Supreme Court dismisses appeal against first instance judgment for procedural reasons and substantive lack of merit.

Απόφαση 578 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 578/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χρυσικού), Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού, Αθανάσιο Καγκάνη και Χαράλαμπο Μαχαίρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Απριλίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Φ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) με την επωνυμία "ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Συν.Π.Ε." που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Στεργιόπουλο με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/3/2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2030/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1389/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24/3/2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης, ανέγνωσε την από 12/11/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης. Ο αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 και 560 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των πρωτοδικείων, που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των πρώτων, επιτρέπεται αναίρεση αποκλειστικά και μόνο για τους αναφερομένους στη δεύτερη από τις παραπάνω διατάξεις (560 ΚΠολΔ) λόγους και συνεπώς είναι απαράδεκτη η, κατά των παραπάνω αποφάσεων, προβολή των προβλεπομένων από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8, 9, 11, 14 και 19 ΚΠολΔ λόγων (Ολ ΑΠ 45/87, ΑΠ 110/2010, ΑΠ 744/2009, ΑΠ 1130/2009).

Κατ’ ακολουθίαν αυτών οι πρώτος, κατά το δεύτερο σκέλος του και ο τρίτος λόγοι της αναίρεσης με τους οποίους προβάλλεται από τον αναιρεσείοντα η από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση με την επίκληση ότι, παρά το νόμο, η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα τους, προς απόκρουση της κατ’ αυτού ασκηθείσας αγωγής του αναιρεσιβλήτου, προβληθέντες ισχυρισμούς (ενστάσεις) αφενός καταχρηστικής ασκήσεως του αγωγικού δικαιώματος και αφετέρου της, λόγω αποχώρησής του κατά την προβλεπομένη από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 5 περ.

α ΠΔ 93/1987 διαδικασία, αποβολής της ιδιότητας του μέλους του αναιρεσιβλήτου και της συνακόλουθης αποδέσμευσής του από τις εκ της ιδιότητας αυτής απορρέουσες υποχρεώσεις, κρίνονται απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 560 αρ. 1 του ΚΠολΔικ αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλ. με εσφαλμένη εφαρμογή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, Ολ. ΑΠ 4/2005). Με τον πρώτο, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγο προβάλλεται από τον αναιρεσείοντα η από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ αιτίαση με την επίκληση ότι, η προσβαλλομένη απόφαση, κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της, ουσιαστικού δικαίου, διάταξης του άρθρου 6 παρ. 5 περ. α’ του ΠΔ 93/1987, δέχθηκε ως και ουσιαστικά βάσιμη την κατ’ αυτού αγωγή του αναιρεσιβλήτου περί καταβολής των, με τις από 23-3-97, 1-7-2001 και 7-4-2002 αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων του τελευταίου, αποφασισθεισών εκτάκτων εισφορών, κρίνασα (εσφαλμένως κατά την ως άνω αιτίαση) ότι η εκ του άρθρου 9 εδαφ.

β του καταστατικού απορρέουσα υποχρέωση αυτού αλλά και των υπολοίπων μελών του προς καταβολή "των εισφορών, συνδρομών και δικαιωμάτων εγγραφής " εξακολουθεί υφισταμένη και μετά την, κατά την προβλεπομένη από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 6 παρ. 5 περ. α ΠΔ 93/1987, νομότυπη αποχώρησή του από αυτό και την αποβολή της ιδιότητας του μέλους.

Ο λόγος αυτός κρίνεται απορριπτέος ως στηριζόμενος στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι η κατά τα άνω αναγνωρισθείσα υποχρέωση του αναιρεσείοντος [προς καταβολή των ενδίκων εισφορών συνολικού ποσού 4.173,88] έγινε δεκτή από την προσβαλλομένη απόφαση με την παραδοχή ότι αυτή αποτελεί εκπλήρωση της καταστατικής πρόβλεψης για την καταβολή από τα μέλη του αναιρεσίβλητου των εισφορών και συνδρομών που αναλογούν στο χρονικό διάστημα που διατηρούν την ιδιότητα του μέλους, [προϋπόθεση όμως η οποία δεν συνέτρεχε στην περίπτωση του αναιρεσείοντος λόγω της προγενέστερης των παραπάνω αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων αποχώρησής του από το αναιρεσίβλητο] ενώ, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης αυτή έγινε δεκτή με την παραδοχή ότι "ο εκκαλών οφείλει τα ποσά αυτά δυνάμει της υποχρέωσης που ανέλαβε με το ...1990 συμβόλαιο του Σ/φου Διον.

Ξένου-Χαϊκαλή για την πληρωμή των υποχρεώσεων που επιβλήθηκαν και θα επιβληθούν με αποφάσεις της Γ.Σ. του Συνεταιρισμού για τις δαπάνες έργων στην περιοχή του αναιρεσιβλήτου" στην οποία ευρίσκεται και η δυνάμει του παραπάνω συμβολαίου, μεταβιβασθείσα σ’ αυτόν από το αναιρεσίβλητο, λόγω πωλήσεως, οριζόντια ιδιοκτησία, δηλαδή σε εκτέλεση σχετικού συμβατικού όρου, η εγκυρότητα του οποίου πλήττεται (ατελέσφορα) από τον αναιρεσείοντα με τον παρακάτω λόγο της αναίρεσης.

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 178 ΑΚ, σύμφωνα με την οποία "δικαιοπραξία που αντιβαίνει στα χρηστά ήθη είναι άκυρη", ως κριτήριο των χρηστών ηθών χρησιμεύουν οι περί ηθικής αντιλήψεις του κατά γενική παραδοχή χρηστώς, εμφρονώς και υγιώς σκεπτομένου μέσου κοινωνικού ανθρώπου. Η αντίθεση στα χρηστά ήθη κρίνεται αντικειμενικώς από το περιεχόμενο της δικαιοπραξίας ενόψει όχι της μεμονωμένης αιτίας που ώθησε τους συμβαλλομένους να τη συνάψουν ή του σκοπού στον οποίο αποβλέπουν, αλλά του συνόλου των συνθηκών και περιστάσεων που τη συνοδεύουν (Ολ.

ΑΠ 981/2006, ΑΠ 30/2010). Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται από τον αναιρεσείοντα η από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ αιτίαση με την επίκληση ότι, η προσβαλλομένη απόφαση, κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της, ουσιαστικού δικαίου, διάταξης του άρθρου 178 ΑΚ απέρριψε ως αβάσιμη την προς απόκρουση της κατ’ αυτού ασκηθείσας ως άνω αγωγής του αναιρεσιβλήτου προβληθείσα ένσταση ακυρότητας του διαληφθέντος στο παραπάνω μεταβιβαστικό συμβόλαιο όρου με τον οποίο αυτός ανέλαβε, ως αγοραστής, "την υποχρέωση καταβολής και των δαπανών των έργων, την εκτέλεση των οποίων θα αποφασίσει η Γ.Σ.

του συνεταιρισμού ευθυνόμενος αυτός και οι (τυχόν) ειδικοί διάδοχοί του αλληλεγγύως, αδιαιρέτως και εις ολόκληρον για την πληρωμή των υποχρεώσεων που επιβλήθηκαν και θα επιβληθούν με αποφάσεις της Γ.Σ. του Συνεταιρισμού" απορρέουσας (της ακυρότητας) από την καταχρηστικότητα και την αντίθεση αυτού προς τα χρηστά ήθη, ενόψει του ότι προβλέπει την επιβολή υποχρεώσεων στα μέλη του συνεταιρισμού και μετά την αποχώρησή τους και τη συνακόλουθη αποβολή της συναφούς ιδιότητας (του μέλους).

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι, η τελευταία, μετ’ εκτίμηση των εκατέρωθεν προσκομισθεισών αποδείξεων, δέχθηκε, αναφορικά με το κρίσιμο για την έκβαση της δίκης κρίσιμο ζήτημα τα παρακάτω: "Ο εφεσίβλητος (αναιρεσίβλητος) τυγχάνει οικοδομικός συνεταιρισμός με έδρα την Αθήνα και διεπόμενος ως προς την λειτουργία του κυρίως από τις διατάξεις του ΠΔ 93/1987 και του καταστατικού του (αρθ.6 παρ.4 ΠΔ 93/1987.

Ο εκκαλών (αναιρεσείων) είναι μέλος του εφεσίβλητου οικοδομικού συνεταιρισμού, με αριθμό μητρώου 5530, από του έτους 1987, όπως αμφότεροι οι διάδικοι συνομολογούν. Ο εκκαλών προσέλαβε την ιδιότητα μέλους του ως άνω συνεταιρισμού, όταν απέκτησε,, κατόπιν μεταβιβάσεως εν ζωή από τον πατέρα του, την συνεταιριστική μερίδα του τελευταίου, ο οποίος ήταν ήδη μέλος του συνεταιρισμού και μεταβιβάζοντας την μερίδα του στον υιό του απεχώρησε, όπως το εκθέτει ο εκκαλών στις από 20-3-2006 προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και συνομολογεί ο εφεσίβλητος, μη αρνούμενος ειδικώς το πραγματικό αυτό περιστατικό.

Δυνάμει της με αριθμ. ...15-1-1990 πράξεως συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας -πωλήσεως αυτοτελών κατ’ έκταση οριζοντίων ιδιοκτησιών της συμβολαιογράφου Αθηνών Διον. Ξένου - Χαϊκάλη, ο εφεσίβλητος οικοδομικός συνεταιρισμός, έχοντας προηγουμένως αποκτήσει κατά κυριότητα τα περιελθόντα σε αυτόν οικόπεδα στην θέση "..." Πικερμίου, τα οποία είχαν ήδη ενταχθεί στο σχέδιο πόλεως, προέβη στην πώληση και μεταβίβαση στον εκκαλούντα της με αριθμ....οριζόντιας ιδιοκτησίας του ...

οικοδομικού τετραγώνου, όπως αυτό με λεπτομέρεια περιγράφεται στο ως άνω συμβόλαιο και στην αγωγή. Ο εκκαλών προέβη σε μεταγραφή του ως άνω συμβολαίου, καταστάς, επομένως αποκλειστικός κύριος της προπεριγραφομένης οριζόντιας ιδιοκτησίας. Με τις από 24-12-1990 δύο δηλώσεις του προς τον εφεσίβλητο οικοδομικό συνεταιρισμό και τον Προϊστάμενο του Ειρηνοδικείου Αθηνών, που επιδόθηκαν σε αυτούς αυθημερόν (βλ.

τις υπ’ αριθ.... και ... προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείο Πειραιώς Μ. Π.), ο εκκαλών δήλωσε την αποχώρησή του από τον ως άνω εφεσίβλητο συνεταιρισμό, ως είχε δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ.5 του Π.Δ. 93/87, κατά το οποίο κάθε μέλος μπορεί να εξέλθει από τον συνεταιρισμό ένα χρόνο μετά την ημερομηνία της εγγραφής του με δήλωση που γίνεται προς την διοίκηση του συνεταιρισμού και το αρμόδιο Ειρηνοδικείο.

Κατόπιν δε της ως άνω δηλώσεως, που επιδόθηκε στον εφεσίβλητο συνεταιρισμό και το αρμόδιο Ειρηνοδικείο, ο εκκαλών απέβαλε την ιδιότητα του μέλους του εφεσιβλήτου συνεταιρισμού, όχι όμως από τη περιέλευση των ανωτέρω δηλώσεων στα πρόσωπα στα οποία αυτές απευθύνονταν, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο εκκαλών, αλλά την 31η-12-1991, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 6 παρ.5 περ.

α’ ΠΔ 93/1987, διατηρώντας την ιδιότητα αυτή καθ’ όλο το διάστημα μέχρι την προαναφερθείσα ημερομηνία. Ειδικότερα, κατά την προαναφερόμενη διάταξη, το μέλος, δεν αποχωρεί από τον συνεταιρισμό με την περιέλευση στον συνεταιρισμό της έγγραφης δηλώσεώς του, αλλά στο τέλος της συνεταιρικής χρήσεως και αφού έχει παρέλθει τρίμηνο διάστημα.

Επομένως, εφ’ όσον, εν προκειμένω, η περί αποχωρήσεως δήλωση υποβλήθηκε στις 24-12-1990, και ως εκ τούτου δεν είχε συμπληρωθεί στο τέλος της συνεταιρικής χρήσεως, που είναι η 31η - 12- 1990, η ελάχιστη προθεσμία των τριών (3) μηνών, η ως άνω περί αποχωρήσεως δήλωση ισχύει για το τέλος της επομένης συνεταιρικής χρήσεως ήτοι για την 31η-12-1991, μέχρι την οποία έχει συμπληρωθεί η ελάχιστη προθεσμία των τριών (3) μηνών.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι με τις γενικές συνελεύσεις των μελών του εφεσιβλήτου οικοδομικού συνεταιρισμού, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στις 23-3-1997, 9-7-2001 και 7-4-2002, καθορίσθηκαν εισφορές για την εκτέλεση των απαραίτητων έργων υποδομής της περιοχής Πικερμίου, όπου το ως άνω ακίνητο του εκκαλούντος, ήτοι έργα, για την ύδρευση, την οδοποιία και την αποχέτευση, οι οποίες εισφορές αφορούν και αυτόν, στον οποίο αναλογούν, σύμφωνα με την συνεταιριστική του μερίδα, το συνολικό ποσό των 4848,86 ευρώ.

Ειδικότερα: α)... β) ... γ) με απόφαση της γενικής συνελεύσεως της 23-3-1997 (βλ. πρακτικά της σελ. 108 και 133), αποφασίσθηκε η καταβολή έκτακτης εισφοράς ύψους ευρώ 586,94 (ή δρχ.200.000) κατά οικόπεδο - διαιρεμένη ιδιοκτησία, ως ειδική εισφορά για άμεση έναρξη έργων υποδομής, στην περιοχή Πικερμίου, η οποία θα έπρεπε να είχε εξοφληθεί μέχρι 31-12-1997, δ) με απόφαση της γενικής συνελεύσεως της 1-7-2001 (βλ.

πρακτικά της σελ. 138,153), αποφασίσθηκε η καταβολή ποσού ευρώ 586,94 (ή δρχ. 200.000) κατά οικόπεδο-διαιρεμένη ιδιοκτησία, ως δόση για τα έργα υποδομής στην συνεταιριστική έκταση Πικερμίου, η οποία θα έπρεπε να είχε εξοφληθεί μέχρι 31-3-2002, και ε) με απόφαση της γενικής συνελεύσεως της 7-4-2002 (βλ. πρακτικά της σελ. 1 και 71), αποφασίσθηκε η καταβολή εισφοράς ύψους 3.000 ευρώ, για κάθε οικοπεδική μερίδα των 500τ.μ., καταβλητέων σε 30 μηνιαίες δόσεις των 100 ευρώ.

Ο εκκαλών - εναγόμενος ουδέν κατέβαλε σε εξόφληση των ως άνω οφειλών, όπως οι διάδικοι συνομολογούν.... Περαιτέρω, και μετά την αποβολή της ιδιότητας του μέλους, ο εκκαλών εξακολουθεί να οφείλει τα ποσά που αποφάσισαν οι με ημερομηνίες 23-3-1997, 9-7-2001 και 7-4-2002 γενικές συνελεύσεις των μελών του εφεσίβλητου συνεταιρισμού, και ειδικότερα, αντιστοίχως, τα ποσά των 586,94 ευρώ, 586,94 ευρώ και 3.000 ευρώ, για την εκτέλεση και αποπεράτωση των έργων υποδομής στην συνεταιριστική έκταση στο Πικέρμι, όπου και η προαναφερόμενη ιδιοκτησία του εκκαλούντος.

Και τούτο, διότι σύμφωνα με το Κεφάλαιο Δ’ του προαναφερομένου υπ’ αριθ. ...1990 συμβολαίου, υπό τον τίτλο "ΟΡΟΙ -ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ-ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ" οι συμβαλλόμενοι διάδικοι συμφώνησαν σαφώς ότι "στο τίμημα που συμφωνήθηκε δεν συμπεριλαμβάνεται και βαρύνουν την κάθε μία από τις παραπάνω αυτοτελείς ιδιοκτησίες.." μεταξύ των οποίων και του εκκαλούντος, "ανάλογα με την εξ αδιαιρέτου αναλογία τους, οι δαπάνες έργων, την εκτέλεση των οποίων θα αποφασίσει η Γ.Σ.

του Συν/σμού. Ο αγοραστής...", ήτοι εν προκειμένω ο εκκαλών, "...και οι ειδικοί διάδοχοί του, ευθύνονται αλληλέγγυα, αδιαιρέτως και εις ολόκληρον, παραιτούμενος από την ένσταση της διζήσεως απέναντι στον Συνεταιρισμό, για την πληρωμή σε αυτόν των υποχρεώσεων που επιβλήθηκαν και θα επιβληθούν με αποφάσεις της Γ.Σ του Συνεταιρισμού".

Επομένως, ο εκκαλών οφείλει τα ποσά αυτά δυνάμει του ως άνω συμβατικού όρου, όπως βασίμως ισχυρίζεται ο εφεσίβλητος με την αγωγή του, καθ’ όσον ο εκκαλών, ως αγοραστής - ιδιοκτήτης ανέλαβε συμβατικώς την υποχρέωση καταβολής των αναλογούντων ποσών για τις δαπάνες έργων στην περιοχή. Ο συμφωνηθείς αυτός όρος δεν τυγχάνει άκυρος, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο εκκαλών - εναγόμενος, καθ’ όσον ούτε την έξοδο από τον συνεταιρισμό απαγορεύει στον αγοραστή, ούτε δεσμεύει υπερβολικά την ελευθερία του προσώπου, ούτε αντίθετος με τα χρηστά ήθη τυγχάνει, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο εκκαλών-εναγόμενος, λαμβανομένου υπ’ όψη και του ανταποδοτικού χαρακτήρα συμμετοχής στις δαπάνες αυτές".

‘ Ετσι που έκρινε το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, την, ουσιαστικού δικαίου, διάταξη του άρθρου 178 ΑΚ απορρίπτοντας, ορθώς, ως ουσιαστικά αβάσιμη την περί ακυρότητας του παραπάνω συμβατικού όρου ένσταση του αναιρεσείοντος με την υποστηρίζουσα την εν λόγω παραδοχή αιτιολογία της μη αντίθεσης αυτού, κρινομένου αντικειμενικώς και σε συνάρτηση με το σύνολο των συνθηκών που υπαγόρευσαν τη συνομολόγησή του, προς τις αποτελούσες το κριτήριο των, κατά την ως άνω διάταξη, χρηστών ηθών αντιλήψεις του χρηστώς, εμφρόνως και υγιώς σκεπτομένου μέσου κοινωνού ανθρώπου, οι οποίες επιβάλλουν τη συμμετοχή στις δαπάνες των εκτελουμένων στην περιοχή του αναιρεσιβλήτου έργων όχι μόνο των μελών αυτού αλλά, ενόψει του ανταποδοτικού χαρακτήρα συμμετοχής στις δαπάνες αυτές, και εκείνων, οι οποίοι διατηρούν ακίνητη περιουσία στην περιοχή του τελευταίου χωρίς να υπήρξαν ποτέ μέλη αυτού, ή έχουν αποβάλλει, (ασκώντας το δικαίωμα αποχώρησής τους, το οποίο κατ’ ουδένα τρόπο δεν περιορίζει, όπως εσφαλμένως αιτιάται ο αναιρεσείων ο κατά τα άνω συνομολογηθείς όρος), την ιδιότητα αυτή, (του μέλους) απορριπτομένης, συνακολούθως, της με τον παραπάνω αναιρετικό λόγο προβαλλομένης αιτίασης.

Κατ’ ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων και ενόψει της μη προβολής άλλου [αναιρετικού] λόγου προς έρευνα, πρέπει ν’ απορριφθεί στο σύνολό της η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 24-3-14 και με αριθμ. καταθ. 31/2014 αίτηση αναιρέσεως της 1389/2011 τελεσιδίκου αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ