Supreme Court dismisses appeal arguments not raised at lower court and remands case for retrial.

Απόφαση 576 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 576/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζω-γόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΛΟΙΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αχιλλέα Μπανταβάνο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Ψ1, που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και 2) Ψ2, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κων/νο Φαζάκη, που δήλωσε ότι ο 1ος αναιρεσίβλητος απεβίωσε την 5-4-2007 και κληρονομήθηκε από την ως άνω 2η αναιρεσίβλητη Ψ2 και την Ψ3, που συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν, βάσει πληρεξουσίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-11-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2924/2002 προδικαστική, 4216/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 428/2005 μη οριστική και 302/2006 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-9-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, διάβασε την από 27-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δεύτερου λόγου αναίρεσης ως προς το δεύτερο σκέλος του και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή από τα άρθρα 286 στοιχ. α' και 290 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι η δίκη που έχει διακοπεί, λόγω θανάτου του διαδίκου, επαναλαμβάνεται εκουσίως από τον κληρονόμο του, με ρητή ή σιωπηρή δήλωσή του, χωρίς να απαιτείται καμιά άλλη ενέργεια. Στην προκείμενη περίπτωση, μετά την άσκηση, στις 13.9.2006, της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, πέθανε, στις 5.4.2007, ο πρώτος αναιρεσίβλητος Ψ1 (βλ. υπ' αριθ. ......... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξίαρχου Αθηνών .......) και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τη δεύτερη αναιρεσίβλητη θυγατέρα του και τη σύζυγό του Ψ3, όπως προκύπτει από το υπ' αριθ. ..... πιστοποιητικό της γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών, σε συνδυασμό με το υπ' αριθ. ...... πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών του Δήμου Πειραιά. Οι προαναφερόμενοι κληρονόμοι, με προφορική δήλωση του πληρεξούσιου διικηγόρου τους, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά του δικαστηρίου αυτού, δήλωσαν το θάνατο του πρώτου αναιρεσιβλήτου και ότι συνεχίζουν, πλέον, επ' ονόματί του, την βιαίως διακοπείσα δίκη, ως κληρονόμοι του. Έτσι η δίκη πρέπει να θεωρηθεί ότι επαναλαμβάνεται εκουσίως στο πρόσωπό τους, δεδομένου, μάλιστα, ότι δεν προβάλλεται καμία αντίρρηση.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης η οποία εφαρμόστηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς, ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Εξάλλου από το συνδυασμό των άρθρων 297, 298, 330, 592, 594 και 599 ΑΚ (εφαρμοζομένων και επί εμπορικών μισθώσεων κατά το άρθρο 44 ΠΔ 34/1995), η προς αποζημίωση, λόγω φθορών του μισθίου, υποχρέωση του μισθωτή περιλαμβάνει και το διαφυγόν κέρδος, το οποίο συνίσταται στην εξαιτίας του επιζημίου γεγονότος, επερχόμενη ματαίωση της βασίμως προσδοκωμένης αυξήσεως της περιουσίας του εκμισθωτή, όπως ιδίως η απώλεια μισθωμάτων από την αδυναμία εκμισθώσεως του μισθίου σε τρίτους.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανέλεγκτα σχετικά με τις, από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα μισθώτρια, φερόμενες (στην αγωγή) ως προκληθείσες στο μίσθιο φθορές πέραν της συνήθους χρήσης, το ύψος της δαπάνης και το αναγκαίο χρονικό διάστημα αποκατάστασης αυτών, με αντίστοιχη αποθετική ζημία των εναγουσών και ήδη αναιρεσιβλήτων εκμισθωτριών από την απώλεια μισθωμάτων εξαιτίας της αδυναμίας εκμίσθωσης αυτού σε τρίτο, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Α).

Στον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου έχει εγκαταλειφθεί σιδερένιος γερανός αποτελούμενος από κατακόρυφα και οριζόντια στοιχεία (σιδηροδοκοί τύπου ΗΤΑ) εδραζόμενος επί δύο πεδίλων από οπλισμένο σκυρόδεμα διαστάσεων 1,35 Χ 1,10 Χ 0,10 μ. Η υπολογιζόμενη δαπάνη καθαίρεσης και απομάκρυνσης των βάσεων από οπλισμένο σκυρόδεμα και αποξήλωσης και απομάκρυνσης των κατακορύφων και οριζοντίων σιδηροδοκών είναι το ποσό των 3.000 ευρώ κατ' αποκοπή, Β).

Στο εσωτερικό του κτιρίου δεν έχουν απομακρυνθεί περιμετρικοί και διαχωριστικοί ψευδότοιχοι και ψευδοροφές των εκεί υπαρχόντων γραφείων, συνολικού εμβαδού 63,50 τ.μ. Η υπολογιζόμενη δαπάνη αποξήλωσης και απομάκρυνσης όλων των περιμετρικών και διαχωριστικών ψευδοτοίχων και ψευδοροφών των γραφείων ανέρχεται στο ποσό των 2.000 ευρώ κατ' αποκοπή, Γ).

Δεν έχουν απομακρυνθεί ράφια μεταλλικά και ξύλινα στερεωμένα στους πλαϊνούς τοίχους. Η υπολογιζόμενη δαπάνη αποξήλωσης και απομάκρυνσης αυτών ανέρχεται στο ποσό των 1.000 ευρώ κατ' αποκοπή, Δ). Έχει εγκαταλειφθεί ηλεκτρικός πίνακας βιομηχανικού τύπου οροφής, όπως επίσης και εξωτερικές καλωδιώσεις οι οποίες ξεκινούν από τον πίνακα αυτό και διατρέχουν περιμετρικώς τους πλαϊνούς τοίχους και τις κολώνες.

Η υπολογιζόμενη δαπάνη αποξήλωσης της εγκατάστασης αυτής ανέρχεται στο ποσό των 1.200 ευρώ κατ' αποκοπή, Ε). Τα υπάρχοντα W.C. του ισογείου έχουν υποστεί εκτεταμένες φθορές (καταστροφή ενός καθρέπτη και ενός καζανιού). Υπολογιζόμενη δαπάνη αποκατάστασης 258 ευρώ, ΣΤ) Έχουν καταστραφεί τα υαλοστάσια των παραθύρων της πίσω όψεως του κτιρίου, συνολικής επιφάνειας 18 τ.μ.

Η υπολογιζόμενη δαπάνη αποκατάστασης ανέρχεται στο ποσό των 1.080 ευρώ, Ζ). Δεν έχει απομακρυνθεί η ταμπέλα της εναγομένης από την οροφή. Η υπολογιζόμενη δαπάνη αποξήλωσης και απομάκρυνσης ανέρχεται στο ποσό των 800 ευρώ κατ' αποκοπή, Η). Στον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου, εκτός των συγκεκριμένων διαστάσεων της ράμπας που εμφαίνεται στο σχέδιο κατόψεως του υπογείου της υπ' αριθ. .......

οικοδομικής αδείας, έχουν γίνει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και περαιτέρω διαμορφώσεις και συγκεκριμένα αποχωμάτωση του ακαλύπτου χώρου, διαπλάτυνση της ράμπας και κατασκευή τοίχων αντιστηρίξεως. Η υπολογιζόμενη δαπάνη επιχωματώσεων και κατασκευής τοιχίων αντιστήριξης για την επιστροφή της ράμπας στην αρχική της κατάσταση ανέρχεται στο ποσό των 2.500 ευρώ.

Επομένως η συνολική δαπάνη αποκατάστασης των ως άνω φθορών (υπό στοιχ. Α' έως Η') ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 11.830 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του αναλογούντος ΦΠΑ ................ Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι λόγω των ως άνω εκτεταμένων και μη οφειλομένων στη συνήθη χρήση φθορών του μισθίου ακινήτου έχει καταστεί απολύτως αδύνατη η ασφαλής χρήση του και επομένως η προς τρίτους εκμίσθωση αυτού πριν από την αποπεράτωση των εργασιών επισκευής και ως εκ τούτου οι ενάγοντες έχουν απωλέσει κατά το χρονικό διάστημα από 24.5.2001 (επομένη της συναινετικής λύσης της μίσθωσης) μέχρι και τις 23.5.2002 το συνολικό ποσό των 18.706,92 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί προς το ίσο τουλάχιστον προς το καταβαλλόμενο από την εναγομένη μίσθωμα κατά τη λύση της σύμβασης (1.558,91 ευρώ), το οποίο αυτοί θα κέρδιζαν κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα με πιθανότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, εάν είχαν παραλάβει το μίσθιο σε καλή κατάσταση και είχαν κατορθώσει να το εκμισθώσουν σε τρίτα πρόσωπα (μηνιαίο μίσθωμα 1.558,91 ευρώ Χ 12 μήνες)".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, δεχόμενο την έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας μισθώτριας εταιρείας, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που, πλην των προαναφερομένων υπό στοιχ. (Α' έως Η'), φθορών, με την ίδια δαπάνη αποκατάστασης αυτών, δέχθηκε εσφαλμένα την ύπαρξη και άλλων φθορών, πέραν της συνήθους χρήσης, στην πλάκα οροφής του ισογείου και στο υπόγειο τμήμα του περιμετρικού στοιχείου κατά μήκος της όμορης οικοδομής, συνολικής αναγκαίας δαπάνης αποκατάστασης αυτών, εντός του ίδιου ως άνω ετήσιου χρονικού διαστήματος (από 24.5.2001 μέχρι 23.5.2002), 65.006 ευρώ και δέχθηκε εν μέρει την αγωγή των αναιρεσιβλήτων.

Έτσι, όμως που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με το αγωγικό κονδύλιο αποζημίωσης ποσού 18.706,92 ευρώ για αποθετική ζημία εξαιτίας των προκληθεισών στο μίσθιο φθορών πέραν της συνήθους χρήσης από τη μισθώτρια αυτού και εντεύθεν αδυναμίας, μέχρι την αποκατάσταση αυτών, εκμίσθωσης του μισθίου σε τρίτο και ειδικότερα δεν εξηγεί πως απαιτείται χρονικό διάστημα ενός έτους για την αποκατάσταση των άνω φθορών που δέχθηκε πέραν της συνήθους χρήσης, ύψους 11.830 ευρώ, όταν κατά την αγωγή και την εκκαλούμενη απόφαση, όπως παραδεκτά επισκοπούνται, απαιτείται το ίδιο χρονικό διάστημα για την αποκατάσταση περισσοτέρων και σοβαρότερων φθορών ύψους 99.413,06 και 76.836 ευρώ, αντίστοιχα.

Έτσι, όμως, καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος σχετικά με το ως άνω αγωγικό κονδύλιο και συνεπώς ο σχετικός πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το τέταρτο μέρος του, με τον οποίο προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, για παράβαση εκ πλαγίου των ως άνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Κατά τα λοιπά μέρη του ο ίδιος λόγος είναι απαράδεκτος, διότι η αναιρεσείουσα με την επίκληση πλημμελειών της αναιρεσιβαλλομένης από τους αριθμούς 1, 10 και 17 της ΚΠολΔ 559, στην πραγματικότητα πλήττει την εν λόγω απόφαση για την εκτίμηση πραγματικών περιστατικών (ΚΠολΔ 561 παρ. 1).

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης "Πράγματα" υπό την έννοια της ως άνω διάταξης, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων και υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό. Στην προκείμενη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι κατά το σχηματισμό της δικανικής κρίσης του περί του αγωγικού κονδυλίου αποζημίωσης ύψους 11.830 ευρώ, προς αποκατάσταση των πέραν της συμφωνημένης χρήσης φθορών του μισθίου, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη το μεν την νόμιμα πρωτοδίκως και κατ' έφεση προβαλλόμενη και στη διάταξη του άρθρου 602 ΑΚ θεμελιούμενη ένσταση εξάμηνης παραγραφής της σχετικής αξίωσης από την πραγματική παραλαβή του μισθίου (16.5.2001) μέχρι την επίδοση της αγωγής (22.11.2001) το δε την νόμιμα για πρώτη φορά προβαλλόμενη στο Εφετείο, με τον τέταρτο πρόσθετο λόγο της έφεσης, ένσταση συμπλήρωσης της εξάμηνης παραγραφής της ίδιας αξίωσης εν επιδικία λόγω απραξίας των διαδίκων και συγκεκριμένα από την κατάθεση, στις 31.10.2003 της έφεσης (της αναιρεσείουσας) έως την 2.6.2004, που κατέθεσε την κλήση προς συζήτηση της έφεσης, και από την κατάθεση στις 2.6.2004, της υπ' αριθ.

καταθ. 849/2004 κλήσης της αναιρεσείουσας, με την οποία επαναφερόταν προς συζήτηση η από 10.10.2003 έφεσή της, μετά τη ματαίωση αυτής κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 22.4.2004, μέχρι τη συζήτηση της έφεσης στις 13.1.2005, επί της οποίας εκδόθηκε η 428/2005 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς που διέταξε την, κατ' άρθρο 254 ΚΠολΔ., επανάληψη της συζήτηση της υπόθεσης, χωρίς να μεσολαβήσει εντομεταξύ κάποια διακοπτική της παραγραφής διαδικαστική πράξη διαδίκων ή του δικαστηρίου και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 περ.

β του ΚΠολΔ. Το Εφετείο, όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, σχετικά με την προβαλλόμενη ένσταση παραγραφής, τα εξής "Η προτεινόμενη από την εναγομένη - εκκαλούσα ένσταση παραγραφής της ένδικης αξίωσης των εναγόντων για αποζημίωση εξαιτίας φθορών στο μίσθιο, για το λόγο ότι μετά την εκούσια ανάληψη του μισθίου από τον πρώτο των εναγόντων για λογαριασμό του και ως εκπρόσωπος της δεύτερης των εναγόντων, άρχισε να τρέχει η παραγραφή, που συμπληρώθηκε την ημέρα επίδοσης της κρινόμενης αγωγής, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, και επομένως και ο σχετικός (δέκατος) λόγος έφεσης αυτής, δεδομένου ότι από την εκούσια ανάληψη του μισθίου από τους ενάγοντες, η οποία, όπως αποδείχθηκε, έλαβε χώρα στις 23.5.2001...

μέχρι την επίδοση της ένδικης αγωγής στην εναγομένη, που έγινε στις 22.11.2001... δεν παρήλθε (συμπληρώθηκε) χρονικό διάστημα έξι μηνών, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 602 Α.Κ. Επομένως ο ως άνω λόγος αναίρεσης, ως προς το πρώτο σκέλος της ένστασης παραγραφής που αφορούσε το χρονικό διάστημα από 23.5.2001 μέχρι 22.11.2001, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, με βάση τα όσα παραπάνω δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για λόγο ουσιαστικό, ενώ ως προς το δεύτερο σκέλος που αφορούσε το χρονικό διάστημα από 31.10.2003 έως 2.6.2004 και από 2.6.2004 μέχρι 13.1.2005, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος διότι το Εφετείο κατέληξε στην απορριπτική της ένστασης παραγραφής κρίση, χωρίς να λάβει υπόψη τον ισχυρισμό αυτό, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

IV. Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (ΚΠολΔ 561 παρ. 2) προκύπτουν τα εξής: Οι αναιρεσίβλητοι συνεκμισθωτές με την αριθ. εκθ. καταθ. 10532/22.11.2001 αγωγή τους ζητούσαν να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα μισθώτρια να τους καταβάλει, πλην των άλλων, α) το ποσό των 33.875.000 δραχμών ως αποζημίωση, για την αποκατάσταση των πέραν της συνήθους χρήσης φθορών του μισθίου (θετική ζημία) και β) το ποσό των 6.374.400 δραχμών, ως αποζημίωση, για το διαφυγόν κέρδος από τη στέρηση της εκμετάλλευσης του μισθίου για χρονικό διάστημα ενός έτους (από 24.5.2001 έως 23.5.2002) που ήταν αναγκαίο για την αποκατάσταση των φθορών του μισθίου νομιμότοκα από την 24.5.2001, επομένη της ημερομηνίας λύσης της μισθωτικής σχέσης και παράδοσης του μισθίου, άλλως από την επίδοση της αγωγής (22.11.2001).

Κατά τη συζήτηση στο πρωτόδικο δικαστήριο οι αναιρεσίβλητοι περιόρισαν τα ως άνω καταψηφιστικά αιτήματα σε αναγνωριστικά. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά) με την 4216/2003 οριστική απόφασή του, κατά μερική παραδοχή της αγωγής, μεταξύ των άλλων, αναγνώρισε ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει στους ενάγοντες το ποσό των 95.542,92 ευρώ, από το οποίο 76.836 ευρώ για θετική ζημία και 18.706,92 ευρώ για αποθετική ζημία "εντόκως νομίμως από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής και μέχρι ολοσχερούς εξοφλήσεως".

Στη συνέχεια το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού δέχτηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση και τους πρόσθετους λόγους αυτής της εναγομένης και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση δέχθηκε εν μέρει το πρώτο κονδύλιο ως προς το ποσό των 4.031.073 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 11.830 ευρώ και ολικά το δεύτερο κονδύλιο, που αντιστοιχεί σε 18.706,92 ευρώ και αναγνώρισε, πλην των άλλων (επαναλαμβάνοντας την περί τόκων διάταξη της εκκαλουμένης) ότι υποχρεούται η εναγομένη να καταβάλει στους ενάγοντες το συνολικό ποσό των 30.536,92 ευρώ "με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής".

Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα (εναγομένη και εκκαλούσα) με τους τρίτο και τέταρτο αναιρετικούς λόγους, κατ' ορθή εκτίμησή τους από τον αρ. 8 της ΚΠολΔ (και όχι από τους αρ. 1 και 19 ο τρίτος και από τον αρ. 19 ο τέταρτος της ΚΠολΔ 559) μέμφεται την αναιρεσιβαλλομένη, διότι καίτοι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, κατά παράβαση των άρθρων 914, 298, 340, 345 και 346 ΑΚ, αναγνώρισε υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει τόκους από την επίδοση της αγωγής, ενώ έπρεπε να απορρίψει ως μη νόμιμο το περί τόκων αίτημα, αυτή (προσβαλλόμενη απόφαση) ενσωμάτωσε (με επανάληψη) την εν λόγω πρωτόδικη εσφαλμένη περί τόκων διάταξη στο διατακτικό της.

Αμφότεροι, όμως, οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, αφού σύμφωνα με το αναιρετήριο, αλλά και τα προκύπτοντα από την επισκόπηση της έφεσης της εναγομένης και τους πρόσθετους λόγους αυτής, ο επίμαχος ισχυρισμός (νομικό σφάλμα της πρωτόδικης απόφασης, ως προς το χωριστό περί τόκων κεφάλαιο) δεν προβλήθηκε καθόλου στο Εφετείο, όπως έπρεπε, σύμφωνα με τα άρθρα 269, 520 και 522 ΚΠολΔ και έτσι νομίμως το Δικαστήριο εκείνο δεν τον έλαβε υπόψη.

Αν δε θεωρηθεί ότι στην πραγματικότητα η αναιρεσείουσα, με τους λόγους αυτούς, υπό την επίκληση των άνω πλημμελειών, προβάλλει το πρώτο στον Άρειο Πάγο παράπονα έφεσης, τότε τα τελευταία είναι απαράδεκτα κατά την ΚΠολΔ 562 παρ. 2. Κατόπιν τούτων, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως αναλυτικά προεκτίθεται, και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, μόνο κατά τα άνω αναιρούμενα μέρη τους, στο ίδιο Εφετείο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές (ΚΠολΔ 580 παρ. 3).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 302/2006 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς κατά τα αναφερόμενα στο αιτιολογικό της παρούσας μέρη της.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά τα αναιρούμενα μέρη της, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τις αναιρεσίβλητες, με την ιδιότητα που παρίστανται, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ