Supreme Court quashes insurance appeal verdict for insufficient legal certainty in claim definition.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the Athens Court of Appeal's decision rejecting an insurance claim due to alleged lack of legal certainty. The appellants, heirs of the insured, argued the contract clearly covered hospitalization expenses, while the lower court dismissed the claim because it did not specify exact dates and expense types. The court ruled that for insurance claims, the contract terms alone suffice to define the scope, rendering the lower court's requirement for additional factual details legally unfounded.
Legislator headnote
AI generatedArticles 216(1) of the Code of Civil Procedure and 189, 192 of the Insurance Code; A claim for insurance indemnity is sufficiently defined by the contract's terms without requiring specific details of expenditure dates or types.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 568 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 568/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :
Των αναιρεσειόντων: 1)...., 2).....και 3)....κατοίκων Αθηνών, ως μόνων εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αρχικώς ενάγουσας ...., που πέθανε την 2-11-2003, μετά την άσκηση της αγωγής και την έκδοση της εκκληθείσης υπ' αριθμ. 2958/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φραγκίσκο - Γεώργιο Αυγερινό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.ΠολΔ.
Της αναιρεσίβλητης : Αμερικανικής Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας Ζωής με την επωνυμία "ΑLIKO", που εδρεύει στο Γουίλμινκτον Ντελαγουέαρ των Η.Π.Α. και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Διευθυντή του καταστήματος της στην Αθήνα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μπούρα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2001 αγωγή της αρχικώς ενάγουσας ....που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 2958/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 5946/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6 Οκτωβρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 14 Φεβρουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου αναιρέσεως και την απόρριψη του δεύτερου. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η νομική αοριστία της αγωγής ελέγχεται ως παράβαση από τον αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αν το δικαστήριο της ουσίας αξίωσε για τη νομική θεμελίωσή της περισσότερα ή αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος. Εξ άλλου, όπως προκύπτει από τα άρθρα 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. και 189 και 192 του ΕμπΝ, για το ορισμένο της αγωγής με την οποία ζητείται η επιδίκαση ασφαλιστικής αποζημιώσεως, ως επελθόντος του ασφαλισθέντος κινδύνου, αρκεί η επίκληση της ασφαλιστικής συμβάσεως κατά το περιεχόμενό της και δη των στοιχείων αυτής των προβλεπομένων από το άρθρο 192 Κ.Πολ.Δ., ήτοι ως συμβάσεως, δυνάμει της οποίας ο ασφαλιστής ανέλαβε έναντι ασφαλίστρων την υποχρέωση προς καταβολή του ασφαλίσματος σε περίπτωση επελεύσεως της ασφαλιστικής περιπτώσεως.
΄Αρα, δεν είναι αναγκαίο να περιλαμβάνεται στην αγωγή αυτή, στη περίπτωση σύμβασης ασφάλισης έναντι ασφαλίστρου για κάλυψη των εξόδων νοσοκομειακής περιθάλψεως σε περίπτωση ασθένειας του ασφαλισμένου, και α) ο χρόνος πραγματοποιήσεως κάθε δαπάνης, β) το είδος των δαπανών, αν δηλαδή αυτές αφορούν παροχή ιατρικών υπηρεσιών, έξοδα νοσηλείας ή φάρμακα και γ) οι αποδείξεις παροχής υπηρεσιών και τα τιμολόγια καταβολής των δαπανών.
Επομένως, η παράλειψη της επίκλησης των γεγονότων τούτων δεν καθιστά την εν λόγω αγωγή αόριστη και επομένως απαράδεκτη. Στη προκειμένη περίπτωση, με την ένδικη από 20-3-2001 αγωγή της η αρχική ενάγουσα ....., μετά το θάνατο της οποίας στις 3.11.2003 συνεχίζουν την δίκη, ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι, οι αναιρεσείοντες σύζυγος και τέκνα, ισχυρίσθηκε συνοπτικά, ότι με σύμβαση ασφαλίσεως, που καταρτίστηκε ανάμεσα σε αυτή και την εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, η τελευταία έναντι ασφαλίστρου ανέλαβε την υποχρέωση καταβολής των εξόδων νοσοκομειακής περιθάλψεως σε περίπτωση ασθένειάς της.
Ότι, κατά τη διάρκεια της ισχύος της συμβάσεως, επήλθε η ασφαλιστική περίπτωση, με την εκδήλωση της αναφερόμενης στην αγωγή ασθένειάς της, εξαιτίας της οποίας νοσηλεύτηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο "Διαγνωστικό και Νοσηλευτικό Κέντρο ΥΓΕΙΑ", στο οποίο "πραγματοποίησε 6 ολιγοήμερες εισαγωγές από 9-8-2000 μέχρι 20-2-2001, κατά τη διάρκεια των οποίων νοσηλεύτηκε τμηματικά επί 3, 10, 3, 4, 3 και 3 ημέρες, για τις οποίες νοσηλείες κατέβαλε στο ΥΓΕΙΑ, μετ' αφαίρεση όσων πλήρωσε για την αυτή αιτία ο ασφαλιστικός της φορέας ΤΑΕ, 1.232.384, 4.458.837, 573.094, 1.230.535, 456.277 και 467.203 δραχμές, αντίστοιχα, συνολικά δε 8.418.330 δραχμές", όπως ακριβώς στην αγωγή αναφέρει.
Και ότι, ενώ με αίτησή της στις 20-1-2001 υπέβαλε στην εναγομένη όλα τα παραστατικά έγγραφα και ζήτησε την καταβολή του ασφαλίσματος, η τελευταία με την από 23-1-2001 συστημένη προς αυτή επιστολή της, της ανακοίνωσε, ότι απορρίπτεται η αίτησή της και ακυρώνεται το ασφαλιστήριο συμβόλαιο, για τον αναφερόμενο στην αγωγή λόγο.
Ζήτησε, κατόπιν αυτών, αφού κηρυχθεί άκυρη η άνω καταγγελία, να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει σε αυτή το από 8.418.330 δραχμές ασφάλισμα, νομιμότοκα από την όχλησή της στις 20-1-2001, άλλως, από την επίδοση της αγωγής. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή αυτή, κατά τα εκτιθέμενα στην αρχή, είναι επαρκώς ορισμένη, αφού περιέχει όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται από τα προαναφερθέντα άρθρα 216 παρ. 1 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.
και 189 και 192 του ΕμπΝ.
Συνεπώς, το Εφετείο (το οποίον με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, μετ΄ εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, που δέχθηκε εν μέρει κατ΄ ουσίαν την εν λόγω αγωγή, απέρριψε αυτήν, δεχθέν την περί αοριστίας αυτής ένσταση της εναγομένης - εκκαλούσας, που υπέβαλε ως παράπονο με το πρώτο λόγο εφέσεως, καθόσον κατ΄ αυτήν δεν αναφέρει τα ανωτέρω υπό στοιχ. α΄, β΄ και γ΄ πραγματικά γεγονότα, εζήτησε περισσότερα στοιχεία από αυτά που απαιτεί ο νόμος.Έτσι, ο αντίστοιχος πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η εν λόγω απόφαση, στη συνέχεια δε παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, συγκροτούμενο, όμως από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωκαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 380 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 31 του ν.2172/1993).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 5946/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί, όμως, από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία καθορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2007.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ