Supreme Court dismisses appeal against divorce decree due to lack of procedural grounds and insufficient evidence of marital breakdown.

Απόφαση 576 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 576/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ1 συζ. Χ2,κατοίκου ... η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Χ2, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Μεταξά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-6-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 43514/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1004/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε ανακοπή ερημοδικίας από την ήδη αναιρεσείουσα και εκδόθηκε η 861/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση των εφετειακών αποφάσεων ζητά ηαναιρεσείουσα με την από 2-6-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 29-1-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης , καθένας δε την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως νόμιμα επαναφέρεται προς συζήτηση με την από 10-2-2009 κλήση, μετά τη ματαίωση της συζήτησης κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο.

Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο στη σειρά της δεν εμφανίσθηκε η αναιρεσείουσα, η οποία όμως, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθ. ... έκθεσης επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ... κλητεύθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως για να παραστεί κατά την παρούσα συζήτηση, αφού επιδόθηκε σ' αυτήν αντίγραφο, αφ' ενός της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και αφ' ετέρου της από 10-2-2009 κλήσεως προς συζήτηση για την σημειούμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, ενώ αντίγραφο της επιδοθείσης κλήσεως παραδόθηκε στον αξιωματικό υπηρεσίας του Αστυνομικού τμήματος ... και ταχυδρομήθηκε σχετική ειδοποίηση σ' αυτήν (αναιρεσείουσα) κατ' άρθρο 128 §§4 β' και γ'Κ.Πολ.Δ. (από 10-4-2009 απόδειξη παραλαβής του ΑΤ ... και από ... βεβαίωση του παραπάνω δικαστικού επιμελητή προσυπογραφόμενη από τον αρμόδιο ταχυδρομικό υπάλληλο).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 §1 και 524 §3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι η απόρριψη της έφεσης λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ' ουσίαν και επομένως προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης είναι μόνο ή μη υποκείμενη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας απόφαση του εφετείου, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη.

Έτσι, τα τυχόν σφάλματα της πρωτόδικης αποφάσεως μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναιρέσεως ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας αποφάσεως, εφ' όσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους που προβάλλονται παραδεκτώς (ΟλΑΠ 40/1996). Επίσης από τη διάταξη του άρθρου 554 του ίδιου Κώδικα, με την οποία ορίζεται ότι αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι προσβάλλεται και η ερήμην απόφαση, κατά της οποίας έχει απευθυνθεί η ανακοπή, εφ' όσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής, προκύπτει ότι ο νομοθέτης θέλησε, ένεκα της ουσιαστικής (εσωτερικής) συνάφειας της ερήμην εφετειακής απόφασης) με την απόφαση του εφετείου που απέρριψε την ασκηθείσα κατ' αυτής ανακοπή, αλλά και για λόγους οικονομίας της δίκης, τη σύγχρονη άσκηση και συνεκδίκαση της συγχωρουμένης κατ' αυτών αίτησης αναίρεσης (ΟλΑΠ 11/1998).

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ "Εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντα. Η συμπλήρωση του χρόνου διάσταση δεν εμποδίζεται από μικρές διακοπές που έγιναν ως προσπάθεια αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στους συζύγους".

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, καθένας από τους συζύγους ανεξάρτητα του αν αυτός προκάλεσε τη διάσταση ή όχι, έχει δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο, όταν η διάσταση διήρκησε μια συναπτή τετραετία, υπολογιζόμενη αναδρομικώς από τον χρόνο συζητήσεως της αγωγής, κατά τον οποίο, σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 68, 69, 234, 269 και 281 Κ.Πολ.Δ., κρίνεται το κεκτημένο του καταγόμενο στη δίκη δικαιώματος και όχι από τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής.

Στην προκείμενη περίπτωση η ένδικη αίτηση αναίρεσης στρέφεται τόσο κατά της υπ' αριθ. 1004/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που απέρριψε ως ανυποστήρικτη την από 21-2-2007 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 43514/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου λόγω ερημοδικίας της, όσο και κατά της υπ' αριθ. 861/2008 απόφασης του ίδιου Εφετείου, που απέρριψε την από 16-7-2007 ανακοπή ερημοδικίας της αναιρεσείουσας κατά της ως άνω ερήμην αυτής εκδοθείσας 1004/2007 απόφασης.

Όπως δε προκύπτει από την ως άνω 43514/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που ενσωματώθηκε στην προσβαλλόμενη 1004/2007 απόφαση του Εφετείου, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι η διακοπή της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων άρχισε τον μήνα Αύγουστο του 2001 και διήρκησε μέχρι και την συζήτηση της αγωγής σ' αυτό τη 2-11-206, ήτοι επί μία συναπτή τετραετία, υπολογιζόμενη αναδρομικώς από τον χρόνο συζητήσεως της αγωγής με πρόθεση των διαδίκων συζύγων να διασπάσουν την έγγαμη σχέση τους.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1439 §3 ΑΚ και ο αντίθετος μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατά το μέρος αυτού, με το οποίο, κατ' εκτίμηση, προβάλλεται η εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ αιτίαση (παρά το γεγονός ότι δεν γίνεται ενάριθμη επίκλησή του), είναι αβάσιμος.

Κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας α) δεν έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά τα οποία θα οδηγούσαν στον σχηματισμό διαφορετικής δικανικής πεποίθησης για την υπόθεση και στη συναγωγή διαφορετικών συμπερασμάτων και β) συνήγαγε τεκμήριο ομολογίας σε βάρος της αναιρεσείουσας εκ μόνης της απουσίας της, ο ίδιος αναιρετικός λόγος, έστω και αν κατ' εκτίμηση στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ. 8 και 11 Κ.Πολ.Δ., είναι, ως προς μεν την πρώτη αιτίαση, αόριστος, αφού δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο τα πραγματικά γεγονότα που αγνοήθηκαν, ως προς δε τη δεύτερη αιτίαση, αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει, από την επισκόπηση της 43514/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νικης, το δικαστήριο αυτό εστήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα στην ένορκη κατάθεση της μάρτυρος απόδειξης και στα έγγραφα που προσκόμισε και επικαλέσθηκε ο αναιρεσίβλητος (ενάγων) και όχι σε "τεκμήριο ομολογίας".

Κατά τα λοιπά ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, γιατί, υπό την επίκληση της ίδιας πλημμέλειας, πλήττει την ανέλεγκτη, κατ' άρθρο 561 §1 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση από το δικαστήριο των συνιστώντων την ουσία της υποθέσεως πραγματικών περιστατικών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-6-2008 αίτηση της Χ1 συζ. Χ2 για αναίρεση των υπ' αριθ. 861/2008 και 1004/2007 αποφάσεων του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 30 Μαρτίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ