Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for first-time divorce withdrawal claim.

Απόφαση 56 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 56/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. συζ. Φ. Π., το γένος Α. Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευλαλία Μιχαηλίδου.

Του αναιρεσιβλήτου: Φ. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Βαρλάμη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-5-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 531/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 444/2011 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 27-12-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 14-9-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Εξ άλλου, οι διατάξεις του άρθρου 96 παρ.1,3 ΚΠολΔ ορίζουν, ότι η πληρεξουσιότητα δίνεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη είτε με προφορική δήλωση η οποία καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση είτε με ιδιωτικό έγγραφο, εφόσον η υπογραφή του παρέχοντος την πληρεξουσιότητα βεβαιώνεται από δημόσια, δημοτική ή άλλη αρμόδια Αρχή ή από δικηγόρο.

Κατά την διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου και στις περιπτώσεις του άρθρου 98 ή πληρεξουσιότητα δίνεται μόνον με συμβολαιογραφική πράξη ή με προφορική δήλωση, η οποία καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση. Τέλος, το άρθρο 98 ΚΠολΔ ορίζει, ότι η διδομένη κατά το άρθρο 96 του ιδίου Κώδικος πληρεξουσιότητα δεν περιλαμβάνει, εκτός αν το αναφέρει ειδικώς, α1)το δικαίωμα να ασκηθεί αγωγή κακοδικίας, καθώς και να διεξαχθεί δίκη, η οποία αφορά γαμικές διαφορές ή σχέσεις των τέκνων με τους γονείς τους και β1)το δικαίωμα να συμφωνηθεί συμβιβασμός και διαιτησία, να γίνει αναγνώριση, παραίτηση από το δικαίωμα της αγωγής ή των ενδίκων μέσων, καθώς και την προσβολή εγγράφου ως πλαστού.

Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι για την παραίτηση από του δικογράφου προγενέστερης αγωγής περί διαζυγίου δεν απαιτείται ειδική πληρεξουσιότητα, αρκεί δε προς τούτο η γενική πληρεξουσιότητα. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, επειδή το Εφετείο δέχθηκε παραίτηση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου από του δικογράφου προγενέστερης αγωγής περί διαζυγίου με την ίδια ιστορική και νομική αιτία, χωρίς ο πληρεξούσιος δικηγόρος εκείνου να έχει προς τούτο ειδική πληρεξουσιότητα, είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα τα οποία δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα τα οποία προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Εξ άλλου, κατά την έννοια του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ, για το παραδεκτό του λόγου αναιρέσεως, πρέπει ο ισχυρισμός επί του οποίου στηρίζεται, έστω και αν ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, να έχει προταθεί νομίμως ενώπιον αυτού και να γίνεται επίκληση στο αναιρετήριο της προτάσεως αυτής, εκτός αν πρόκειται α')για παράβαση η οποία δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β')για σφάλμα το οποίο προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ')για ισχυρισμό ο οποίος αφορά την δημοσία τάξη.

Και στις περιπτώσεις όμως αυτές, για να είναι παραδεκτός ο σχετικός ισχυρισμός, ο οποίος προτείνεται για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, όταν αφορά την δημοσία τάξη ή όταν το σφάλμα προκύπτει από την ίδια την απόφαση, πρέπει τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται, να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (Ολ.ΑΠ 15/2000).

Η ως άνω διάταξη, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει την νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση την οποία όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως.

Συνεπώς, αν προσβάλλεται απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και ο αναιρεσείων είναι ο εκκαλών ο οποίος είχε ηττηθεί πρωτοδίκως, πρέπει ο ισχυρισμός στον οποίον στηρίζεται ο σχετικός λόγος αναιρέσεως, να είχε προταθεί από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο με λόγο εφέσεως ή πρόσθετο λόγο εφέσεως και όχι με τις προτάσεις (Α.Π.452/2011, ΑΠ 504/2011). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα παραπονείται με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, καθόσον η ίδια, έχουσα ηττηθεί στον πρώτο βαθμό στην προκειμένη υπόθεση αγωγής διαζυγίου του αναιρεσιβλήτου κατ'αυτής, άσκησε κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έφεση, το δε Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της, τον οποίο προέβαλε με την προσθήκη - αντίκρουση των προτάσεών της ενώπιόν του, ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσιβλήτου παραιτήθηκε από το δικόγραφο προγενέστερης αγωγής διαζυγίου από την ίδια ιστορική και νομική αιτία, χωρίς να έχει προς τούτο ειδική πληρεξουσιότητα. Ο λόγος όμως αυτός, εφόσον αναφέρεται σε ισχυρισμό, ο οποίος προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Εφετείο με προσθήκη στις προτάσεις, είναι, σύμφωνα με τις προηγηθείσες σκέψεις, προεχόντως εκ του λόγου αυτού απαράδεκτος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-12-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ.444/2011 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ