Συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (18.10.2013) κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο, δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο έστω και με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

οι εκ των αναιρεσιβλήτων τέταρτος, πέμπτη, έκτη και έβδομος, Δήμος Περιστερίου, Ό. θυγ. Κ. Μ., Β. θυγ. Κ. Μ. και Α. Μ. αντίστοιχα. Όπως δε προκύπτει από τα υπ. αρ. .../29.11.2012, .../15.2.2013, .../29.11.2012, .../15.2.2013, .../29.11.2012, .../15.2.2013, ...13.12.2012 και .../15.2.2013, αποδεικτικά επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών … που προσκομίζουν οι νομίμως παρασταθέντες κατά την παρούσα μετ' αναβολή δικάσιμο αναιρεσείοντες, ακριβές αντίγραφο της από 30.10.2012 αιτήσεως αναιρέσεως καθώς και των από 12.2.2013 προσθέτων λόγων αναιρέσεως και κλήση προς συζήτησή τους για την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 22.3.2013 κατά την οποία η συζήτησή της αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (18.10.2013) επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους ως ανωτέρω αντίστοιχα, τέταρτο, πέμπτη, έκτη και έβδομο των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, εφ' όσον οι προαναφερόμενοι αναιρεσίβλητοι είχαν κληθεί, νόμιμα και εμπρόθεσμα από τους αναιρεσείοντες που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπόθεσης για την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης, η δε αναβολή της υπόθεσης και η αναγραφή της στο πινάκιο για τη νέα δικάσιμο ισχύει ως κλήτευσή τους, πρέπει σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 1 και 3 Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους.

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 556 και 558 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απευθύνεται κατά του νικήσαντος αντιδίκου του αναιρεσείοντος, ουχί δε και κατά του ιδίου του ομοδίκου του ως προς τον οποίο αυτή είναι απαράδεκτη, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος, εφ' όσον η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέλαβε κάποια διάταξη υπέρ αυτού που να βλάπτει τον αναιρεσείοντα.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε επί της από 20.10.2009 (ΒΑΒ/134/10) αίτησης των ήδη τριών πρώτων κατά σειρά αναιρεσιβλήτων 1. Β. Κ. 2 Α. θυγ. Ν. Π. και 3 Μ. χας Ν. Π., απευθυνόμενης κατά των ήδη αναιρεσειόντων και λοιπών (4ου έως 8ης) των αναιρεσιβλήτων, καθορίστηκε οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης της απαλλοτριωθείσης λόγω ρυμοτομίας με την υπ' αρ. 1/2008 πράξη προσκυρώσεως και αναλογισμού αποζημιώσεως έκτασης της ιδιοκτησίας τους που βρίσκεται στο Δήμο Περιστερίου Αττικής, επί των οδών Αρχιλόχου και Αρριανού στα Ο.Τ. ...

και ... και οι ως ανωτέρω αιτούντες αναγνωρίστηκαν δικαιούχοι της καθορισθείσης αποζημίωσης. Επομένως, κατά το μέρος που η ένδικη αίτηση αναιρέσεως (με αρ. κατ. 929/2012) στρέφεται κατά των ομοδίκων τους, καθών η αίτηση, 1. Δήμου Περιστερίου 2 Ό. θυγ. Κ. Μ. 3 Β. θυγ. Κ. Μ. 4 Α. Α. Μ. και 5 Π. Π. Τ. ήτοι κατά των τετάρτου, πέμπτης, έκτης, έβδομου και όγδοου των αναιρεσιβλήτων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, ελλείψει εννόμου συμφέροντος, καθώς η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διαλαμβάνει κάποια διάταξη υπέρ αυτών βλάπτουσα τους αναιρεσείοντες.

Επιπρόσθετα, πρέπει να μην επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης εκ των ως ανωτέρω αναιρεσιβλήτων όγδοης Π. Π. Τ., ελλείψει σχετικού αιτήματος της τελευταίας.

Επειδή, οι προηγούμενες του ν.δ. 797/1971 απαλλοτριώσεις που κηρύχθηκαν σε εφαρμογή της νομοθεσίας για τα σχέδια πόλεων, μη καταλαμβανόμενες από τη ρύθμιση του άρθρου 36 του ν.1337/1983, δεν υπάγονται στον κανόνα του άρθρου 2 §3 του προϊσχύοντος κ.ν. 1731/1939 (β.δ. της 29/30.4.1953) κατά τον οποίο αίρονται αυτοδικαίως οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις που δεν συντελέσθηκαν με την καταβολή ή την παρακατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων της σχετικής πλήρους αποζημιώσεως.

Διότι οι απαλλοτριώσεις που κηρύσσονται κατά τη νομοθεσία για τα σχέδια πόλεων εξαιρέθηκαν ρητά από τον κανόνα αυτόν με το άρθρο 17 του α.ν. 2003/1939 και 43 §4 του Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων, κατά τα οποία ως προς τις απαλλοτριώσεις αυτές ισχύουν οι προϋφιστάμενες των ανωτέρω νόμων ειδικές διατάξεις.

Τέτοιες διατάξεις προκειμένου για απαλλοτριώσεις για εφαρμογή σχεδίων πόλεων, είναι οι διαλαμβανόμενες στα άρθρα 1 και 2 του ν.5269/1931 "περί αδειών οικοδομών των ρυμοτομουμένων ακινήτων", όπως αυθεντικώς ερμηνεύθηκαν με το ν.1740/1951 που ορίζουν ότι, όταν παρέλθουν άπρακτες οι καθοριζόμενες με αυτές προθεσμίες για την συντέλεση της απαλλοτριώσεως, χορηγείται η ζητούμενη άδεια για επισκευή ή ανοικοδόμησή του για ρυμοτομία απαλλοτριωθέντος ακινήτου, χωρίς να αίρεται όμως αυτοδικαίως η για την εφαρμογή του σχεδίου επιβληθείσα απαλλοτρίωση και χωρίς να δημιουργείται η υποχρέωση της Διοικητικής Αρχής για την ανάκληση ή τροποποίηση του σχεδίου ρυμοτομίας για την άρση της απαλλοτριώσεως.

Άλλα οι ανωτέρω απαλλοτριώσεις που κηρύχθηκαν, λόγω ρυμοτομίας, εφ' όσον μετά την κήρυξή τους διατηρούνται χωρίς να πραγματοποιείται η συντέλεσή τους, σύμφωνα με το νόμο, για μακρό χρονικό διάστημα, το οποίο με τις ιδιαίτερες συνθήκες, που συντρέχουν σε κάθε περίπτωση, υπερβαίνει, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, τα εύλογα όρια, με αποτέλεσμα να στερείται ο ιδιοκτήτης το δικαίωμα ελεύθερης διάθεσης του ακινήτου "κατά την πραγματική αξία του και ελεύθερης οικονομικής εκμετάλλευσης αυτού, αποτελούν οικονομικό και νομικό βάρος της ιδιοκτησίας, που έρχεται σε αντίθεση προς τη συνταγματική προστασία αυτής.

Επομένως, στις περιπτώσεις αυτές ανακύπτει υποχρέωση της Διοίκησης να άρει την αναγκαστική απαλλοτρίωση, την υποχρέωση, δε, αυτή δεν αναιρεί το ότι για την άρση απαιτείται τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου, για την οποία ο νόμος προβλέπει την τήρηση ορισμένων διατυπώσεων, διότι η τροποποίηση προς το σκοπό να αρθεί η απαλλοτρίωση είναι υποχρεωτική για τη Διοίκηση.

Επομένως, ιδιοκτήτης ακινήτου, που έχει ρυμοτομηθεί κατ' εφαρμογή του σχεδίου πόλεως, εφόσον από την επιβολή της απαλλοτρίωσης παρήλθε μακρύ χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν συντελέστηκε η απαλλοτρίωση αυτή με την καταβολή ή την παρακατάθεση της οφειλομένης αποζημίωσης, μπορεί να απευθυνθεί στη Διοίκηση και να ζητήσει την άρση της απαλλοτρίωσης του ακινήτου, γιατί η διατήρηση της στην περίπτωση αυτή προσκρούει στις συνταγματικές διατάξεις για την προστασία της ιδιοκτησίας.

Εάν η διοίκηση αρνηθεί να προβεί στη νόμιμη (οφειλομένη) αυτή ενέργεια της, ο θιγόμενος ιδιοκτήτης μπορεί να προσφύγει στα Διοικητικά Δικαστήρια και να ζητήσει την ακύρωση της ρητής ή σιωπηρής άρνησης της Διοίκησης. Το Διοικητικό Δικαστήριο, εφόσον συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις, θα κάνει δεκτή την αίτηση του θιγομένου ιδιοκτήτη, ακυρώνοντας την άρνηση της Διοίκησης και θα αναπέμψει την υπόθεση στη Διοίκηση προκειμένου αυτή και μόνον, αφού προβεί στην άρση της ρυμοτομικής απαλλοτριώσεως σε συμμόρφωση προς την εκδοθείσα δικαστική απόφαση, είτε να τροποποιήσει το ρυμοτομικό σχέδιο κατά τρόπο ώστε να μεταβάλλεται ο συνεπαγόμενος την αναγκαστική απαλλοτρίωση χαρακτηρισμός του ακινήτου, είτε, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, να επανεπιβάλει την αρθείσα αναγκαστική απαλλοτρίωση και δεσμεύσει εκ νέου το ακίνητο, είτε τέλος να θεωρήσει για κάποιο νόμιμο λόγο (δασικός χαρακτήρας, οριοθέτηση αιγιαλού ή ρέματος) ότι το ακίνητο παραμένει εκτός πολεοδομικού σχεδιασμού.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι με μόνη τη δημοσίευση της δικαστικής απόφασης με την οποία βεβαιώνεται η άρση της απαλλοτρίωσης μέχρι την τροποποίηση του σχεδίου πόλεως, ή την επανεπιβολή σ' αυτό ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, το ακίνητο παραμένει πολεοδομικώς αρρύθμιστο. Εξ άλλου, η ρυμοτομική απαλλοτρίωση με το καθεστώς του ν.δ.

της 17.7/16.8.1923 "περί σχεδίων, πόλεων, κωμών κλπ" (άρθρο 2 §1 και άρθρα 32 έως 34 του ως άνω ν.δ., όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν, άρθρο 2 §§1, 2 και 4 και άρθρο 6 §§1 έως 3 του ν.5269/1931 του κατ' εξουσιοδότηση του ν.5269/1931 εκδοθέντος β.δ. 7/13 Μαΐου 1936 περί εκτελέσεως της παραγράφου 3 του άρθρου 6 του ν.5269/1931) κηρύσσεται με τη δημοσίευση στο ΦΕΚ (τεύχος Δ' Απαλλοτριώσεων και Πολεοδομικών θεμάτων) του σχετικού Προεδρικού (παλαιότερα βασιλικού) διατάγματος έγκρισης ή τροποποίησης του ρυμοτομικού σχεδίου και όχι από την πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού αποζημίωσης (άρθρ. 42 επ.ν.δ. 17.7/16.8.1923), η οποία αποτελεί μέρος της διαδικασίας συντέλεσης της απαλλοτρίωσης των ρυμοτομούμενων αλλά και των προσκυρούμενων τμημάτων και δεν δημοσιεύεται στο ΦΕΚ, αφού στις απαλλοτριώσεις για την εφαρμογή εγκεκριμένου σχεδίου πόλης, για την έναρξη της δίκης καθορισμού της αποζημίωσης αλλά και της αναγνώρισης δικαιούχων, είναι αναγκαία η "προδικασία" και συγκεκριμένα η σύνταξη της πράξης τακτοποίησης και αναλογισμού από την αρμόδια Πολεοδομική Υπηρεσία, η οποία, αφού κυρωθεί από το Νομάρχη, αποτελεί προϋπόθεση κίνηση της δίκης.

Συνεπώς, η έγκριση ή τροποποίηση των Πολεοδομικών σχεδίων οποιασδήποτε κλίμακας και η θέσπιση με ρυθμίσεις κανονιστικού χαρακτήρα, πάσης φύσεως όρων δομήσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ειδικότερο θέμα κατά την έννοια του άρθρου 43 παρ. 2 του Συντάγματος, αλλά ούτε και θέμα τοπικού ενδιαφέροντος ή τεχνικού χαρακτήρα και μόνο με Προεδρικό Διάταγμα είναι δυνατή η τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου ή της πολεοδομικής μελέτης. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές αποδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, δέχθηκε ανελέγκτως τ' ακόλουθα: Με την υπ' αριθμ. 01/2008 Πράξη Προσκύρωσης και Αναλογισμού Αποζημιώσεως, λόγω ρυμοτομίας ιδιοκτησιών κειμένων στο Δήμο Περιστερίου και επί των οδών … και …, στα Ο.Τ. ..., η οποία κοινοποιήθηκε στους αιτούντες στις 15-10-2008, ο καθού η αίτηση Δήμος Περιστερίου επέσπευσε τη διαδικασία της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για τη διαπλάτυνση των οδών Αρχιλόχου και Αρριανού.

Σε εκτέλεση των παραπάνω, συντάχθηκε από το Τμήμα Μελετών και Πολεοδομικών Εφαρμογών της Διεύθυνσης Σχεδίου Πόλεως και Πολεοδομίας του Δήμου Περιστερίου Αττικής, το από Σεπτεμβρίου του έτους 2008 Τοπογραφικό διάγραμμα αναλογισμού αποζημιώσεως, λόγω ρυμοτομίας ιδιοκτησιών, με κλίμακα 1:500, το οποίο έχει συντάξει ο Τοπογράφος Μηχανικός Τ.Ε.

Γ. Σ. και έχει θεωρήσει ο Διευθυντής της εν λόγω Διεύθυνσης του εν λόγω Δήμου Γ. Κ., στις 29-9-2008. Μεταξύ των μερικώς απαλλοτριουμένων ακινήτων, περιλαμβάνεται και το παραπάνω ακίνητο ιδιοκτησίας των αιτούντων, το οποίο εμφαίνεται στο ως άνω Τοπογραφικό διάγραμμα με αριθμό ιδιοκτησίας 4 και βρίσκεται επί της οδού Αρχιλόχου.

Με την πράξη υπ' αριθμ. 1/2008 προσκύρωσης και αναλογισμού αποζημίωσης, λόγω ρυμοτομίας και επειδή η ιδιοκτησία των αιτούντων (υπ' αριθμ. 4 στο οικείο τοπογραφικό διάγραμμα) ρυμοτομείται από τις οδούς Αρχιλόχου και Αρριανού, ορίστηκε ότι υπόχρεοι της αποζημίωσης είναι οι κύριοι των παρόδιων ακινήτων, ως ακολούθως: 1) Η ιδιοκτησία (υπ' αριθμ. 2) Ε.

Σ. Π. πρέπει να αποζημιώσει την ιδιοκτησία των αιτούντων, λόγω ρυμοτομίας για την έκταση υπό στοιχεία (2-Γ-4-5-6-7-8-2), εμβαδού 162,84 τ.μ., λόγω προσκύρωσης για την έκταση υπό στοιχεία (4-5-Δ-4), εμβαδού 52,93 τ.μ. και εαυτόν για την έκταση υπό στοιχεία (3-4-Γ-3), εμβαδού 4,50 τ.μ., 2) Η ιδιοκτησία (υπ' αριθμ. 3) της εταιρείας με την επωνυμία "….", πρέπει να αποζημιώσει την ιδιοκτησία των αιτούντων, λόγω ρυμοτομίας, για την έκταση υπό στοιχεία (5-6-11-27-28-29-5), εμβαδού 395,77 τ.μ., λόγω προσκύρωσης για την έκταση υπό στοιχεία (5-29-30-31-Δ-5), εμβαδού 173,32 τ.μ., 3) Η ιδιοκτησία (υπ' αριθμ. 5) Ό.

και Β. Μ. πρέπει να αποζημιώσει την ιδιοκτησία των αιτούντων, λόγω ρυμοτομίας, για την έκταση υπό στοιχεία (12-13-16-17-12), εμβαδού 41,95 τ.μ. και εαυτόν για την έκταση υπό στοιχεία (13-14-15-16-13), εμβαδού 9,63 τ.μ., 4) Η ιδιοκτησία (υπ' αριθμ. 6) Α. Μ. πρέπει να αποζημιώσει την ιδιοκτησία των αιτούντων, λόγω ρυμοτομίας, για την έκταση υπό στοιχεία (16-17-18-19-16), εμβαδού 40,40 τ.μ.

και εαυτόν για την έκταση υπό στοιχεία (15-16-19-20-15), εμβαδού 12,28 τ.μ., 5) Η ιδιοκτησία (υπ' αριθμ. 7) Π. Τ. πρέπει να αποζημιώσει την ιδιοκτησία των αιτούντων, λόγω ρυμοτομίας, για την έκταση υπό στοιχεία (21-22-Λ-24- 25-26-21), εμβαδού 37,69 τ.μ., εαυτόν για την έκταση υπό στοιχεία (22-23-24- Λ-22), εμβαδού 17,42 τ.μ. και 6) Η ιδιοκτησία των αιτούντων τέλος (υπ' αριθμ. 4) αποζημιώνει εαυτήν για την έκταση υπό στοιχεία (6-7-8-9-10-11-6), εμβαδού 206,96 τ.μ.

και για την έκταση υπό στοιχεία (1-2-7-8-1), εμβαδού 162,79 τ.μ.

Οι καθών η αίτηση, εκτός του Δήμου Περιστερίου Αττικής, ισχυρίζονται ότι στις 17-1-1974, μετά από αίτηση των κληρονόμων Δ. Κ., με ημερομηνία 31-10-1973, λόγω αρμοδιότητος, η Νομαρχία Δυτικής Αττικής, Υπηρεσία Πολεοδομίας, Τμήμα Β, είχε εκδώσει πράξη αναλογισμού, προσκύρωσης και αποζημίωσης και συγκεκριμένα, τη με αριθμό 15/17-1-1974 και είχε καθορίσει για τους δικαιούχους (ωφελουμένους-βαρυνομένους),την αποζημίωση αυτών. Στη συνέχεια, οι ανωτέρω δεν κίνησαν τη δικαστική διαδικασία καθορισμού τιμής αποζημίωσης και το δικαίωμα τους να ζητήσουν το δικαστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης, που υπόκειται στην προβλεπομένη από το άρθρο 249 ΑΚ αποσβεστική προθεσμία. Η κήρυξη και συντέλεση της απαλλοτρίωσης πραγματοποιήθηκε από τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως Δημοσιεύσεως του σχετικού Β.Δ. ή κατά τις περιπτώσεις του άρθρου 1 παρ. 1, 2 του παρόντος νόμου (1731/1939), από τη δημοσίευση της σχετικής Υπουργικής απόφασης ή πράξης. Επομένως, από το έτος 1974 μέχρι και το έτος 2010 έχουν παρέλθει 36 έτη και έτσι, το δικαίωμα για δικαστικό προσδιορισμό απόφασης αποζημίωσης αναγκαστικής απαλλοτρίωσης έχει παραγραφεί.

Όμως, ναι, μεν, η ένταξη της περιοχής στο Σχέδιο Πόλεως του Δήμου Περιστερίου έγινε αρχικά το έτος 1970, με το Β.Δ. της 23-6-1970 ΦΕΚ τ. Δ' αριθμ. φύλλου 144/11-7-1970, με το οποίο και δημιουργήθηκαν οι οδοί Αρχιλόχου και Αρριανού και κατά τα επίδικα τμήματα τους, αλλά για το ένδικο ρυμοτομούμενο τμήμα προς διάνοιξη της οδού Αρριανού, ουδέποτε εκδόθηκε πράξη αναλογισμού.

Για τμήμα μόνο της οδού Αρχιλόχου, που βρίσκεται ανάμεσα στις τότε ιδιοκτησίες Κ. και Π. εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 15/15-1-1974 "Πράξη αναλογισμού και προσκυρώσεως αποζημιώσεως, λόγω ρυμοτομίας, μετά του σχετικού αυτής διαγράμματος", από τη Νομαρχία Αττικής. Αποζημίωση δεν είχε καθορισθεί για το τμήμα προς διάνοιξη της οδού Αρριανού μέχρι και το έτος 1986, γι' αυτό οι τότε δικαιούχοι - δικαιοπάροχοι των αιτούντων Α.

Κ. του Δ. και Μ. χήρα Ν. Π. και ο αιτών στην παρούσα αίτηση Β. Κ. του Δ. ζήτησαν από τη Διοίκηση να άρει τη μη συντελεσμένη αναγκαστική απαλλοτρίωση, στη συνέχεια, δε, προσέβαλαν τη σχετική άρνηση της Διοίκησης με αίτηση τους ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας και ζήτησαν την ανάκληση της μη συντελεσμένης αναγκαστικής απαλλοτρίωσης.

Επ' αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2158/1992 απόφαση του ΣτΕ, που ακύρωσε τη σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να άρει την απαλλοτρίωση, που είχε επιβληθεί με το από 23-6-1970 Β.Δ. (ΦΕΚ 144 Δ') στο σύνολο του ακινήτου τους και ανέπεμψε την υπόθεση στη Διοίκηση, προκειμένου να άρει την απαλλοτρίωση αυτή και να τροποποιήσει αντίστοιχα το ρυμοτομικό σχέδιο του Δήμου Περιστερίου.

Στη συνέχεια, μετά από αίτηση των αιτούντων, ο καθού η αίτηση Δήμος Περιστερίου εξέδωσε την υπ' αριθμ. 1/2008 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού, της οποίας έγινε ορθή επανάληψη με την υπ' αριθμ. 1324/29-9-2008 όμοια, η οποία κυρώθηκε με την υπ' αριθμ. 21132/08/23-1-2009 πράξη του ιδίου ως άνω καθού, περιλαμβάνει, δε, η πράξη αυτή όχι μόνο το τμήμα της οδού Αρχιλόχου, το οποίο περιελάμβανε η παραπάνω 15/1971 αντίστοιχη πράξη, αλλά και αυτό της οδού Αρριανού.

Με βάση τα προεκτιθέμενα, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε α) ότι με την εκδοθείσα από το Δήμο Περιστερίου υπ. αρ. 1/2008 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού, τροποποιήθηκε το ρυμοτομικό σχέδιο του Δήμου Περιστερίου στο οποίο εντάχθηκε η απαλλοτριούμενη ιδιοκτησία των αιτούντων και ήδη αναιρεσιβλήτων με το ΒΔ της 23.6.1970 ΦΕΚ τ.Δ' αρ.

φύλλου 144/11.7.1970 β) ότι ήρθη σιωπηρά η προηγούμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση με αντίστοιχη επανεπιβολή νέας, προς δημιουργία των οδών Αρχιλόχου και Αρριανού κατά τα επίδικα τμήματα και γ) ότι με δεδομένο ότι η ένδικη αναγκαστική απαλλοτρίωση αφορά την επανεπιβολή νέας (μετά την έκδοση της 2158/1992 απόφασης του ΣτΕ), το δικαίωμα των αιτούντων να ζητήσουν καθορισμό οριστικής αποζημίωσης για το ακίνητό τους που απαλλοτριώθηκε, δεν έχει υποπέσει σε παραγραφή, λαμβανομένου υπόψη ότι πρόκειται για νέα απαλλοτρίωση που έλαβε χώρα το έτος 2008 για την οποία αρχίζει νέα προθεσμία υποβολής της αίτησης καθορισμού τιμής μονάδος αποζημίωσης.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο και ενόσω κατά τα προεκτιθέμενα για την τροποποίηση ρυμοτομικού σχεδίου απαιτείται η έκδοση και η δημοσίευση στο οικείο ΦΕΚ νέου τροποποιητικού διατάγματος ρυμοτομίας, παραβίασε τις προαναφερθείσες διατάξεις του Ν.Δ. της 17.1/16.8.1923 "σχεδίου πόλεων, κωμών και συνοικισμών του κράτους" καθώς και εκείνες του Ν.5269/1931 και πρέπει επομένως να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της από 30.10.2012 και με αρ. κατ. 929/2012 αιτήσεως αναιρέσεως της 6630/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, (παρελκούσης της έρευνας του δεύτερου λόγου και των από 12.2.2013 και με αρ. κατ. 33/2013 πρόσθετων), να γίνει αυτή δεκτή, ως προς τους 1. Β. Κ. 2 Α. θυγ. Ν. Π. και 3 Μ. Ν. Π., πρώτο, δεύτερο και τρίτη των αναιρεσιβλήτων αντίστοιχα, να παραπεμφθεί η υπόθεση ως προς αυτούς κατ' άρθρο 580 §3 Κ.Πολ.Δ. όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 §1 του ν.4139/2013 στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές και να καταδικασθούν οι πρώτος, δεύτερη και τρίτη των αναιρεσίβλητων λόγω της ήττας τους, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-10-2012 και με αρ. κατ. 929/2012 αίτηση αναιρέσεως με τους από 12-2-2013 και με αρ. κατ. 33/2013 προσθέτους αυτής λόγους της 6630/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών ως προς τους 1. Δήμο Περιστερίου, 2 Ό. θυγ. Κ. Μ., 3 Β. θυγ. Κ. Μ., 4 Α. Α. Μ. και 5 Π. Π. Τ., τέταρτο, πέμπτη, έκτη, έβδομο και όγδοη των αναιρεσιβλήτων αντίστοιχα.

Αναιρεί την 6630/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τους πρώτο, δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων.

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς αυτούς για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους ως ανωτέρω αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ