Supreme Court dismisses appeal on grounds of vague complaint and contradictory reasoning regarding Sunday work pay.

Απόφαση 577 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 577/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΒΑΝΗ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζωητό.

Του αναιρεσιβλήτου: ...., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κούλα, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-12-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2281/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 5541/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-9-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 9-1-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για την κατά το άρθρο 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ νομική πληρότητα του δικογράφου της αγωγής που έχει ως αίτημα εκτός άλλων και την καταβολή διαφοράς αποδοχών για εργασία, η οποία παρασχέθηκε νομίμως κατά τις Κυριακές και μη εργάσιμες εορτές συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, αρκεί να αναφέρεται στο δικόγραφο εκτός από την εργασιακή σχέση και τους όρους αυτής, η παροχή εργασίας κατά Κυριακές και μη εργάσιμες εορτές, ο αριθμός αυτών, καθώς και το χρονικό διάστημα στο οποίο αναφέρονται, χωρίς να είναι απαραίτητος ο προσδιορισμός τους με ακριβείς χρονολογίες, αφού οι Κυριακές προκύπτουν από το ημερολόγιο, οι δε μη εργάσιμες ημέρες καθορίζονται από το νόμο (ΑΠ 842/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, ο αναιρεσίβλητος ζήτησε μεταξύ άλλων την επιδίκαση μισθολογικών διαφορών μεταξύ της αμοιβής που έλαβε και εκείνης που εδικαιούτο να λάβει για την κατά τις Κυριακές και μη εργάσιμες εορτές απασχόλησή του χρονικού διαστήματος 1.1.1998 - 31.12.2003, τις οποίες προσδιόρισε σε ορισμένο κατά διαστήματα αριθμό. Με το περιεχόμενο αυτό η αγωγή ήταν ορισμένη κατά το κεφάλαιό της αυτό, αφού από το δικόγραφό της προκύπτει ο συγκεκριμένος αριθμός των Κυριακών και μη εργασίμων ημερών του κρισίμου χρονικού διαστήματος, κατά το οποίο ο αναιρεσίβλητος παρείχε την εργασία του.

Συνεπώς το Εφετείο, που απέρριψε ως αβάσιμο το λόγο της εφέσεως του εναγομένου περί αοριστίας της αγωγής για μη καθορισμό στο δικόγραφο των συγκεκριμένων Κυριακών και μη εργασίμων ημερών που απασχολήθηκε ο ενάγων, δεν παρέλειψε παρά το νόμο να κηρύξει απαράδεκτο και ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος εργάζονταν και τις περισσότερες Κυριακές κάθε μήνα, καθώς και εξαιρετέες αργίες και ειδικότερα απασχολήθηκε 1) από 1.1 - 31.12.1998 41 Κυριακές και εορτές 2) από 1.1 - 31.12.1999 42 Κυριακές και εορτές 3) από 1.1 - 31.12.2000 39 Κυριακές και εορτές 4) από 1.1. - 31.12.2001 35 Κυριακές και εορτές 5) από 1.1 - 31.12.2002 35 Κυριακές και εορτές 6) από 1.1 - 31.12.2003 35 Κυριακές και εορτές. Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς τον αριθμό των Κυριακών και εξαιρετέων εορτών που απασχολήθηκε ο αναιρεσίβλητος, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ πρέπει ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και για τη λήψη υπόψη πραγμάτων που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Ως πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι δε και η απόδειξη των ισχυρισμών αυτών με βάση τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα.

Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔικ αιτίαση, ότι ενώ ο αναιρεσίβλητος κατά την πρόσληψή του γνωστοποίησε στην αναιρεσείουσα προϋπηρεσία 26 ετών και ενός (1) μηνός ως ηλεκτρολόγου, το Εφετείο δέχθηκε ότι αυτός στις αρχές του έτους 1998 προσκόμισε τα αποδεικτικά της προϋπηρεσίας του έγγραφα, χωρίς να προταθεί τέτοιος ισχυρισμός με το δικόγραφο της αγωγής, Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει ν΄απορριφθεί ως απαράδεκτος, καθόσον η απόδειξη της προϋπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου δεν συνιστά "πράγμα" κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως.

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔικ ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ του (αντιφατική αιτιολογία).

Αντιφατικότητα των αιτιολογιών υπάρχει όταν εξαιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφήρμοσε το νόμο. Αντίθετα, δεν στερείται νόμιμης βάσης η απόφαση, όταν η αντίστοιχη έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα αναφέρεται στην ανάλυση, στάθμιση, αξιολόγηση και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων, ως προς την οποία η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας είναι ανέλεγκτη, αρκεί δε ότι το αποδεικτικό πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια (ΑΠ 143/2002, ΑΠ 56/2002, ΑΠ 1505/2001).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, τα εξής : Η αναιρεσείουσα, που είχε την λειτουργία και εκμετάλλευση του ξενοδοχείου "ΔΙΒΑΝΗ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" την 10.7.1990 προσέλαβε τον αναιρεσίβλητο με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου ως ηλεκτρολόγο - συντηρητή ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, ο οποίο με την από 10.7.1990 αίτηση πρόσληψής του γνωστοποίησε σ΄ αυτήν προϋπηρεσία πέντε ετών.

Στις αρχές του έτους 1998 όταν ο αναιρεσίβλητος διαπίστωσε ότι οι καταβαλλόμενες σ΄ αυτόν αποδοχές δεν ανταποκρίνονταν στην προϋπηρεσία 26 ετών που διέθετε πριν την πρόσληψή του στην αναιρεσείουσα, διότι δεν την είχε γνωστοποιήσει σ΄ αυτήν, διαμαρτυρήθηκε στο λογιστήριο της τελευταίας. ΄Ετσι, κατόπιν συνεννοήσεως με το λογιστήριο, προσκόμισε τα έγγραφα της προϋπηρεσίας του και ζήτησε τις διαφορές αποδοχών του.

Όμως η αναιρεσείουσα εκώφευσε και αφού διαμαρτυρήθηκε σ΄ αυτήν, προσκόμισε το έτος 2001 εκ νέου στο λογιστήριο τα πιο πάνω έγγραφα αποδεικτικά της προϋπηρεσίας του. Από την κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσιβλήτου, σε συνδυασμό με τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα, αποδεικνύεται πλήρως ότι ο αναιρεσίβλητος γνωστοποίησε εγγράφως στην αναιρεσείουσα, τουλάχιστον από την αρχή του έτους 1998 την προϋπηρεσία του των 26 ετών πριν από την πρόσληψή του σ΄ αυτή.

Συνεπώς την 1.1.1998 αυτός διέθετε συνολική προϋπηρεσία τουλάχιστον 30 ετών. Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε σαφείς, επαρκείς και όχι αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το ζήτημα του χρόνου γνωστοποιήσεως της προϋπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου, που καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο και οι λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ με τα στοιχεία 2Β, 3Α, Β και Γ πρέπει ν΄ απορριφθούν ως αβάσιμοι. Περαιτέρω, οι από το ίδιο άρθρο λόγοι της αναιρέσεως με τα στοιχεία 3Δ και Ε, ότι το Εφετείο δέχθηκε την αναληθή κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσιβλήτου και δεν αιτιολογεί από πού συνήγαγε ότι ο αναιρεσίβλητος προσκόμισε τα έγγραφα της προϋπηρεσίας του στις αρχές του έτους 1998, που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, πρέπει ν΄ απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.9.2005 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΒΑΝΗ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΑΕ" για αναίρεση της 5541/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την ορίζει σε τετρακόσια είκοσι (420) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 20 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ