Supreme Court dismisses appeal claiming contradictory rulings on forced expropriation compensation value.

Απόφαση 56 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 56/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Μπακανάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ειρήνη Μπακράτση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 14 και 27 Νοεμβρίου 2002 αιτήσεις προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, που κατατέθηκαν ενώπιον του Εφετείου Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκε η 3751/2002 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 26 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή του και τους από 22 Ιουλίου 2004 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Βούλγαρης, ανέγνωσε την από 23 Ιουλίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, κατά την έννοιαν του άρθρου 559 παρ. 20 ΚΠολΔ ο αναφερόμενος σε αυτό λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας μόρφωσε την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε και όχι όταν συνεκτίμηση αυτό μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται το εν λόγω έγγραφο αναφορικά με το πόρισμα για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του αποδεικτέου γεγονότος.

Και αυτό διότι στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν είναι εφικτή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του εγγράφου παρά μόνον με την εκτίμηση και των άλλων αποδεικτικών μέσων που συνεκτιμήθηκαν με αυτό, η οποία όμως δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, για να καταλήξει στην κρίση του ως προς την αξία του απαλλοτριωθέντος (επιδίκου) ακινήτου του αναιρεσείοντος στηρίχθηκε σε περισσότερα αποδεικτικά μέσα (τα οποία και αναλυτικώς μνημονεύει), όπως καταθέσεις μαρτύρων, αποφάσεις που εκδόθηκαν για παραπλήσια του επιδίκου ακίνητα, τεχνικές εκθέσεις Μ.

Κ. και Α. Μ., καθώς και στην υπ'αριθμ. 1846/02 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου την οποία επικαλέσθηκε το αναιρεσείον χωρίς να στηρίζει σε αυτήν (απόφαση) αποκλειστικώς ή κατά κύριον λόγον το επί της ουσίας πόρισμά του (καθορισμόν της τιμής του απαλλοτριουμένου κατά τον χρόνον της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου συζητήσεως).

Συνεπώς ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΙΙ. Επειδή από την διάταξη του άρθρου 559 παρ. 17 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για να ιδρυθεί ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως, πρέπει η αντίφαση να υπάρχει στο διατακτικό της αποφάσεως μεταξύ των διατάξεων αυτής ώστε να καθίσταται αδύνατη η εκτέλεσή της ή στο επέχον θέση διατακτικού αιτιολογικό αυτής. Επομένως δεν επιτρέπεται αναίρεση αν η αντίφαση υπάρχει μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο του προσθέτου δικογράφου της αναίρεσης εκτίθεται ότι το Εφετείο περιέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του αντιφατικές διατάξεις, αφού καθόρισε την οριστική τιμή μονάδας απαλλοτριωθέντος ακινήτου του σε 320,00 ευρώ ανά μ2, μικρότερη κατά 130,00 ευρώ εκείνης την οποία καθόρισε το Μονομελές Πρωτοδικείο (των 450,00 ευρώ ανά μ2) και έτσι ενώ στο αιτιολογικό "καθίσταται προφανές" ότι απέρριψε την αίτηση του αναιρεσείοντος, στο διατακτικό δέχεται την αίτηση αυτή.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο δίκασε τις δύο αιτήσεις καθορισμού οριστικής αποζημιώσεως του απαλλοτριωθέντος ακινήτου του αναιρεσείοντος, ήτοι την από 14.11.2002 αίτηση αυτού και την από 27.11.2002 τοιαύτην του αναιρεσιβλήτου καθώς και τις ασκηθείσες κατά της τελευταίας αυτής αιτήσεως ανταιτήσεις.

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως (αιτιολογικού και διατακτικού αυτής) προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε εν μέρει αμφότερες τις ως άνω αιτήσεις και καθόρισε την αξίαν του απαλλοτριωθέντος ακινήτου σε 320,00 ευρώ ανά μ2. Έτσι το Δικαστήριο της ουσίας δεν περιέλαβε (στο διατακτικό του0 αντιφατικές διατάξεις ως προς την αξία του εν λόγω ακινήτου από τις οποίες να καθίσταται μη δυνατή η εκτέλεση της αποφάσεώς του.

Αλλά ούτε και στο αιτιολογικό υπάρχει διάταξη (επέχουσα θέση διατακτικού και αντιφάσκουσα προς το διατακτικό). Ειδικότερα στο αιτιολογικό αφού γίνεται αναφορά και ανάλυση των επί μέρους αποδεικτικών στοιχείων το Εφετείο εκτιμά την αξία του απαλλοτριωθέντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της ενώπιον του Μον.Πρωτοδικείου συζητήσεως της αιτήσεως προσωρινού προσδιορισμού σε 320,00 ευρώ ανά μ2.

Δεν διαλαμβάνεται όμως στο αιτιολογικό της απόφασης διάταξη απορριπτική της αιτήσεως του αναιρεσείοντος. Ούτε εκ της φράσεως του αιτιολογικού της αποφάσες "πρέπει να γίνουν δεκτές ως ουσιαστικά βάσιμες κατά ένα μέρος οι ένδικες αίτηση και ανταίτηση" δύναται να συναχθεί τούτο, αφού ναι μεν το Εφετείο δίκασε δύο και όχι μία, όπως έχει εκτεθεί, αιτήσεις και δεν διευκρινίζει ποιά από τις δύο δέχεται, πλην όμως από την εν λόγω περικοπή του, η οποία προφανώς οφείλεται σε παραδρομή, δεν δύναται να συναχθεί ότι απορρίπτεται στο αιτιολογικό η αίτηση του αναιρεσείοντος (ενώ γίνεται δεκτή εν μέρει στο διατακτικό), όπως αβασίμως διατείνεται ο αναιρεσείων.

Διάταξη περί δικαστικής δαπάνης δεν πρέπει να περιληφθεί, διότι ο αναιρεσίβλητος δεν διατύπωσε σχετικό προς τούτο αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26.2.2004 αίτηση και τους από 22.7.2004 προσθέτους λόγους του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3751/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Δεκεμβρίου 2005.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ