Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify legal errors under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 570 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 570/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 και 2. Χ2, κατοίκων .... Ο 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μπαζίνα και ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ψ2 , κατοίκου ..., 3. Ψ3, κατοίκου ..., φερομένου ως αντιπροέδρου του ΔΣ της ως άνω εταιρείας, 4. Ψ4, δικηγόρου και κατοίκου ..., 5. Ψ5, δικηγόρου και κατοίκου ... και 6. Ψ6, κατοίκου ....Οι 1η και 2ος εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους Κωνσταντίνο Καλαβρό και 'Αγη Παπαδόπουλο, ο 3ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεμιστοκλή Κλουκίνα, ο 4ος παραστάθηκε αυτοπροσώπως, με την ιδιότητά του ως δικηγόρος, ο 5ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καλαβρό και η 6η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπύρο Αποστολόπουλο.

Κοινοποιουμένης της αίτησης με κλήση προς παράσταση προς: Ζ, κατοίκου ..., φερομένου ως μέλους του διοικητικού συμβουλίου της ως άνω εταιρείας, ο οποίος δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26 Απριλίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκε με την από 5-5-2004 πρόσθετη παρέμβαση της ήδη 6ης αναιρεσίβλητης, που ασκήθηκε προφορικά στο ακροατήριο του ως άνω δικαστηρίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3752/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 508/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 24 Αυγούστου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 5 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο 4ος αναιρεσίβλητος και οι πληρεξούσιοι των λοιπών αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4, 566 παράγραφος 1, 577 παράγραφος 3 και 578 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται, ότι στο λόγο αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται σαφώς η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

λόγους εμπίπτει η προβαλλομένη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην απόφαση η από το άρθρο 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια της παραβιάσεως κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η οποία μπορεί να συντελεσθεί και με την μη εφαρμογή διατάξεων που ήταν εφαρμοστέες, δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρεται με σαφήνεια : 1) ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε και όταν οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάστηκαν είναι περισσότερες της μιας, τότε πρέπει να εξειδικεύονται για κάθε μία από αυτές, οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου και το υπαγωγικό σφάλμα του. 2) εφόσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, ότι προκύπτουν από τις αποδείξεις υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (Ολ.

Α.Π. 32/1996, 28/1998 και 20/05). Εξάλλου όταν το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ή την αίτηση ως μη νόμιμη και ασκείται αναίρεση από τον ενάγοντα για την πληρότητα του λόγου αναιρέσεως από τον αρ. 1 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ. πρέπει στο αναιρετήριο να εκτίθεται το ακριβές περιεχόμενο της αγωγή ή αιτήσεως. Περαιτέρω για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ.

πρέπει να διαλαμβάνει : α) τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή τη μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας και β) την εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, ήτοι ποία επί πλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες ποιές είναι αυτές σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει. (Ολ.

Α.Π. 32/1996). Όμως δεν ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ. όταν το δικαστήριο δεν διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, αλλά απέρριψε την αγωγή ή την αίτηση ως μη νόμιμη. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες διατείνονται με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως (όπως αυτός εκτιμήθηκε) ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1) 69 Α.Κ.

και 2) 18 παράγραφος 1 και 21 παράγραφος 1 του ν. 2190/1920 και έτσι υποπίπτοντας στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. (και όχι 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ.) κατέληξε να δεχθεί ότι υφίσταται νόμιμη διοίκηση σε κάθε περίπτωση που τα εναπομένοντα μέλη του διοικητικού συμβουλίου σχηματίζουν απαρτία.

Συνεπώς ο παραπάνω μνημονευόμενος λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι πλήρεις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν εκτίθεται σε τι συνίσταται το νομικό αυτής σφάλμα για κάθε μια από τις φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, αλλά απλώς παρατίθεται το κείμενο αυτών.

ΙΙ. Με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμός 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση που απέρριψε ως μη νόμιμη την αίτηση των αναιρεσειόντων κατά την επικουρική της βάση η αιτίαση, ότι υπέπεσε στις προβλεπόμενες από τις διατάξεις αυτές πλημμέλειες για το λόγο ότι παραβίασε ευθέως, άλλως εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 69 Α.Κ.

με το να δεχθεί ότι τα παρατιθέμενα στην αίτησή της για διορισμό προσωρινής διοίκησης περιστατικά συνιστούν παράβάση του καθήκοντος επιμέλειας περί την διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων εκ μέρους των μελών της διοικήσεως και όχι πίστης και ως εκ τούτου δεν συνιστούν σύγκρουση συμφερόντων. Όμως ο λόγος αυτός κατά την αιτίασή του από τον αρ. 1 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ.

είναι αόριστος και άρα απαράδεκτος προεχόντως γιατί δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο με πληρότητα η ιστορική βάση της αιτήσεως η οποία απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, δηλ. τα πραγματικά περιστατικά που επικαλέσθηκαν στην αίτηση οι αναιρεσείοντες (επικουρικώς) για τη στήριξη συγκεκριμένου αιτήματος παροχής έννομης προστασίας ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για το αν η απόρριψη του αιτήματος ως μη νόμιμου συνιστά ή όχι παραβίαση συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως κατά την αιτίασή του από τον αριθμό 19 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ. για εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 69 Α.Κ. πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί το Εφετείο δεν προέβη στην κατ' ουσίαν έρευνα της επικουρικής βάσεως την οποία απέρριψε ως μη νόμιμη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24.08.05 αίτηση των Χ1 και Χ2 για αναίρεση της 508/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ για κάθε ομάδα αναιρεσιβλήτων, εκπροσωπουμένη από διαφορετικό πληρεξούσιο δικηγόρο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ