Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and procedural defects in property dispute. Appeal rejected due to lack of specific legal errors and inadmissibility.

Απόφαση 574 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 574/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1.Χ1, 2. Χ2 και 3. Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευάγγελο Ξύδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου:........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Κοκκινάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-2-1997 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 15416/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 1453/2000, 2508/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των δύο τελευταίων αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 1-7-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Θεοχαρίδης ανέγνωσε την από 12-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως των 2508/2005 και 1453/2000 αποφάσεων του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

-ΕΠΕΙΔΗ, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αριθμ.4, 566παρ.1 και 577 παρ,3 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιό λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείουσες με τους επτά λόγους της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης αποδίδουν στην προσβαλλόμενη 2508/2005 οριστική απόφαση και τη συμπροσβαλλόμενη 1453/2000 μη οριστική απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 17, 19 και 20 του ΚΠολΔ, αναφέροντας κατά λέξη στο αναιρετήριο ότι " το Εφετείο, που με την προσβαλλόμενη 2508/2005 οριστική απόφασή του έκρινε μη νόμιμη την ένδικη αγωγή τους περί αναγνωρίσεως της συγκυριότητάς τους στο επίδικο αγροτεμάχιο, εμβαδού 280 τ.

μ., δεχόμενο ότι η επικαλούμενη στην αγωγή άτυπη διανομή της μείζονος έκτασης των 640.450 τ.μ., που έγινε το έτος 1967 χωρίς τη συμμετοχή όλων των συγκυρίων και μάλιστα του Ελληνικού Δημοσίου, για το οποίο δεν χωρεί άτυπη διανομή, δεν μπορεί να οδηγήσει σε κτήση κυριότητας στα λαχόντα στους συγκυρίους διαιρετά τμήματα με έκτακτη χρησικτησία, αφού χρησικτησία σε βάρος του Δημοσίου δεν είναι δυνατή, και ότι, εφόσον από την άτυπη αυτή διανομή δεν μπορούσαν οι αναιρεσείουσες ενάγουσες και ο δικαιοπάροχος αυτών ......

να έχουν αποκλειστική νομή στο επίδικο διαιρετό τμήμα της ως άνω μείζονος έκτασης, θεωρείται ότι νέμονται αυτό και για λογαριασμό των υπολοίπων συγκυρίων και αν ακόμη γνωστοποιούσαν σ' αυτούς και δη στο Ελληνικό Δημόσιο την πρόθεσή τους να νέμονται αποκλειστικά για τον εαυτό τους το επίδικο τμήμα, και ακολούθως, αφού ανακάλεσε τη συμπροσβαλλόμενη υπ'αριθμ. 1453/2000 μη οριστική απόφασή του, που είχε κρίνει νόμιμη την αγωγή τους μόνο καθόσον αφορά τα 87,5 ο/ο ποσοστά εξ αδιαιρέτου του επιδίκου ακινήτου και είχε τάξει σχετικές αποδείξεις, απέρριψε αυτήν ως μη νόμιμη, υπέπεσε στις από τους παραπάνω αριθμούς του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβλεπόμενες πλημμέλειες, αφού, α) ενώ δέχθηκε ότι συνέτρεχαν στο πρόσωπο αυτών ( αναιρεσειουσών) οι προϋποθέσεις της έκτακτης χρησικτησίας, αντιπαρήλθε το γεγονός ότι το Ελληνικό Δημόσιο γνώριζε την ύπαρξη της ανωτέρω άτυπης διανομής και ότι από τη γνώση αυτή παρήλθε εικοσαετία, β) δέχθηκε εσφαλμένα ότι δεν είναι επιτρεπτή η κτήση κυριότητας ιδανικού μεριδίου επί ακινήτου με τις προϋποθέσεις της έκτακτης χρησικτησίας, λόγω μη συμμετοχής του Δημοσίου στη ρηθείσα άτυπη διανομή, γ) δέχθηκε αναπόδεικτα ως δεδομένη την συγκυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου στη μείζονα έκταση των 640.450 τ.μ., δ) δέχθηκε ότι το επίδικο αγροτεμάχιο, που προήλθε από την άτυπη διανομή, εφόσον δεν συμμετείχε σ' αυτήν ένας συγκύριος, θεωρείται ότι το νέμονταν οι αναιρεσείουσες και ο δικαιοπάροχός τους επ' ονόματι και για λογαριασμό και των λοιπών συγκυρίων, ανεξάρτητα από τη γνώση των τελευταίων, ενώ τέτοιος ισχυρισμός δεν προβλήθηκε με την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, ε) κατέστησε διάδικο το Ελληνικό Δημόσιο, χωρίς το ίδιο να συμμετέχει στη δίκη, στ) επανεξέτασε το νομικό ζήτημα της συνδρομής των προϋποθέσεων της έκτακτης χρησικτησίας στο επίδικο από τις αναιρεσείουσες, το οποίο είχε κριθεί τελεσίδικα με την ως άνω 1453/2000 παρεμπίπτουσα απόφασή του και ζ) δεν αναγνώρισε εμπράγματα δικαιώματα που είχαν δημιουργηθεί από τεσσερακονταετίας, εν γνώσει όλων των λοιπών συγκυρίων.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης, ως προς μεν τις αποδιδόμενες από τους αριθμούς 1, 8, 9, 10, 13, και 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτιάσεις είναι απορριπτέοι ως αόριστοι, διότι οι αναιρεσείουσες δεν εκθέτουν σ' αυτούς περιστατικά που πληρούν το πραγματικό οποιουδήποτε από τους λόγους αυτούς και ειδικότερα δεν προσδιορίζουν, ποιά συγκεκριμένη ουσιαστική διάταξη νόμου παραβιάσθηκε και ποιό το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα, ποιά ήταν τα "πράγματα" που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης τα οποία έλαβε υπόψη το Εφετείο, ποιό είναι εκείνο που επιδίκασε το Εφετείο χωρίς να έχει ζητηθεί από τον αναιρεσίβλητο ή ποιά αίτηση των αναιρεσειουσών άφησε εκείνο αδίκαστη, ποιά "πράγματα" που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης δέχθηκε ως αληθινά το Εφετείο χωρίς να διατάξει απόδειξη, σχετικά με ποιόν ισχυρισμό εφαρμόσθηκαν εσφαλμένα οι ορισμοί του νόμου ως προς το βάρος απόδειξης και σε τι συνίσταται το σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, και ποιές είναι οι αντιφατικές διατάξεις που περιέχει η προσβαλλόμενη οριστική απόφαση, ως προς δε τις αποδιδόμενες αιτιάσεις από τους αριθμούς 11, 12,15,19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, οι ίδιοι λόγοι της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέοι προεχόντως ως απαράδεκτοι, διότι οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι δεν ιδρύονται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, με την οριστική απόφασή του, ανακαλώντας την περί αποδείξεως μη οριστική απόφασή του, απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη, χωρίς να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης, όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 1-7-2006 αίτηση των Χ1, Χ2 και Χ3 για αναίρεση της 2508/2005 οριστικής απόφασης και της 1453/2000 μη οριστικής απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Iανουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ