Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for attacking unreviewable substantive judgment.

Απόφαση 578 / 2021 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 578/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Νικολακέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου - Εισηγήτρια, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Καλλιόπη Πανά και Παναγιώτη Αθανασόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2021, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β. Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχάλη Γκεσσόπουλο, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Σεμιτέκολο, ο οποίος κατέθεσε τις από 17/9/2019 προτάσεις του

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/3/2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 1554/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/1/2012 αίτησή του (με αριθμό κατάθεσης 8/2012).

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου ανέγνωσε την από 24/9/2019 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Νικολάου Πιπιλίγκα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την από 6-3-2009(αριθ. κατ. 53084/175/2009) αγωγή, που άσκησε ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος δικηγόρος ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, εξέθετε ότι τον Ιούνιο 2004 εμφανίστηκε στο γραφείο του ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων και του ζήτησε νομική βοήθεια για τον χειρισμό πολύπλοκης υπόθεσης χρηματιστηριακού αντικειμένου, που αφορούσε τον ίδιο καθώς και δεκατέσσερα ακόμη άτομα, την οποία εξαρχής χειριζόταν άλλος δικηγόρος Αθηνών ονόματι Ιωάννης Αντωνάκος, η οποία εκκρεμούσε ενώπιον του Αρείου Πάγου μετά από άσκηση αναίρεσης εκ μέρους των αντιδίκων του κατά της εκδοθείσας γι' αυτήν τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ότι ο εναγόμενος-αναιρεσείων έχοντας την διεύθυνση της υπόθεσης αυτής του πρότεινε να την μελετήσει, να συντάξει, υπογράψει και υποβάλλει προτάσεις στο άνω Εφετείο μαζί με τον προαναφερθέντα συνάδελφο του, που δεχόταν να συνεργαστεί μαζί του, σε περίπτωση που θα γινόταν δεκτή η αίτηση αναίρεσης των αντιδίκων του, αντί συμφωνηθείσας αμοιβής ποσού 20.000 ευρώ, η οποία υπολειπόταν των καθοριζομένων από τον "Κώδικα περί Δικηγόρων" ελαχίστων ορίων δικηγορικής αμοιβής.

Ότι μετά την αναίρεση της εφετειακής απόφασης συνέταξε από κοινού με τον ανωτέρω συνάδελφο του πολυσέλιδες προτάσεις και συμπαραστάθηκαν στο Εφετείο Αθηνών κατά τη δικάσιμο της 9ης Μαρτίου 2006, ενώπιον του οποίου και συζητήθηκε η υπόθεση, και εκδόθηκε η 6333/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία δικαιώθηκε ο εναγόμενος, χωρίς ωστόσο να του καταβάλλει οιαδήποτε αμοιβή του.

Ότι κατόπιν τούτου δικαιούτο να λάβει από τον εναγόμενο το ελάχιστο όριο αμοιβής, το οποίο καθορίζει ο Κώδικας Δικηγόρων για τον δικηγόρο του εφεσίβλητου, ανερχόμενο στο ποσό των 30.445 ευρώ, ήτοι ποσοστό 2% επί της αξίας του-μη διογκωμένου- αντικειμένου της αγωγής του εντολέα του ανερχομένου στο ποσό των 518.716.000δρχ.

ή 1.522.277 ευρώ Χ 2% = 10.374.320 δρχ. ή 30.445 ευρώ. Ότι η ως άνω ελάχιστη αμοιβή του, που καθορίζει ο Κώδικας Δικηγόρων, ήταν καταφανώς δυσανάλογη της αναφερόμενης πνευματικής του εργασίας αλλά και του χρόνου, που κατανάλωσε για την διεκπεραίωση της δοθείσας εντολής. Ότι ,ως εκ τούτου, η αμοιβή του έπρεπε να προσδιοριστεί βάσει των αναφερομένων στην αγωγή στοιχείων στο ποσό των 119.685 ευρώ, που αναλογεί σε ποσοστό 30% της αμοιβής ύψους 398.950 ευρώ, το οποίο υπολόγιζε ότι επρόκειτο να λάβει ο ανωτέρω συνάδελφος του δικηγόρος για την υπόθεση.

Ότι εντελώς επικουρικά ο εναγόμενος όφειλε να του καταβάλλει την κατώτερη της ως άνω ελάχιστης συμφωνηθείσα αμοιβή ποσού 20.000 ευρώ. Ζήτησε δε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος εντολέας να του καταβάλλει ως αμοιβή : α) το ποσό των 119.685 ευρώ, άλλως το ποσό των 30.445 ευρώ και β) όλως επικουρικά το ποσό των 20.000 ευρώ, νομιμοτόκως από τις 9-3-2006, άλλως από την επίδοση της αγωγής και μέχρις εξοφλήσεως.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 35/2010 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία την απέρριψε ως μη νόμιμη κατά την κύρια αυτής βάση επιδίκασης στον ενάγοντα αυξημένης δικηγορικής αμοιβής για την υποβολή προτάσεων στο Εφετείο, ως δικαστηρίου της παραπομπής μετ' αναίρεση, και ως αβάσιμη κατ' ουσίαν κατά την πρώτη επικουρική της βάση επιδίκασης αμοιβής για την ίδια αιτία με βάση τα ελάχιστα προβλεπόμενα όρια του Κώδικα Δικηγόρων και δέχθηκε την ως άνω αγωγή κατά την τελευταία επικουρική της βάση, επιδικάζοντας σε αυτόν το ποσό των 20.000 ευρώ, ως συμφωνηθείσα δικηγορική αμοιβή.

Κατά της απόφασης αυτής ο μεν ενάγων άσκησε την από 1-3-2010(αριθ. κατ. 2100/2010) έφεση, ο δε εναγόμενος την από 22-9-2010(αριθ. κατ. 636/2010) αντέφεση. Επί αυτών και μετά από συνεκδίκασή τους, εκδόθηκε η προσβαλλομένη 1554/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία, κατά παραδοχή της έφεσης του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου ως κατ'ουσίαν βάσιμης, εξαφανίσθηκε η πρωτοβάθμια άνω απόφαση, και στην συνέχεια αφού το Εφετείο δίκασε την εν λόγω αγωγή, την δέχθηκε κατά ένα μέρος κατά την κύρια αυτής βάση ως βάσιμη κατ' ουσίαν και επιδίκασε στον ενάγοντα το ποσό των 50.234 ευρώ ως δικηγορική αμοιβή αυτού για την σύνταξη από κοινού με άλλο δικηγόρο προτάσεων ενώπιον του Εφετείου Αθηνών ως δικαστηρίου της παραπομπής κατά την μετ' αναίρεση δίκη, με βάση τα προβλεπόμενα από τον Κώδικα Δικηγόρων κατώτατα όρια, προσαυξημένη σε ποσοστό 65% λόγω της παρασχεθείσας από τον αναιρεσίβλητο ιδιαίτερης επιστημονικής εργασίας, του απαιτηθέντος αυξημένου χρόνου εργασίας και της επιδειχθείσας πρόσθετης επιμέλειας.

Με την ίδια απόφαση απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσία η ασκηθείσα με ίδιο δικόγραφο αντέφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος. Κατά της άνω απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών άσκησε την από 4-1 -2012 αίτηση αναίρεσης ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων.

2. Σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή ν' αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός, που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί παραδεκτώς και νομίμως.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος πρότασής του, ή επαναφοράς του στο ανωτέρω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, αν ήταν νόμιμος και παραδεκτός, αν δε, συντρέχει εξαιρετική περίπτωση των εδαφ.

α'- γ' της παρ. 2 του άρθρου 562 να εκτίθεται στο αναιρετήριο ο λόγος αυτός (ΑΠ 275/2015, ΑΠ 442/2015, ΑΠ 391/2015). Περαιτέρω υπό το ισχύον επί αγωγών και ενδίκων μέσων κατατιθεμένων μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 2015 δικονομικό καθεστώς (άρθρο ένατο παρ. 2 Ν. 4335/2015), συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 591 παρ. 1 εδ. β", 664 επ., 666 παρ. 1,115 παρ. 3 και 256 παρ. 1δ' ΚΠολΔ, ότι στη διαδικασία των εργατικών διαφορών, κατά την οποία δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς τους, προφορικά, κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να καταχωρισθούν στα πρακτικά, με συνοπτική έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν, εκτός αν τα γεγονότα αυτά περιέχονται στις κατατιθέμενες προτάσεις, απαιτείται δηλονότι, σε κάθε περίπτωση, προφορική πρόταση των ισχυρισμών που, "ως γενόμενο κατά τη συζήτηση" σημειώνεται στα πρακτικά και έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν τους αυτοτελείς ισχυρισμούς στις κατατιθέμενες προτάσεις.

Περαιτέρω, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, δηλαδή εκείνη που ανάγεται στην ελλιπή παράθεση στο δικόγραφο της αγωγής των περιστατικών που συγκεκριμενοποιούν την ασκούμενη αξίωση και το προβαλλόμενο με βάση αυτά αίτημα, ώστε αυτό να είναι σαφές ως λογικό επακόλουθο τους, ελέγχεται ως παράβαση με βάση τους αναφερόμενους στο άρθρο 559 αρ. 8 και 14, αντιστοίχως, λόγους αναίρεσης (ΑΠ 1278/2017, ΑΠ 1177/2015).

Και ναι μεν η αοριστία της αγωγής ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, πλην όμως ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους οι οποίοι αφορούν ειδικά τη δημόσια τάξη κατά την προδιαληφθείσα έννοια του άρθρου 562 παρ.2 στοιχ. γ' του ΚΠολΔ. Επομένως, για να ιδρύσει λόγο αναίρεσης, πρέπει ο λόγος για την αοριστία, ανεξαρτήτως από το είδος αυτής, να έχει προταθεί στο δικαστήριο εκείνο και μάλιστα στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αν η απόφαση του δικαστηρίου αυτού προσβάλλεται με την αναίρεση, και συγκεκριμένα να έχει προταθεί νόμιμα και δη με λόγο έφεσης ή με τις προτάσεις, αφού πρόκειται για περίπτωση κατά την οποία η με τον τρόπο αυτόν προβολή του επιτρέπεται, τούτο δε να διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο (ΑΠ 309/2020, ΑΠ 707/2019, ΑΠ 1278/2017, ΑΠ 1705/2008, ΑΠ 2013/2007).

3. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, προσάπτει ο αναιρεσείων στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο εσφαλμένα δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή περί καταβολής δικηγορικής αμοιβής ως αόριστη, παρόλο που στο εν λόγω δικόγραφο δεν αναφερόταν σε τι συνίστατο η συμβολή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου δικηγόρου στην σύνταξη των προτάσεων από τον ίδιο.

Με το περιεχόμενο αυτό ο λόγος αυτός είναι αόριστος και ως εκ τούτου απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθότι ο αναιρεσείων δεν επικαλείται στο αναιρετήριο ότι είχε προτείνει τον πιο πάνω ισχυρισμό περί αοριστίας της αγωγής στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο με τις προτάσεις του, προς υπεράσπιση κατά της έφεσης του αντιδίκου του, ούτε σε κάθε περίπτωση από την επισκόπηση αυτών (άρθ. 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ) προκύπτει η προβολή σχετικού ισχυρισμού.

Επίσης από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και δη των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, δεν προκύπτει ότι είχε προτείνει τον ισχυρισμό αυτόν περί αοριστίας της αγωγής νομίμως ενώπιον και του δικαστηρίου αυτού, ήτοι με δήλωση που καταχωρίσθηκε στα πρακτικά και με συνοπτική έκθεση των γεγονότων που την θεμελιώνουν στις προτάσεις του εκείνου του βαθμού, ούτε επίσης προκύπτει ότι επανέφερε τον ισχυρισμό αυτόν με λόγο της αντέφεσής του.

Εξάλλου τα συγκεκριμένα αποσπάσματα από τις ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου προτάσεις του αναιρεσείοντος, που διαλαμβάνονται στον οικείο αναιρετικό λόγο, αφορούν κατά το περιεχόμενο τους ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 92 παρ. 1 του Κώδικα Δικηγόρων και αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού και ουδόλως περιλαμβάνουν (περαιτέρω) ισχυρισμό αυτού περί αοριστίας της αγωγής.

4. Παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας από εσφαλμένη ανάγνωση αποδεικτικού εγγράφου δέχθηκε ως περιεχόμενο αυτού κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, δηλαδή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διάφορα από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο το δικαστήριο ορθώς ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, αφού στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, που δεν επιδέχεται αναιρετικό έλεγχο (ΚΠολΔ 561 παρ.1).

Πολύ περισσότερο δεν ιδρύεται ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος στην περίπτωση που από το περιεχόμενο του εγγράφου ο αναιρεσείων συνάγει πραγματικά επιχειρήματα υπέρ των απόψεών του. Εξ άλλου δεν αποτελούν έγγραφα για τη θεμελίωση του ανωτέρω αναιρετικού λόγου εκείνα στα οποία αποτυπώνονται άλλα αποδεικτικά μέσα, όπως είναι οι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου που περιέχουν τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, κατά το μέρος που περιλαμβάνουν τα όσα κατέθεσε ο μάρτυρας (ΑΠ 22/2018, 1843/2014, ΑΠ 5/2011, ΑΠ 1300/2006, ΑΠ 223/2006, ΑΠ 44/2003, ΑΠ 1425/2002, ΑΠ 751/1996).

Περαιτέρω σύμφωνα με την ως άνω διάταξη σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 566 παρ. 1 και 118 αριθ. 4 του ιδίου Κώδικα, για να είναι ορισμένος και συνεπώς παραδεκτός ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο α) το έγγραφο που παραμορφώθηκε, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητά του, β) το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου, που φέρεται ότι παραμορφώθηκε (κατά λέξη παρατιθέμενο), γ) το διαφορετικό περιεχόμενο που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι έχει το έγγραφο αυτό, ούτως ώστε από τη σύγκριση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου με εκείνο που φέρεται να δέχθηκε η προσβαλλομένη απόφαση να υπάρχει η δυνατότητα κρίσης από τον Άρειο Πάγο περί της ύπαρξης ή μη διαγνωστικού σφάλματος κατά την ανάγνωση του εγγράφου, δ) ο ουσιώδης ισχυρισμός, για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο, ε) η επιρροή που είχε η λανθασμένη ανάγνωση του εγγράφου στο διατακτικό της απόφασης, δηλαδή το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο εξαιτίας της παραμόρφωσης του εγγράφου (ΑΠ 772/2017, ΑΠ 265/2015, ΑΠ 931/2014, ΑΠ 333/2011, ΑΠ 113/2010, ΑΠ 1573/2006).

Σε κάθε περίπτωση, όμως, για να θεμελιώνεται ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο που φέρεται ότι παραμορφώθηκε. Δεν αρκεί το ότι το συνεκτίμησε, απλώς, με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξάρει το περιεχόμενο του σε σχέση με το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε και το οποίο, εξ άλλου, θα πρέπει να είναι επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αναφορικά με πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 1/1999, ΑΠ 627/2003, ΑΠ 402/2004, ΑΠ 832/2009, ΑΠ 1627/2010).

5. Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αίτησης προσάπτει ο αναιρεσείων στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και ειδικότερα επικαλούμενος το περιεχόμενο α) των με αριθ. …/2004 και …/2006 συμβολαιογραφικών πληρεξουσίων περί παροχής εξουσιοδότησης προς τον αναιρεσείοντα εκ μέρους των λοιπών ομοδίκων του μόνο για την είσπραξη των σχετικών ποσών αποζημίωσης, σύμφωνα με την με αριθ. 6333/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, και την υπογραφή ιδιωτικού συμφωνητικού για το κλείσιμο της υπόθεσης, β) των μαρτυρικών καταθέσεων των κκ.

Ν., Κ. και Τ. για την είσπραξη χρημάτων από τον αναιρεσίβλητο δικηγόρο από όλους τους ενάγοντες (ομοδίκους) χωριστά για κάθε παράσταση αυτού, γ) της από 15.3.2010 εξώδικης απάντησης του αναιρεσιβλήτου, στην οποία δέχεται ότι όλα τα έγγραφα της σχετικής δικογραφίας βρίσκονταν στο γραφείο του συναδέλφου του Ιωάννη Αντωνάκου, δ) του καταρτισθέντος από 1.2.1997 εργολαβικού δίκης μεταξύ του αναιρεσείοντος (και των λοιπών ομοδίκων του) αφενός και του ετέρου δικηγόρου Ιωάννη Αντωνάκου αφετέρου, ε) της με αριθ. 155/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που έκρινε επί διαφοράς για την καταβολή δικηγορικής αμοιβής μεταξύ του αναιρεσείοντος (και των λοιπών ομοδίκων του) αφενός και του ετέρου δικηγόρου Ιωάννη Αντωνάκου αφετέρου, ότι ο τελευταίος θα δικαιούτο της συμφωνηθείσας δικηγορικής αμοιβής μόνο μετά την είσπραξη των απαιτήσεων από τους αντιδίκους του αναιρεσείοντος και των λοιπών ομοδίκων του, επιχειρηματολογεί υπέρ του εσφαλμένου των παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης για την κατάρτιση συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων περί παραλλήλου χειρισμού της υπόθεσης από τον αναιρεσίβλητο δικηγόρο κατά την μετ' αναίρεση συζήτηση με τον αναρρωνύοντα δικηγόρο Ιωάννη Αντωνάκο και περί της σύνταξης των από 8.3.2006 μετ' αναίρεση προτάσεων ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, ως δικαστηρίου της παραπομπής, από τον αναιρεσίβλητο από κοινού με τον άνω συνάδελφο του για την οποία ο αναιρεσίβλητος δικαιούται δικηγορικής αμοιβής και μάλιστα αυξημένης και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο αναιρεσίβλητος ουδεμίας δικαιούτο δικηγορικής αμοιβής.

Ισχυρίζεται δε συνακόλουθα στον οικείο αναιρετικό λόγο ότι με το να δεχθεί τ' αντίθετα με την προσβαλλόμενη απόφαση του το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των ανωτέρω εγγράφων, υποπίπτοντας έτσι στην από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια. Με το περιεχόμενο αυτό ο ανωτέρω λόγος, ανεξαρτήτως της αοριστίας του, αφού δεν καθορίζεται σε αυτόν το διαφορετικό περιεχόμενο που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι έχει χωριστά το καθένα από τα έγγραφα αυτά, ούτε διαλαμβάνεται σε αυτόν κατά λέξη το περιεχόμενο των πιο πάνω εγγράφων (πλην του υπό στοιχείο γ), είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος σύμφωνα και με αυτά που αναφέρθηκαν στην με αριθμό 4 μείζονα σκέψη, διότι ουσιαστικά υπό την επίφαση συνδρομής του πιο πάνω αναιρετικού λόγου ο αναιρεσείων πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, καθότι από το περιεχόμενο των πιο πάνω εγγράφων (τα οποία σωστά ανέγνωσε το δικαστήριο της ουσίας), ο αναιρεσείων περιορίζεται στο να συναγάγει πραγματικά επιχειρήματα υπέρ των απόψεων του και να καταλήξει συμπερασματικά σε αποδεικτικό πόρισμα αντίθετο από εκείνο, που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας.

Πέραν δε των ανωτέρω, δεν μπορεί να ιδρυθεί λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ για παραμόρφωση του περιεχομένου των διαλαμβανομένων στις ένορκες βεβαιώσεις ως άνω υπό (β) μαρτυρικών καταθέσεων.

6. Kατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, ως ηττηθείς, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-1-2012 αίτηση περί αναιρέσεως της 1554/2011 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ, για δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Απριλίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Μαΐου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ