Supreme Court dismisses appeal on ownership claim, ruling no adverse possession established due to lack of exclusive control.

Απόφαση 569 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα

Ειρηνοδικείο.

Περίληψη:

Λόγοι αναίρεσης από αρ. 1του άρθρου 560 ΚΠολΔ

Αριθμός 569/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σίδερη), Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Μαρία Βαρελά και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Απριλίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Λ. συζ. Α. Λ., το γένος Θ. Ρ., κατοίκου ..., και 2) Κ. συζ. Ν. Α., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βασιλική Τσόνογλου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. συζ. Η. Κ., το γένος Θ. Ρ., 2) Σ. Η. Κ. και 3) Θ. Η. Κ., κατοίκων όλων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαναγιώτου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-8-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λιβαδειάς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 233/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 101/2013 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 20-5-2014 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 24-11-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 1045 ΑΚ, εκείνος που έχει στη νομή του για μία εικοσαετία πράγμα κινητό ή ακίνητο γίνεται κύριος αυτού με έκτακτη χρησικτησία, ενώ κατά το άρθρο 1051 ΑΚ εκείνος που απέκτησε τη νομή του πράγματος με καθολική ή ειδική διάδοχη μπορεί να συνυπολογίσει το δικό του χρόνο χρησικτησίας στο χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του. Κατά δε το άρθρο 974 του αυτού κώδικος, όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα (κάτοχος) είναι νομέας του αν ασκεί την εξουσία αυτή με διάνοια κυρίου. Άσκηση της νομής, η οποία κατά το άρθρο 983 του ίδιου κώδικος μεταβιβάζεται στους κληρονόμους του νομέως, επί ακινήτου αποτελούν οι εμφανείς υλικές πράξεις επ' αυτού που είναι δηλωτικές της βουλήσεως του νομέως να εξουσιάζει τούτο και οι οποίες ποικίλουν ανάλογα με τον, κατά τη βούληση του νομέως, προορισμό του πράγματος.

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνηση της. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το δίκασαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε τα εξής:

Το επίδικο είναι οικόπεδο, έκτασης 48,79 τ.μ., κείμενο εντός των ορίων του οικισμού ... του Δήμου Αλιάρτου Ν. Βοιωτίας, όπως αυτό αποτυπώνεται στο από Οκτωβρίου 2007 τοπογραφικό διάγραμμα του Αγρονόμου Μηχανικού Γ. Λ. Π. με τα στοιχεία Α1, Α2, Α3, Α4, Α5, Α6, Α7, Α8, Α14, Α1, οριοθετούμενο βόρεια με ιδιοκτησία εναγουσών, νότια με ιδιοκτησία των εναγομένων, δυτικά με δημοτικό οχετό και ανατολικά με δημοτική οδό.

Το ως άνω επίδικο αποτελεί τμήμα μείζονος ακινήτου, κείμενο στην βόρεια πλευρά αυτού (μείζονος ακινήτου), το οποίο βρίσκεται στην ίδια ως άνω θέση, συνολικής έκτασης 103,47 τ.μ., εντός του οποίου βρίσκονται δύο αποθήκες, 20,82 τ.μ. η μια και 26,81 τ.μ. η άλλη, όριο θετού μενού νοτιοανατολικά με ιδιοκτησία Κ. Γ., βορειοανατολικά εν μέρει με ιδιοκτησία Κ.

Γ. και εν μέρει με δημοτική οδό, βορειοδυτικά εν μέρει με δημοτική οδό και εν μέρει με ιδιοκτησία των εναγουσών και νοτιοδυτικά με δημοτικό οχετό, όπως αυτό αποτυπώνεται στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία Α1, Α2, Α3, Α4, Α5, Α6, Α7, Α8, Α9, Α10, Α11, Α12, Α13, Α14, Α1. Το ως άνω ακίνητο αποτελούσε τμήμα ακόμη μεγαλύτερου ακινήτου κείμενου στην ίδια θέση, εκτάσεως 300 τ.μ.

περίπου, όπως αυτό αποτυπώνεται στο από Μαΐου 2008 τοπογραφικό διάγραμμα του Αρχιτέκτονα Μηχανικού Α. Κ. με τα στοιχεία ΑΒΓΔΕΖΗΗ' ΘΙΚΛΜΝ Ν' Ξ Ο ΠΑ, οριοθετούμενου βόρεια με δημοτική οδό, νότια με ιδιοκτησία Γ. Κ., ανατολικά με δημοτική οδό και δυτικά με δημοτικό οχετό. Κύριος του όλου ως άνω ακινήτου, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται, ήταν ο Κ.

Ρ., ο οποίος το έτος 1936 μοίρασε άτυπα αυτό στα δύο τέκνα του, τον Θ. Ρ., πατέρα των εναγουσών και της πρώτης των εναγομένων και στον Α. Ρ., δικαιοπάροχο της πρώτης των εναγομένων (θείο των εναγουσών και της πρώτης των εναγομένων). Το γεγονός αυτό βεβαιώνει και η μάρτυρας των εναγουσών, η οποία καταθέτει στο ακροατήριο επί λέξει "...

ο πεθερός μου άφησε το μισό στον άνδρα μου ...". Έκτοτε, ο Α. Ρ., δικαιοπάροχος της πρώτης των εναγομένων, ασκούσε επί του προαναφερόμενου ακινήτου με τα στοιχεία Α1, Α2, Α3, Α4, Α5, Α6, Α7, Α8, Α9, Α10, Α11, Α12, Α13, Α14, Α1 όπως αποτυπώνεται στο από Οκτωβρίου 2007 τοπογραφικό διάγραμμα του Αγρονόμου Μηχανικού Γ. Λ. Π., συμπεριλαμβανομένου και του επιδίκου, για χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας, ήτοι από το έτος 1936 έως και σήμερα, τις προσιδιάζουσες στη φύση και τον προορισμό του πράξεις νομής, αδιάλειπτα, διανοία κυρίου, χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από τρίτους και ειδικότερα, επισκέπτονταν το ακίνητο, επέβλεπε τα όρια του και χρησιμοποιούσε τις αποθήκες, η μία εκ των οποίων είχε μοναδική είσοδο από το επίδικο τμήμα.

Το έτος 1984 πώλησε άτυπα το επίδικο τμήμα μαζί με τις αποθήκες στην πρώτη των εναγομένων και έλαβε για το λόγο αυτό το ποσό των 60.000 δραχμών, όπως αυτό προκύπτει σαφώς από την από 3-11-1984 χειρόγραφη απόδειξη που υπογράφουν η πρώτη των εναγομένων και ο Α. Ρ., απορριπτόμενου στο σημείο αυτό ως απαραδέκτως προβαλλόμενου του σχετικού ισχυρισμού των εναγουσών-εκκαλουσών περί πλαστότητας του ως άνω εγγράφου, δοθέντος ότι αφενός δεν υπάρχει ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα της πληρεξούσιας δικηγόρου τους σύμφωνα με το άρθρο 98 του Κ.Πολ.Δ, αφετέρου δεν προκύπτει από οποιοδήποτε έγγραφο ότι οι τελευταίες έχουν υποβάλλει σχετική μήνυση στο ποινικό δικαστήριο εναντίον των εφεσίβλητων στους οποίους αποδίδουν την πλαστογραφία (Βαθρακοκοίλης ΕΡΜ.Κ.ΠΟΛ.Δ.

άρθρο 98 αρ. 7). Σε κάθε περίπτωση, αν ο Α. Ρ. είχε πωλήσει στην πρώτη των εναγομένων μόνο τις αποθήκες τότε δεν υπήρχε λόγος να αναγράφει στην προαναφερόμενη απόδειξη "... δια το οικόπεδο ..." και μάλιστα 2 φορές. Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, ήτοι για χρόνο μεγαλύτερο των 20 ετών, η πρώτη των εναγομένων συνέχισε να ασκεί τις ίδιες με τον ως άνω δικαιοπάροχο της πράξεις νομής, χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από τρίτους, εν συνεχεία δε μεταβίβασε αυτό τα τέκνα της, δεύτερο και τρίτη των εναγομένων δυνάμει του υπ' αριθμ. .../5-2-2008 συμβολαίου γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Λιβαδειάς Ελένης Σαράντη που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Λιβαδειάς στο τόμο 766 και αριθμό ... .

Αντιθέτως από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προέκυψε ότι τόσο ο δικαιοπάροχος των εναγουσών Θ. Ρ. όσο και οι ίδιες ασκούσαν οποιεσδήποτε πράξεις νομής επί του επίδικου ακινήτου. Όπως άλλωστε προκύπτει από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, το επίδικο τμήμα είναι περιφραγμένο με ξεχωριστή πόρτα που βλέπει στη δημοτική οδό και από το ακίνητο των εναγουσών δεν υπάρχει πρόσβαση σε αυτό, απορριπτόμενου και του σχετικού ισχυρισμού των εναγουσών ότι το επίδικο τμήμα το χρησιμοποιούσαν ως αυλή.

Ακολούθως το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο απέρριψε την έφεση των αναιρεσειουσών ως αβάσιμη κατ' ουσίαν και επικύρωσε την εκκαλουμένη απόφαση που είχε απορρίψει την ένδικη αναγνωριστική κυριότητας αγωγή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν. Με αυτά που δέχτηκε και έτσι που έκρινε το δικάσαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο δεν παραβίασε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και επομένως οι περί του αντιθέτου δύο λόγοι αναίρεσης από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι αβάσιμοι.

Οι περιεχόμενες στους ίδιους λόγους αιτιάσεις που πλήττουν την εκτίμηση των αποδείξεων είναι απαράδεκτες κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.5.2014 αίτηση των Λ. συζ. Α. Λ. κλπ. για αναίρεση της 101/2013 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Μαΐου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ