Supreme Court dismisses appeal as late appeal is inadmissible without force majeure justification.

Απόφαση 576 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 576/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Eυριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη-Εισηγητή και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου: Ν. Σ. του Σ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Στάθη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1257-1258/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Νοεμβρίου 2004 αίτησή του αναιρέσεως και στους από 20 Δεκεμβρίου 2005 προσθέτους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 546/2005.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠΔ, όπως ισχύει, προκύπτει ότι όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης εφόσον ο δικαιούμενος καίτοι απών, εκπροσωπήθηκε στην δίκη από τον συνήγορό του (άρθρ. 340 παρ. 2 ΚΠΔ), οπότε θεωρείται παρών, η εκπρόθεσμη δε άσκηση του συγχωρείται μόνον, όταν στην κατ' άρθρο 474, παρ. 1 και 2 ΚΠΔ συντασσόμενη έκθεση άσκησης ενδίκου μέσου, γίνεται επίκληση των περιστατικών, τα οποία συνιστούν την ανώτερη βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα, που κατέστησαν αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικτικών μέσων, που αποδεικνύουν τα εν λόγω περιστατικά, ενώ κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, το εκπροθέσμως ασκηθέν ένδικο μέσο είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο.

Τέλος κατά της σχετικής απόφασης επιτρέπεται αναίρεση (άρθρ. 476 παρ. 2 ΚΠΔ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της έφεσης ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να αναφέρει, αν ο δικαιούμενος δεν ήταν παρών και εκπροσωπήθηκε από τον υπ' αυτού νομίμως διορισθέντα πληρεξούσιο δικηγόρο του, οπότε θεωρείται παρών και η προθεσμία ασκήσεως του ενδίκου μέσου είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως που προσβάλλεται, τον χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου.

Στη προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε τα ακόλουθα: από τα έγγραφα που αναγνώστηκαν και ιδιαίτερα την εκκαλούμενη με αριθμό 1802/8-4-2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Κορίνθου προκύπτει ότι ο κατ/νος και ήδη εκκαλών παρεπέμφθη στο ακροατήριο του εν λόγω πρωτοβαθμίου δικαστηρίου για να δικασθεί για τις πράξεις της:

α. κλοπής αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, β. πλαστογραφίας μετά χρήσεως και γ. απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Κατά την ορισθείσα προς εκδίκαση της εν λόγω κατηγορίας δικάσιμο της 8-4-2002 δεν εμφανίστηκε ο ίδιος αυτοπρόσωπα, αλλά ο δικηγόρος Αθηνών Αντώνιος Στάθης, ο οποίος ενεχείρησε στο δικαστήριο έγγραφη εξουσιοδότησή του (κατ/νου), με την οποία του παρείχε την ειδική εντολή και πληρεξουσιότητα να τον εκπροσωπήσει στην εν λόγω δίκη.

Το δικαστήριο με την προμνησθείσα απόφασή του επέτρεψε την εκπροσώπηση του εν λόγω κατ/νου δια του προμνησθέντος πληρεξουσίου δικηγόρου, ο οποίος εκπροσώπησε τον κατ/νο και προέβαλε εγγράφως ενστάσεις και ισχυρισμούς που κατεχωρήθησαν στα πρακτικά. Επομένως ο κατ/νος δεν δικάστηκε ερήμην αλλά ωσεί παρών.

Με την αυτή απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ο κατ/νος κηρύχτηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε συνολική φυλάκιση τριών ετών και δυο μηνών. Από την επίσης αναγνωσθείσα υπ' αριθ. 186/15-7-2003 και με αριθμό πρωτ. 2379/15-7-2003 έκθεση εφέσεως, προκύπτει ότι ο καταδικασθείς εκκαλών άσκησε, δια του αυτού πληρεξουσίου δικηγόρου του με την επίκληση ειδικής προς τούτο πληρεξουσιότητος, την υπό κρίση έφεση κατά της εν λόγω καταδικαστικής αποφάσεως, με την σύνταξη της προμνησθείσης εκθέσεως ενώπιον της γραμματέως του Πρωτοδικείου Κορίνθου στις 15-7-2003, δηλαδή μετά πάροδο 3 μηνών και 7 ημερών από της δημοσιεύσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και επομένως την άσκησε εκπρόθεσμα.

Για την εκπρόθεσμη αυτή άσκηση του εν λόγω ενδίκου μέσου δεν διαλαμβάνεται στην σχετική έκθεση (εφετήριο) τόσο κάποιος λόγος ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, που εμπόδισε την εμπρόθεσμη άσκησή του, όσο και τα αποδεικτικά μέσα που θα απεδείκνυαν την βασιμότητά του. Υπόψη ότι ο εκκαλών εκπροσωπούμενος από τον νομίμως διορισθέντα πληρεξούσιο δικηγόρο του δεν προέβαλε στο ακροατήριο ότι κατά την άσκησή του τελούσε εν αγνοία ότι το ασκεί εκπρόθεσμα.

Επομένως πρέπει, σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προεκτέθηκαν, να απορριφθεί η υπό κρίση έφεση ως εκπρόθεσμη απαράδεκτη και να διαταχθεί η εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την, κατά τα παραπάνω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.

Επομένως ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγο για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Συνακόλουθα οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος ότι το ένδικο μέσο της εφέσεως ασκήθηκε εμπρόθεσμα, λόγω ανυπαρξίας επιδόσεως της εκκληθείσης και ερήμην του εκδοθείσας αποφάσεως αλλά και ακύρου επιδόσεως της, είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι, διότι εν προκειμένω δεν πρόκειται για διαδικασία ερήμην του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, αλλά τούτου δικασθέντος ως πραγματικά παρόντος.

Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος με το δικόγραφο της κυρίας αναιρέσεως επικαλουμένου και τα άρθρα 6 παρ. 1, 2 και 3 της ΕΣΔΑ, ΠΔ 53/1974 και άρθρ. 14 της Δ.Σ.Α.Π.Δ. Ν. 2462/1997 ως και των προσθέτων λόγων με τις οποίες πλήττεται η ουσία της υποθέσεως είναι απαράδεκτες και απορριπτέες.

Μετά ταύτα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι επ' αυτής πρόσθετοι λόγοι, πρέπει να απορριφθούν και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 ΚΠΔ στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5 Νοεμβρίου 2004 αίτηση του Σ. Ν. του Σ. και τους επ' αυτής από 20 Δεκεμβρίου 2005 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1257-1258/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ