Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to untimeliness and rejects invalidity claims regarding service of process.

Απόφαση 575 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 575/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Στ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσειόντος-κατηγορουμένου .... και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Λάρισας, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Σχινά, περί αναιρέσεως της 2532/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16-11-2004 αίτηση του αναιρέσεως η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1953/2004.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 476 παρ.1 και 2 του ΚΠΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ.18 του N.2408/1996, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός των άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε εκπροθέσμως. Κατά την αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο.

Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, πρέπει, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει, τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ΄του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, να διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απολέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ.1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ποινική Ολομέλεια ΑΠ 6&7/1994).

Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση αλλιώς το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να αιτιολογήσει την απόρριψή τους, είναι και η επίδοση «ως αγνώστου διαμονής», χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών-κατηγορούμενος είχε «γνωστή διαμονή».

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ.2532/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, όπως προκύπτει από αυτήν, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου κατά της υπ' αριθ.10461/2000 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία ο αναιρεσείων έχει καταδικαστεί για απάτη από κοινού σε φυλάκιση δύο ετών, μετατραπείσαν προς 1.500 δραχμές ημερησίως.

Από τη σχετική υπ' αριθ.80/12-7-2004 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου για την έρευνα του παραδεκτού και του βάσιμου του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας εφέσεως, δεν προέβαλε ότι αυτός, κατά το χρόνο επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως ήταν γνωστής διαμονής και επομένως, ότι η γενομένη προς αυτόν επίδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως, ως αγνώστου διαμονής, ήταν άκυρη, αλλά ότι αυτός το πρώτον έλαβε γνώση της εκκαλουμένης απόφασης στις 12-7-2004 από τη Δ/νση των Φυλακών, λόγω αναχωρήσεώς του στην Ιορδανία τα μέσα του έτους 1994 μετά το κλείσιμο των καταστημάτων του που διατηρούσε στην ...

και στη .... γεγονός το οποίο όμως και με την υπόθεση ότι είναι αληθινό, δεν συνιστά ανωτέρα βία ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως.

Συνεπώς, το Δικαστήριο, δεν ήταν υποχρεωμένο να αιτιολογήσει ότι ο εκκαλών-κατηγορούμενος κατά το χρόνο επιδόσεως της κκαλουμένης αποφάσεως δεν ήταν γνωστής, αλλά αγνώστου διαμονής και επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και ως τέτοιος, πρέπει να απορριφθεί.

Από τη διάταξη του άρθρου 364 παρ.1 του ΚΠΔ προκύπτει ότι η μη ανάγνωση εγγράφου που υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας συνιστά κατά το άρθρο 170 παρ.2 του ίδιου Κώδικα έλλειψη ακροάσεως, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 περ.1 στοιχ. Β΄του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, εφόσον από τα πρακτικά της δίκης προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του ζήτησαν την ανάγνωσή του και το δικαστήριο δεν την επέτρεψε ή παρέλειψε να αποφανθεί επί του σχετικού αιτήματος.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό της προδιαληφθείσης διατάξεως του άρθρου 364 περ.1 του ΚΠΔ με εκείνες των άρθρων 329, 331 και 369 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη και συνεκτίμενη από το δικαστήριο της ουσίας, ως αποδεικτικού μέσου, εγγράφου που δεν αναγνώστηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, συνιστά απόλυτη ακυρότητα και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α΄του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, διότι έτσι παραβιάζεται η άσκηση του κατά το άρθρο 358 του ίδιου κώδικα παρεχομένου στον κατηγορούμενο δικαιώματος να προβαίνει σε δηλώσεις, εξηγήσεις και παρατηρήσεις, σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο.

Πρέπει όμως να πρόκειται για έγγραφο, το οποίο λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο προς θεμελίωση της κρίσεώς του για την ενοχή του κατηγορουμένου και όχι για διαδικαστικό έγγραφο, όπως είναι το αποδεικτικό επιδόσεως ή η βεβαίωση του επιδόσαντος το επιδιδόμενο έγγραφο αρμοδίου οργάνου, περί του ότι ο αποδέκτης της επίδοσης είναι αγνώστου διαμονής.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης και τα ενσωματωμένα σε αυτήν πρακτικά της δίκης, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του για την απόρριψη της εφέσεως που ήσκησε ο αναιρεσείων κατά της υπ' αριθ. 1419/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης, ως απαράδεκτης, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, έλαβε υπόψη το από 16-3-2001 αποδεικτικό επιδόσεως του δικαστικού επιμελήτή .... και την από 15-3-2001 βεβαίωση του ιδίου, σύμφωνα με την οποία ο εκκαλών-αναιρεσείων, κατά το χρόνο επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως απουσίαζε από την τελευταία γνωστή κατοικία του επί της οδού .... και ήταν άγνωστης διαμονής. Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω πρακτικά προκύπτει ότι ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων, δεν υπέβαλε αίτημα να αναγνωστεί το υπ΄αριθ.157704/1996 ειδικό πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Αθηνών, ..... το οποίο παρά ταύτα, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως λήφθηκε υπόψη από το Τριμελές Εφετείο, ώστε πλέον ο αναιρεσείων να μη έχει έννομο συμφέρον να επικαλείται ότι, αν το έγγραφο αυτό (ειδικό πληρεξούσιο) ελαμβάνετο υπόψη το Δικαστήριο, θα κατέληγε στο ότι η επίδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως έπρεπε να γίνει στην ανωτέρω διεύθυνση με θυροκόληση και όχι ως αγνωστης διαμονής.

Συνεπώς, οι από το άρθρο 510 περ.1 στοιχ. Α΄και Β΄του ΚΠΔ προβαλλόμενοι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο και για έλλειψη ακροάσεως, είναι αβάσιμοι και ως τέτοιοι, πρέπει να απορριφθούν, συνακολούθως δε και η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, διότι δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς εξέταση και μετά ταύτα να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Νοεμβρίου 2004 αίτηση του .... για αναίρεση της υπ' αριθ. 2532/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ