Supreme Court dismisses appeal on medical billing, ruling arguments were substantive defenses not inadmissible procedural defects.

Απόφαση 579 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 579/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Αντώνιο Ζευγώλη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 4 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Κοκκίνη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΙΑΣΩ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ - ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΚΗ & ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ, ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Α.Ε.", πρώην "ΙΑΣΩ ΜΑΙΕΥΤΙΚΟ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΚΟ - ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΟ - ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ - ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "ΙΑΣΩ Α.Ε.", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπήλιο Μούζουλα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ" (Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.), που εδρεύει στην ..., ως καθολικού διαδόχου του "ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΟΤΕ" (ΤΑΠ ΟΤΕ) και εκπροσωπείται νόμιμα.

Στο σημείο αυτό εμφανίσθηκε η δικηγόρος Παναγιωτοπούλου Ολυμπία και δήλωσε ότι με βάση τις διατάξεις των άρθρων 42 του ν. 4075/2012 και 33 παρ. 9 του ν. 3918/2011, το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας" (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.), που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, υπεισέρχεται στη θέση της ως άνω αναιρεσίβλητης, και εκπροσωπείται από την ίδια ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-12-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2566/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 5575/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9-7-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 5 Μαρτίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναίρεσης και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να απορριφθούν δε οι λοιποί λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατ' εφαρμογή της εξουσιοδοτικής διατάξεως της παρ. 13 του άρθρου 12 του ν. 3796/1957 (ΦΕΚ Α' 251), σύμφωνα με την οποία "Διά Β. Διατάγματος εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Κοιν. Προνοίας καθορίζεται το τιμολόγιον νοσηλίων των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων και Ιδιωτικών Κλινικών πάσης φύσεως και κατηγορίας ...", εκδόθηκαν το π.δ. 350/1976 (ΦΕΚ Α' 127) και το τροποποιητικό αυτού π.δ. 234/1980 (ΦΕΚ Α' 66).

Με την διάταξη του άρθρου 4 του π.δ. 350/1976 και την ταυτοσήμου περιεχομένου με αυτήν διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 31 του π.δ. 234/1980 ορίσθηκε ότι τα τιμολόγια νοσηλίων που καθορίζονται από τις σχετικές διατάξεις (ημερήσια νοσήλια, αμοιβές ιατρικών πράξεων και έξοδα χειρουργείου) για ασφαλισμένους, καθώς και για ασθενείς των οποίων η δαπάνη νοσηλείας βαρύνει το Δημόσιο, σε περιπτώσεις εκτάκτου εισαγωγής ασθενούς σε ιδιωτικές κλινικές και νοσηλευτικά ιδρύματα, εφαρμόζονται υποχρεωτικά από τις ιδιωτικές κλινικές και τα νοσηλευτικά ιδρύματα, ανεξάρτητα αν υπάρχει ή όχι σύμβαση μεταξύ τούτων και των ασφαλιστικών οργανισμών.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, η οποία ισχύει για το Δημόσιο και για όλους τους οργανισμούς κοινωνικής ασφαλίσεως, σε περίπτωση που, λόγω επείγουσας ανάγκης, ασθενείς ασφαλισμένοι εισαχθούν αυτοβούλως σε νοσηλευτικά ιδρύματα ή ιδιωτικές κλινικές μη συμβεβλημένα με τους ανωτέρω φορείς, για τον λόγο ότι εκ της αναβολής απειλείται κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία του ασθενή, τα νοσηλευτικά ιδρύματα ή ιδιωτικές κλινικές, εφαρμόζουν υποχρεωτικά τα μειωμένα τιμολόγια για τους ασθενείς που είναι ασφαλισμένοι στους παραπάνω φορείς, ανεξαρτήτως εάν υπάρχει σύμβαση μεταξύ των εν λόγω θεραπευτηρίων και των ασφαλιστικών φορέων (βλ.

σχετ. Ολ.ΣτΕ 1187 και 1188/2009, Α.Π. 878/2010, Α.Π. 1153/2003). Εξάλλου, από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει, ότι μόνη απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή από τις ιδιωτικές κλινικές και τα νοσηλευτικά ιδρύματα του μειωμένου τιμολογίου για ασθενείς, που είναι ασφαλισμένοι σε ασφαλιστικά ταμεία του δημοσίου και άλλων ασφαλιστικών φορέων, είναι η έκτακτη εισαγωγή των ασθενών στα ανωτέρω ιδρύματα, ενώ δεν προσδιορίζεται ο λόγος που προκάλεσε την έκτακτη αυτή εισαγωγή, αν δηλαδή οφείλεται στη μη ανεύρεση θέσεως για νοσηλεία σε κρατικό νοσοκομείο ή στο επείγον της περιπτώσεως του ασθενούς (ΑΠ 878/2010, ΑΠ 1153/2003).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθ. 559 αριθμ 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, 4/2005).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε ανελέγκτως τα εξής: "Στις 17-6-2001 η Ε. Ε., σύζυγος Μ. Τ. ασφαλισμένη στο εφεσίβλητο (ήδη αναιρεσίβλητο), ενώ βρισκόταν στην 28η εβδομάδα κυήσεως ένοιωσε έντονους πόνους. Την ίδια ημέρα εισήχθη εκτάκτως και απρογραμμάτιστα λόγω αιφνίδιας ρήξεως του υμένος στο μαιευτήριο της εκκαλούσας (ήδη αναιρεσείουσας).

Αμέσως μετά την εισαγωγή της στο Μαιευτήριο, η ανωτέρω γέννησε δίδυμα τέκνα τα οποία λόγω του πρόωρου τοκετού, εισήχθησαν στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών της εκκαλούσας και τοποθετήθηκαν σε θερμοκοιτίδα. Η εκκαλούσα ισχυρίζεται με σχετικό λόγο της έφεσής της ότι η νοσηλεία των ανωτέρω δεν εμπίπτει στη διάταξη του άρθρου 31 παρ. 1 του Π.Δ. 234/1980, που καθιερώνει την υποχρεωτική εφαρμογή μειωμένων (κρατικών) τιμολογίων νοσηλίων, αρνούμενη ότι η μητέρα των νεογνών εισήχθη εκτάκτως στο Μαιευτήριό της.

Ωστόσο, η ίδια η μάρτυς της εκκαλούσας Σ. Ν., Προϊσταμένη της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝ νεογνών) κατέθεσε ότι "Στην 28η εβδομάδα και όταν σπάνε τα νερά τότε είναι έκτακτη εισαγωγή. Ήταν νεογνά υψηλού κινδύνου και υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή τους". Ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός της έφεσης είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Περαιτέρω η εκκαλούσα ισχυρίζεται επίσης με σχετικό λόγο της έφεσής της, ότι η περίπτωση της ως άνω ασφαλισμένης δεν εμπίπτει στη διάταξη του άρθρου 31 παρ. 1 του Π.Δ. 234/1980, δοθέντος ότι η ασφαλισμένη εισήχθη στην κλινική της με το μεταφορικό μέσο της ίδιας (το ΙΧ αυτοκίνητο του συζύγου της) και χωρίς προηγουμένως να πραγματοποιήσει κλήση στο ΕΚΑΒ, για να μεταφερθεί σε κρατικό νοσοκομείο που να εφημέρευε.

Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, η έννοια της έκτακτης εισαγωγής ασθενούς σε ιδιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα ή κλινική, τις δαπάνες του οποίου καλύπτουν ασφαλιστικοί φορείς του δημοσίου, δεν προϋποθέτει υποχρεωτικά προηγούμενη ανεπιτυχή απόπειρά του να νοσηλευθεί σε δημόσιο νοσοκομείο (κλήση σε ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και μη ανεύρεση θέσεως).

Συνεπεία τούτων, ο λόγος αυτός της έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Πρέπει, επίσης να σημειωθεί ότι καθ' όλη τη διάρκεια νοσηλείας των ως άνω προώρων δίδυμων νεογνών, έγινε προσπάθεια αρχικά από τον πατέρα τους Μ. Τ. και στη συνέχεια επανειλημμένα από την εκκαλούσα να βρεθεί μέσω ΕΚΑΒ κενή θερμοκοιτίδα σε Μονάδα Πρόωρων Κρατικού Νοσοκομείου α) από τις 2-7-2001 έως και 26-7-2001 συνεχώς και για τα δύο πρόωρα δίδυμα τέκνα θήλεα και β) από 27-7-2001 έως και 7-8-2001 για το δεύτερο (δίδυμο θήλυ Β) των πρόωρων και τέτοια δεν βρέθηκε.

Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι η εκκαλούσα ως αμοιβή για την νοσηλεία των ανωτέρω, πέραν του ποσού των 8.767,38 ευρώ που εισέπραξε από την ασφαλισμένη του εφεσίβλητου και αντιστοιχεί στη νόμιμη αμοιβή της (βάσει του κρατικού τιμολογίου) απαίτησε και εισέπραξε από την εν λόγω ασφαλισμένη επιπλέον το ποσό των 15.434,14 ευρώ, δηλαδή συνολικά το ποσό των 24.201,52 ευρώ.

Με βάση τα όσα εκτέθηκαν ανωτέρω η εκκαλούσα χωρίς νόμιμη αιτία επιδίωξε και πέτυχε από την ασφαλισμένη στο εφεσίβλητο ασφαλιστικό ταμείο την καταβολή του επιπλέον αυτού ποσού των 15.434,13 ευρώ αντί μόνο του ποσού των 8.767,38 ευρώ, κατ' εφαρμογή του μειωμένου (κρατικού) τιμολογίου λόγω έκτακτης εισαγωγής της ασφαλισμένης του εφεσίβλητου στο μαιευτήριο της εκκαλούσας και, ως εκ τούτου, η εν λόγω ασφαλισμένη διατηρεί εναντίον της αξίωση για την επιστροφή του ως άνω αχρεωστήτως καταβληθέντος ποσού.

Η εκκαλούσα ισχυρίζεται με σχετικό λόγο έφεσής της, ότι ουδέποτε κατέστη πλουσιότερη ως προς τα επιπλέον του μειωμένου τιμολογίου νοσήλια τα οποία εισέπραξε, αφού τα ποσά αυτά δαπάνησε πράγματι για τη νοσηλεία της ασφαλισμένης του εφεσίβλητου. Ο ισχυρισμός όμως αυτός δεν αποδεικνύεται δοθέντος ότι, προς απόδειξη του ισχυρισμού της προσκομίζει μόνο τα παραστατικά που εξέδωσε στην επίδικη περίπτωση, από τα οποία προκύπτουν τα ποσά που χρέωσε την εν λόγω ασφαλισμένη για τις παρεχόμενες υπηρεσίες κλπ, και όχι οι πραγματικές δαπάνες, στις οποίες υποβλήθηκε για την νοσηλεία της ασφαλισμένης.

Επομένως, ο λόγος αυτός της έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω η άνω ασφαλισμένη εγχώρησε νόμιμα στο εφεσίβλητο την πιο πάνω απαίτησή της ύψους 15.434,14 ευρώ. Η εγχώρηση αυτή αναγγέλθηκε από το εφεσίβλητο Ταμείο στην εκκαλούσα την 15-5-2003 με την από 6-5-2003 εξώδικη πρόσκληση - δήλωση - διαμαρτυρία και αναγγελία εγχωρήσεως, με την οποία το εφεσίβλητο κάλεσε την εκκαλούσα να του καταβάλει για την ανωτέρω αιτία το ποσό των 15.434 ευρώ (βλ.

την υπ' αριθ. 1377/15-5-2003 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών ...)". Με βάση τις παραπάνω παραδοχές του το Εφετείο κατέληξε στο πόρισμα, ότι το αναιρεσίβλητο δικαιούται το ως άνω αχρεωστήτως καταβληθέν από την ασφαλισμένη του στην εκκαλούσα ποσό των 15.434,14 ευρώ, απαίτηση την οποία του εκχώρησε νομίμως η ασφαλισμένη του, ακολούθως δε απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας, επικυρώνοντας έτσι την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, που είχε δεχθεί τα ίδια και είχε επιδικάσει στο αναιρεσίβλητο νομιμοτόκως το πιο πάνω ποσό.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 31 παρ. 1 του π.δ. 234/1980, που εκδόθηκε κατ' εφαρμογή της εξουσιοδοτικής διατάξεως της παρ. 13 του άρθρου 12 του ν. 3796/1957, καθώς και εκείνη του άρθρου 904 του ΑΚ, τις οποίες δεν παραβίασε, καθόσον τα δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά πληρούν το πραγματικό των άνω διατάξεων και δικαιολογούν την παραδοχή της ένδικης αγωγής, αφού κατά τα προεκτεθέντα, η αυτοβούλως πραγματοποιηθείσα εισαγωγή της κυοφορούσας ασφαλισμένης του αναιρεσίβλητου, στο Μαιευτικό Κέντρο της αναιρεσείουσας, που δεν ήταν συμβεβλημένη με τον εν λόγω ασφαλιστικό φορέα, προκειμένου να πραγματοποιήσει πρόωρο τοκετό, και η μη ανεύρεση εν συνεχεία, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του πατέρα των προώρως γεννηθέντων δίδυμων τέκνων του, αλλά και του προσωπικού της ίδιας της αναιρεσείουσας, θερμοκοιτίδας σε κρατικό νοσοκομείο ή συμβεβλημένη με το αναιρεσίβλητο ιδιωτική κλινική, η οποία ήταν αναγκαία για την επιβίωση των προώρως γεννηθέντων δίδυμων νεογνών, συνιστούσε έκτακτη εισαγωγή, κατά την έννοια της πρώτης των άνω διατάξεων, και επομένως, χωρίς νόμιμη αιτία εισέπραξε απ' αυτήν η αναιρεσείουσα τα νοσήλια βάσει του δικού της ιδιωτικού τιμολογίου, αφού επρόκειτο για έκτακτη εισαγωγή, ώστε να υποχρεούται, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 31 παρ, 1 του π.δ. 234/1980, στην τήρηση του μειωμένου κρατικού τιμολογίου, και συνεπώς, η επιπλέον του κρατικού τιμολογίου εισπραχθείσα δαπάνη των 15.434,14 ευρώ για νοσήλια, κατέστησε την αναιρεσείουσα πλουσιότερη κατά το επιπλέον αυτό ποσό, αφού το τελευταίο εισπράχθηκε αχρεωστήτως χωρίς νόμιμη αιτία.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την ανωτέρω διάταξη, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.ΑΠ 25/2003, 12/2000, 3/1997).

Δεν αποτελούν δε πράγματα, κατά την πιο πάνω έννοια και συνεπώς δεν ιδρύεται ο από την παραπάνω διάταξη λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη, μεταξύ άλλων, και η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως, τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.ΑΠ 469/1984), έστω και αν προτείνoται ως λόγοι εφέσεως, καθώς και οι νομικοί και πραγματικοί ισχυρισμοί και η επιχειρηματολογία των διαδίκων (Ολ.ΑΠ 3/1997) και γενικώς οι ισχυρισμοί που υποβάλλονται προς αντίκρουση και ανταπόδειξη των αγωγικών ισχυρισμών.

Εξάλλου, αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι ο ισχυρισμός εξετάσθηκε και απορρίφθηκε ως απαράδεκτος ή κατ' ουσίαν, ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμος (Ολ.ΑΠ 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η από το άρθρο 559 αρ.8 περ. β' ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς που προέβαλε πρωτοδίκως η αναιρεσείουσα με τις προτάσεις της και επανέφερε με την έφεσή της ως καταλυτικούς των αγωγικών ισχυρισμών και συγκεκριμένα: 1) Ότι η ασφαλισμένη στο Ταμείο του αναιρεσίβλητου Ε.

Ε. σύζ. Μ. Τ. εισήχθη στο μαιευτήριό της κατόπιν αποκλειστικά δικής της επιλογής (δεδομένου ότι ουδέποτε εξέφρασε την επιθυμία να εισαχθεί σε οποιοδήποτε κρατικό νοσοκομείο ούτε προέβη σε σχετική απόπειρα) για την πραγματοποίηση φυσιολογικού τοκετού, ήτοι όχι εκτάκτως, και ότι η επιλογή αυτή εκκινούσε από τη σχέση που τη συνέδεε με τον προσωπικό γιατρό που την παρακολουθούσε καθ' όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και ο οποίος συνεργάζεται με το μαιευτήριό της, 2) ότι ο τοκετός, ακόμη κι όταν είναι πρόωρος (πραγματοποιείται, δηλαδή, πριν το συνήθως αναμενόμενο χρονικό σημείο) αποτελεί απολύτως φυσιολογική διαδικασία, η οποία από μόνη της δεν θέτει σε κίνδυνο την υγεία ή τη ζωή της εγκύου και δεν έχει έκτακτο χαρακτήρα, 3) ότι η έλλειψη του έκτακτου χαρακτήρα της εισαγωγής της άνω ασφαλισμένης στο μαιευτήριό της αποδεικνύεται περίτρανα και από το ότι ούτε η ίδια η ασφαλισμένη, ούτε το αναιρεσίβλητο Ταμείο υποστήριξαν ποτέ πως κατά την προσέλευση της ασφαλισμένης στο μαιευτήριό της η ζωή ή η υγεία της βρισκόταν σε κίνδυνο και έχρηζε άμεσης βοήθειας για τη σωτηρία της ίδιας και των τέκνων της, αντιθέτως μάλιστα το αναιρεσίβλητο δηλώνει ότι η ασφαλισμένη σε αυτό μητέρα προσήλθε στο μαιευτήριό της και εν συνεχεία γέννησε φυσιολογικά τα τέκνα της, 4) ότι η άνω ασφαλισμένη στο αναιρεσίβλητο πριν την προσέλευσή της στο μαιευτήριο δεν προέβη σε καμία προσπάθεια μετάβασης σε κρατικό νοσοκομείο, ούτε κάλεσε ποτέ το ΕΚΑΒ, για την άμεση μεταφορά της σε κάποιο εφημερεύον κρατικό νοσοκομείο, γεγονός που θεμελιώνει την έλλειψη του "έκτακτου" χαρακτήρα της εισαγωγής της ασφαλισμένης για τοκετό, 5) ότι με την επιλογή της να γεννήσει στο μαιευτήριό της η ανωτέρω ασφαλισμένη, ουσιαστικά επέλεξε και την εισαγωγή των τέκνων της στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών της κλινικής της, καθώς γνώριζε καλά ότι αφενός με διένυε την 28η εβδομάδα κύησης (ήτοι απέμεναν 12 εβδομάδες μέχρι το σύνηθες των 40 εβδομάδων για τον τοκετό), αφετέρου δε κυοφορούσε δίδυμα και, ως εκ τούτου, τα τέκνα που θα γεννιόντουσαν κατά την ημέρα εισαγωγής της στο μαιευτήριο θα είχαν χαμηλό βάρος, με αποτέλεσμα να θεωρείται επιβεβλημένη η εισαγωγή τους στη ΜΕΝΝ, 6) ότι, όπως αποδεικνύεται από την προσκομισθείσα απ' αυτήν (αναιρεσείουσα) υπ' αριθ. 11633/23-04-2009 βεβαίωση του ΕΚΑΒ, κενές κλίνες σε Μονάδα Εντατικής Νεογνών Δημόσιου Νοσοκομείου ζητήθηκαν από το μαιευτήριό της για πρόωρα με επώνυμο Τ. (όταν αυτό ζητήθηκε από τους γονείς τους) και όχι κατά την ημέρα γέννησής τους (17-06-2001), αλλά μόλις στις 02-07-2001, ήτοι 15 ημέρες μετά τη γέννησή τους, γεγονός που φανερώνει, αφενός μεν την έλλειψη ενδιαφέροντος των γονέων τους για τη μεταφορά τους σε κρατικό νοσοκομείο, αφετέρου δε ότι, τόσο η εισαγωγή της ίδιας της ασφαλισμένης στο μαιευτήριο, όσο και των τέκνων της στη ΜΕΝΝ της κλινικής κάθε άλλο παρά "έκτακτες" υπήρξαν και 7) ότι η ανωτέρω ασφαλισμένη αποδέχθηκε πλήρως και χωρίς να εκφράσει καμία επιφύλαξη το εκδοθέν από το μαιευτήριό της τιμολόγιο, αφού έλαβε αυτό και κατέβαλε εκούσια και αδιαμαρτύρητα το σύνολο των χρεωθέντων νοσηλίων τόσο της ίδιας όσο και των τέκνων της με βάση το τιμολόγιο αυτό.

Όλες οι παραπάνω αιτιάσεις της αναιρεσείουσας δεν συνιστούν "πράγματα" υπό την προεκτεθείσα έννοια, αλλά αιτιολογημένη άρνηση του αγωγικού ισχυρισμού, ως προς την έκτακτη εισαγωγή της ασφαλισμένης του αναιρεσίβλητου στο μαιευτήριό της, καθώς και νομικά και πραγματικά επιχειρήματα αυτής που αντλούνται από το νόμο και την εκτίμηση των αποδείξεων και χρησιμοποιούνται προς ανταπόδειξη του άνω αγωγικού ισχυρισμού, περί του ότι η εισαγωγή της εν λόγω αναιρεσίβλητης δεν ήταν "έκτακτη" κατά την έννοια του άρθρου 31 παρ. 1 του π.δ. 234/1980, ώστε να μην καθίσταται υπόχρεη αυτή (αναιρεσείουσα) στην είσπραξη των νοσηλίων της άνω ασφαλισμένης και των τέκνων της, σύμφωνα με το ισχύον κρατικό τιμολόγιο, πέραν του ότι όλα τα παραπάνω επιχειρήματα της αναιρεσείουσας λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και απορρίφθηκαν ως ουσιαστικά αβάσιμα, είτε ευθέως, είτε εκ των πραγμάτων με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τα συγκροτούν.

Επομένως, ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως (δεύτερος), πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 09-07-2010 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 5575/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 1 Απριλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ