Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against second instance acquittal of defendant's withdrawal from appeal due to language barrier.

Απόφαση 577 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 577 /2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (λόγο κωλύματος του Εισαγγελέα) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της 143/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με κατηγορούμενο τον M. F. του B., κάτοικο ..., που δεν παρέστη στο ακροατήριο και συγκατηγορούμενους τους 1. A. H. του M., 2B. K. του H. και 3 S. R.-S. του M..

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την υπ’ αριθμ. 143/2005 απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Απριλίου 2005 αίτησή του, που συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 680/2005.

Αφού άκουσε

Τον Αντεισαγγελέα ο οποίος ζήτησε να γίνει δεκτή.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 505 παρ.2 του ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 479 παρ.2 του ίδιου Κώδικα, να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε καταδικαστικής ή αθωωτικής αποφάσεως οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 παρ.1 του ίδιου κώδικα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και εκείνοι της ελλείψεως της από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και της υπερβάσεως εξουσίας.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 474 παρ.1, 475 παρ.1 και 476 παρ.1 του ΚΠοινΔ, όπως το τελευταίο ισχύει μετά την αντικατάσταση της παρ.1 με την παρ.18 του άρθρου 2 του Ν.2408/1926, προκύπτει ότι ο διάδικος μπορεί να παραιτηθεί από το ένδικο μέσο που έχει ασκήσει και ότι η παραίτησή του αυτή πρέπει να γίνει κατά τον ίδιο τρόπο που γίνεται και η άσκησή του και επομένως και με δήλωσή του στο Διευθυντή της φυλακής, αν κρατείται σ’ αυτήν, η δε νομίμως γενομένη παραίτηση του διαδίκου από το ένδικο μέσο που έχει ασκήσει, συνεπάγεται την κήρυξη αυτού ως απαραδέκτου από το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν εμφανιστούν και την καταδίκη του ασκήσαντος το ένδικο μέσο στα έξοδα. Όταν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, παρά τη νομίμως κατά τα άνω γενομένη παραίτηση του κατηγορουμένου από την έφεση που έχει ασκήσει κατά της πρωτοδίκου καταδικαστικής αποφάσεως, δεν απορρίψει την έφεση ως απαράδεκτη, αλλά προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της υπόθεσης και στην καταδίκη αυτού σε ποινή μικρότερη εκείνης που του είχε επιβληθεί πρωτοδίκως, υπερβαίνει την εξουσία του, οπότε ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Η του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, μετά από υποβολή σχετικής εκ μέρους του εκκαλούντος, M. F. του B. ενστάσεως, σχετικής με την ακυρότητα της από 8-3-2002, ενώπιον του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης των Φυλακών Μαλανδρίνου γενομένης παραιτήσεώς του από την έφεση που είχε ασκήσει κατά της υπ’ αριθ.3163/2000 αποφάσεως του Τριμελούς (για Κακουργήματα) Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή καθείρξεως 15 ετών για τα εγκλήματα της πωλήσεως από κοινού και κατοχής από κοινού ναρκωτικών ουσιών, δέχτηκε ότι η γενομένη κατά άνω παραίτηση είναι άκυρη με την εξής αιτιολογία: "επειδή, όπως προκύπτει από τα αναγνωσθέντα πρακτικά συνεδριάσεως της υπ’ αριθ.3163/2000 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, ο παραπάνω κατηγορούμενος, αλβανός υπήκοος, δήλωσε ότι αγνοεί την ελληνική γλώσσα και το Δικαστήριο, το οποίο αντιλήφθηκε τούτο, διόρισε διερμηνέα τον Θ.

Δ., ο οποίος αφού ορκίστηκε, μετέφρασε από την ελληνική στην αλβανική γλώσσα και αντιστρόφως, όσα ειπώθηκαν κατά τη συζήτηση, ως και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν. Δημοσιευθείσης της παραπάνω αποφάσεως στις 8-12-2000 ο κατηγορούμενος ήσκησε νομοτύπως και εμπροθέσμως την υπ’ αριθ.1125/8-12-2000 έφεσή του, αφού προηγουμένως είχε ενημερωθεί περί τούτου μέσω διερμηνέα από τον παραστάντα πληρεξούσιο δικηγόρο.

Στις 8/3/2002 φέρεται ότι δήλωσε ενώπιον του προϊσταμένου της Δ/νσης Φυλακών Μαλανδρίνου, ότι παραιτείται της ως άνω έφεσής του. Περί του αν όμως, κατά το χρόνο, κατά τον οποίο παραιτήθηκε από την έφεσή του, ήταν σε θέση ο κατηγορούμενος να γνωρίζει το περιεχόμενο της δηλώσεώς του, υπάρχουν ικανές αμφιβολίες στο Δικαστήριο, εν όψει και της τεκμαιρόμενης αδυναμίας του να αντιληφθεί την ελληνική γλώσσα, κατά τον ως άνω χρόνο.

Κατόπιν αυτού, έκανε δεκτή την υποβληθείσα ένσταση και ακύρωσε την από 8-3-2002 έκθεση παραιτήσεώς του από την ασκηθείσα έφεσή του κατά της υπ’ αριθ.3163/2000 αποφάσεως του Τριμελούς (για κακουργήματα) Εφετείου Αθηνών, στη συνέχεια δε, προχώρησε στην κατ’ ουσία εκδίκαση της εφέσεως και τον καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως 12 ετών για τα προαναφερθέντα εγκλήματα.

Με αυτά που δέχτηκε το Πενταμελές Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ’ αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για το ότι η γενομένη κατά τα άνω παραίτηση από την ασκηθείσα έφεση του κατηγορουμένου, M. F. του B. κατά της υπ’ αριθ.3163/2000 αποφάσεως του Τριμελούς (για κακουργήματα) Εφετείου Αθηνών, ήταν άκυρη.

Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ’ του ΚΠΔ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος και ως τέτοιος, πρέπει να απορριφθεί, μετά δε την αιτιολογημένη κρίση του, ως προς την ακυρότητα της ανωτέρω παραιτήσεως του εκκαλούντος από την ασκηθείσα ως άνω έφεσή του, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η του ΚΠΔ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως, ως στηριζόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, συνακολούθως δε, επειδή δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς εξέταση, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11 Απριλίου 2005 αίτηση του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για αναίρεση της υπ’ αριθ.143/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ