Supreme Court dismisses appeal due to applicant's absence and lack of grounds under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 569 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 569/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 22 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. συζύγου Ν. Χ., το γένος Κ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Χ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Γλυφό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-6-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σάμου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 131/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 108/2008 του Εφετείου Αιγαίου (μεταβατικής έδρας Σάμου). Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-9-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 12-11-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη 1109Γ/30-11-2009 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σάμου …, την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο επισπεύδων τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 19-9-2009 αιτήσεως για αναίρεση της 108/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου (μεταβατικής έδρας Σάμου) με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση της αναιρέσεως κατά την αναφερόμενη στην αρχή αυτής της αποφάσεως δικάσιμο (22-11-2010), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσείουσα.

Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την αναφερόμενη στην αρχή αυτής της αποφάσεως δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίστηκε η αναιρεσείουσα ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.). Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τον όρο πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π. 694/2009).

Ομοίως δεν αποτελεί πράγμα κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του μάρτυρα, έστω και αν προτάθηκε με λόγο εφέσεως, αφού το αξιόπιστο ή μη της μαρτυρικής καταθέσεως ανήκει στην κυριαρχική και ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ.3 Α.Κ. (όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή της με το άρθρο 14 ν.3719/2008) σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 1438 και 1439 παρ.1 του ίδιου κώδικα, συνάγεται ότι εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, τεκμαίρεται αμάχητα ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσεως και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο εκείνου που ενάγει για διάζευξη.

Από τις πιο πάνω διατάξεις επίσης συνάγεται ότι η επίκληση της τετραετούς διαστάσεως είναι στοιχείο της ιστορικής βάσεως της αγωγής διαζυγίου η οποία στηρίζεται στον ανωτέρω λόγο, ο δε ισχυρισμός του εναγομένου ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετής διάσταση διότι αυτή άρχισε σε χρόνο μεταγενέστερο του επικαλούμενου με την αγωγή, συνιστά αιτιολογημένη άρνηση της ιστορικής βάσεως της αγωγής και όχι ένσταση.

Τέλος από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.12 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη που δεν την είχε κατά νόμο ή δεν του προσέδωσε τέτοια δύναμη μολονότι την είχε κατά νόμο, όχι δε αν έκρινε περισσότερο ή λιγότερο αξιόπιστο ένα από τα πολλά ισοδύναμα κατά νόμο αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 26/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ.8 και 12 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες ότι δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ότι παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα:

Ότι αυτή είχε επικαλεσθεί ως λόγο εφέσεως ότι από το έτος 2002 μέχρι το Μάρτιο του 2005 οι διάδικοι ζούσαν μαζί στην οικία στα .... Ότι από το Μάρτιο του 2005 και μετά αυτή επανήλθε στην προηγούμενη κοινή κατοικία τους και από τότε δεν ζουν μαζί. Ότι ο λόγος του χωρισμού των διαδίκων είναι η σύναψη από τον αναιρεσίβλητο ερωτικής σχέσεως με άλλη γυναίκα, η οποία τον πιέζει να διαλύσει το γάμο του.

Ότι για το λόγο αυτό ο αναιρεσίβλητος στην αγωγή του επικαλέστηκε ψευδώς ότι ζουν πάνω από τέσσερα χρόνια χωρισμένοι, διότι θεώρησε ότι αυτή είναι η πιο σύντομη διαδικασία εκδόσεως διαζυγίου. Ότι αυτή (η αναιρεσείουσα) προσκόμισε και επικαλέστηκε επικυρωμένα φωτοαντίγραφα των κοινών δηλώσεων φόρου εισοδήματος των διαδίκων των ετών 2000, 2001, 2002, 2003, 2004.

Ότι κατά τα έτη αυτά οι διάδικοι ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη κανονικά σαν σύζυγοι και μόνο από το μήνα Μάρτιο 2005 και εντεύθεν δεν ζουν μαζί, όταν ο αναιρεσίβλητος από τον Ιανουάριο του έτους αυτού (2005) συνήψε ερωτική σχέση με άλλη γυναίκα. Ότι επίσης προσκόμισε και επικαλέστηκε αντίγραφο του βιβλιαρίου υγείας της του Ο.Γ.Α., το οποίο εξέδωσε για πρώτη φορά το 2005, όταν πλέον είχε έλθει σε διάσταση με τον αναιρεσίβλητο.

Ότι αντικρούοντας την ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσιβλήτου, επικαλέστηκε ότι αυτός ήταν αναξιόπιστος για τους αναφερόμενους στην αίτηση αναιρέσεως λόγους. Ότι παρά ταύτα το εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ότι αποδείχθηκε η βασιμότητα της αγωγής από την κατάθεση του μάρτυρα που εξετάστηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, τον οποίο δεν κατονόμασε, αναφέροντας αορίστως και αυθαιρέτως ότι η δικανική εκτίμηση του εφετείου στηρίζεται στη γνώση και το βαθμό αξιοπιστίας του μάρτυρα αυτού, χωρίς να απαντήσει στις αντιρρήσεις της περί της αξιοπιστίας του ανωτέρω μάρτυρα που αυτή προέβαλε ως λόγο εφέσεως και μη αιτιολογώντας πώς έφθασε στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας ήταν αξιόπιστος και είχε γνώση όσων κατέθεσε.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος κατά το πρώτο σκέλος του διότι, όπως έχει εκτεθεί στην αρχή αυτής της σκέψεως, ως πράγματα των οποίων η μη λήψη υπόψη θεμελιώνει το λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. δεν νοούνται ούτε η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του μάρτυρα ούτε οι αρνητικοί της αγωγής ισχυρισμοί, όπως ο ισχυρισμός του εναγομένου επί αγωγής διαζυγίου λόγω τετραετούς διαστάσεως ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετής διάσταση.

Κατά το δεύτερο σκέλος του ο πιο πάνω λόγος είναι επίσης απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι, όπως προαναφέρθηκε, ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ.12 Κ.Πολ.Δ. δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας έκρινε περισσότερο ή λιγότερο αξιόπιστο ένα από τα πολλά ισοδύναμα κατά νόμο αποδεικτικά μέσα.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως παρέχεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός δεν θεμελιώνεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έδωσε στα αποδεικτικά μέσα τη βαρύτητα την οποία αποδίδει σ' αυτά ο αναιρεσείων, διότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου ανάγεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ.11 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι, παρά τη γενική βεβαίωση του δικαστηρίου ότι έλαβε υπόψη και "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία επικαλείται και προσκομίζει νομίμως η εναγομένη", εν τούτοις δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι για το σχηματισμό της κρίσεώς του έλαβε υπόψη και όλα τα προσκομισθέντα με επίκληση από αυτήν (την αναιρεσείουσα) έγγραφα, αφού δεν αιτιολογεί για ποιο λόγο τα έγγραφα αυτά, τα οποία η προσβαλλόμενη δεν κατονομάζει, ήτοι:

α) τις κοινές φορολογικές δηλώσεις της ίδιας και του αναιρεσιβλήτου των ετών 2000, 2001, 2002, 2003 και 2004 και β) το για πρώτη φορά εκδοθέν το έτος 2005 βιβλιάριο υγείας της του Ο.Γ.Α., δεν τα θεωρεί επαρκή αποδεικτικά μέσα για την αντίκρουση της αγωγής του αναιρεσιβλήτου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως και ειδικότερα από την περιεχόμενη σ' αυτήν ρητή διαβεβαίωση ότι το δικαστήριο, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων, έλαβε υπόψη και "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία επικαλείται και προσκομίζει....

νομίμως η εναγομένη, προκειμένου να ληφθούν υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων" αλλά και από το σύνολο των αιτιολογιών της, προκύπτει αδιστάκτως ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη και τα ανωτέρω έγγραφα, δεν ήταν δε αναγκαίο να εκθέτει για ποιο λόγο δεν τα θεωρεί επαρκή αποδεικτικά μέσα για την αντίκρουση της αγωγής του αναιρεσιβλήτου.

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-9-2009 αίτηση για αναίρεση της 108/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου (μεταβατικής έδρας Σάμου).

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Απριλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ