Supreme Court dismisses appeal on property ownership, upholding lower court's finding of ownership via long-term possession.

Απόφαση 565 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 565/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Π. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σοφία Παπαδογιάννη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Σ. Π. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Φραγκιαδάκη, και 2. Μ. χας Σ. Λ., το γένος Α. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Φραγκούλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3031/18-4-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4144/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 878/2007 μη οριστική, 762/2009 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-4-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μαζαράκης ανέγνωσε την από 28-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του πρώτου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1094 ΑΚ, ο κύριος πράγματος δικαιούται να απαιτήσει από το νομέα ή τον κάτοχο την αναγνώριση της κυριότητάς του και την απόδοση του πράγματος. Κατά την έννοια της αμέσως πιο πάνω διατάξεως, τα θεμελιωτικά για την άσκηση διεκδικητικής αγωγής στοιχεία είναι η κυριότητα του ενάγοντα στο πράγμα, η κατάληψη του τελευταίου από τον εναγόμενο και η νομή αυτού κατά το χρόνο άσκησης της εν λόγω αγωγής, αίτημά της δε η απόδοση του πράγματος.

Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 1095 ΑΚ, ο νομέας μπορεί να αρνηθεί την απόδοση του πράγματος, αν έχει έναντι του κυρίου δικαίωμα να νέμεται ή να κατέχει το πράγμα. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 974, 1045, 1051 ΑΚ, προκύπτει ότι, για την κτήση της κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα, εκείνου που απέκτησε τη νομή αυτού με καθολική ή με ειδική διαδοχή, να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του.

Αποτελούν δε πράξεις νομής, όταν πρόκειται για ακίνητο, οι υλικές και εμφανείς πάνω σ' αυτό πράξεις που προσιδιάζουν στην φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες φανερώνεται η βούληση του νομέα να έχει το πράγμα για δικό του. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και, αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση τον πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας, που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Στην περίπτωση, που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε, ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης και, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δε συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται ο λόγος αυτός σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται σαφώς, πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, τέλος, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (Ολ.ΑΠ 24/1992).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε, τα ακόλουθα: "Δυνάμει του .../23-11-1965 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αίγινας Ιωάννη Πλατή, σε συνδυασμό με την .../1968 πράξη του συμβολαιογράφου Αθηνών Απόστολου Ζέρβα, τα οποία έχουν νόμιμα μεταγραφεί, η μητέρα των διαδίκων Ε.

Π. αγόρασε από τους Δ. και Ν. Χαλδαίο ένα αυτοτελές τμήμα μείζονος αγροτεμαχίου, εμβαδού 905,80 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "Σκαφιδάκια" του οικισμού Αγίας Μαρίνας Μεσαγρού του Δήμου Αίγινας, εκτός σχεδίου πόλεως, εκτός Γ.Π.Σ. και εντός ζώνης οικισμού, άρτιο και οικοδομήσιμο, το οποίο συνορεύει βόρεια και ανατολικά με άλλα τμήματα του ιδίου αγροτεμαχίου, νότια με οδό πλάτους 6 μέτρων και δυτικά πάλι με οδό πλάτους 6 μέτρων.

Ακολούθως, η Ε. Π. εξέδωσε στο όνομά της την 5949/1966 οικοδομική άδεια, με βάση την οποία ανήγειρε επί του παραπάνω οικοπέδου δύο κτίσματα και συγκεκριμένα ένα κτίσμα (Α), αποτελούμενο από α) ένα υπόγειο διαμέρισμα επιφάνειας 24,50 τμ, β) μια υπόγεια αποθήκη επιφάνειας 8 τμ, γ) μια υπόγεια δεξαμενή και δ) ένα ισόγειο διαμέρισμα επιφάνειας 64,70 τμ.

και ένα κτίσμα (Β), αποτελούμενο από δύο υπόγειες αποθήκες επιφανείας 6,93 τμ. και 8,64 τμ και δύο ισόγεια διαμερίσματα επιφανείας 17,90 και 20,20 τ.μ., αντίστοιχα. Η οικοδομή (Α και Β κτίσματα) ολοκληρώθηκε σταδιακά μέχρι το έτος 1968 με την εποπτεία και τη φροντίδα της ίδιας της αγοράστριας Ε. Π. και την προσωπική εργασία του συζύγου της και πατέρα των διαδίκων Α.

Π., ο οποίος ήταν εργολάβος οικοδομών και ασχολούνταν με οικοδομικές εργασίες. Στο ακίνητο αυτό διέμεναν οι γονείς των διαδίκων και από το έτος 1990, που απεβίωσε ο πατέρας τους, μόνο η μητέρα τους, η οποία το μεν διαμέρισμα των 64,70 τμ χρησιμοποιούσε ως κατοικία, τα δε μικρά διαμερίσματα (γκαρσονιέρες) του Β κτίσματος εκμίσθωνε ως εξοχικές κατοικίες σε τρίτους και εισέπραττε για λογαριασμό της τα μισθώματα, τους δε διαδίκους τέκνα της φιλοξενούσε στην εν λόγω κατοικία της κατά διαστήματα, καθώς αυτοί όποτε ήθελαν την επισκέπτονταν με τις οικογένειές τους και πολλές φορές περνούσαν μαζί της τις θερινές τους διακοπές και τις άλλες εορτές και αργίες.

Εξάλλου, η Ε. Π. ως αληθινή κυρία του ακινήτου αυτού ασκούσε και τις άλλες αρμόζουσες στη φύση και τον προορισμό του διακατοχικές πράξεις νομής και, ειδικότερα, μέχρι του θανάτου της, που επισυνέβη στις 4/3/2002, εκτός από την εκμίσθωση των μικρών διαμερισμάτων, φρόντιζε για τη συντήρηση και βελτίωση του όλου ακινήτου, προέβαινε με δαπάνες της στις αναγκαίες επισκευές και την ανακαίνιση του, πλήρωνε τους λογαριασμούς (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ), ενώ είχε συνάψει στο όνομά της ασφαλιστήρια συμβόλαια με τις ασφαλιστικές εταιρίες GENERALI και ΜΕΤRΟ LIFΕ για την ασφάλιση του ακινήτου της.

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ουδέποτε διέμενε μόνιμα στο παραπάνω ακίνητο, καθόσον αυτός με την οικογένειά του είχε μόνιμη κατοικία στην Αθήνα, επί της οδού ... στα ... και επισκεπτόταν την κατοικία της μητέρας του στην Αίγινα φιλοξενούμενος από αυτή, όπως και οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι αδελφοί του.

Μετά το θάνατο της Ε. Π. (4-3-2002), η οποία δεν άφησε διαθήκη και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου κατά το 1/3 εξ αδιαρέτου από τους διαδίκους, μοναδικά της τέκνα, ο ενάγων-αναιρεσείων προέβαλε για πρώτη φορά δικαίωμα αποκλειστικής κυριότητας επί του παραπάνω ακινήτου, γεγονός που έγινε αφορμή να έρθει σε ρήξη με τους εναγομένους-αναιρεσιβλήτους αδελφούς του, οι οποίοι δεν αναγνώριζαν τέτοιο δικαίωμα στον αναιρεσείοντα, έχοντας ήδη αποδεχθεί την κληρονομιά της μητέρας τους, στην οποία περιλαμβάνεται και το ακίνητο της Αίγινας.

Ακολούθως ο αναιρεσείων άσκησε την ένδικη αγωγή, επικαλούμενος, ότι κατέστη κύριος του ακινήτου αυτού με έκτακτη χρησικτησία, καθώς όπως ισχυρίζεται η αγορά του οικοπέδου και η ανέγερση των οικοδομών έγινε με δικά του χρήματα, που έστελνε στη μητέρα του κατά το κρίσιμο διάστημα που εργαζόταν ως ναυτικός, ότι κατοικεί μόνιμα και νέμεται το επίδικο ακίνητο από το έτος 1972 και εκμισθώνει τα παρακείμενα της κύριας κατοικίας διαμερίσματα (γκαρσονιέρες), από τα οποία εισπράττει ο ίδιος τα μισθώματα, περιστατικά τα οποία ουδόλως αποδείχθηκαν.

Άλλωστε, εάν συνέβαιναν τα ανωτέρω, η μητέρα των διαδίκων Ε. Π., η οποία κατά κοινή ομολογία ήταν συνετός και δίκαιος άνθρωπος, θα είχε φροντίσει όσο ζούσε να μεταβιβάσει το ακίνητο αυτό στον αναιρεσείοντα και, σε κάθε περίπτωση, εάν η μεταβίβαση προσέκρουε σε απαγορευτικές νομικές διατάξεις και δεν ήταν εφικτή, θα είχε προβλέψει να αφήσει κάποια διαθήκη, ώστε μετά το θάνατό της να περιέλθει το περιουσιακό της αυτό στοιχείο μόνο στον αναιρεσείοντα και να μη δημιουργηθεί διχόνοια και έχθρα μεταξύ των τέκνων της.

Αλλά, και αν υποτεθεί αληθινός ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος, ότι με δικά του χρήματα αγόρασε και έκτισε το επίδικο η μητέρα του, τούτο είναι χωρίς έννομη επιρροή, καθόσον από μόνη της η πράξη αυτή δεν συνιστά άσκηση νομής για την κτήση κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε, ότι κυρία, νομέας και κάτοχος των επίδικων ακινήτων ήταν η μητέρα των διαδίκων Ε.

Π., μετά δε το θάνατό της το έτος 4-3-2002 έγιναν συγκύριοι οι διάδικοι, λόγω κληρονομικής διαδοχής, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, και ότι ουδόλως αποδείχθηκε, ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων κατέστη κύριος των επίδικων ακινήτων με έκτακτη χρησικτησία. Κατόπιν τούτου, το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αναγνωριστική περί κυριότητας αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε εκφέρει όμοια κρίση.

Με αυτά, που δέχθηκε, και, έτσι, που έκρινε, το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 70 ΚΠολΔ, 1094 και 1095 ΑΚ, που αναφέρονται στο αναιρετήριο, καθώς επίσης και εκείνες των άρθρων 974 και 1045 ΑΚ, οι οποίες έχουν εφαρμογή στην προκείμενη περίπτωση, και τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, δεν στέρησε δε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σ' αυτήν πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων δεν είναι αποκλειστικά κύριος του επίδικου ακινήτου, αλλά το τελευταίο ανήκει κατά συγκυριότητα κατά ποσοστό 1/3 για τον καθένα τόσο στον ίδιο, όσο και στους αναιρεσιβλήτους αδελφούς του λόγω κληρονομικής διαδοχής από το θάνατο της αποβιώσασας το 2002 μητέρα τους, και ότι δεν αποδείχθηκε, ότι ο αναιρεσείων είχε "τη νομή και κατοχή του επιδίκου επί 31 και πλέον χρόνια", όπως αβάσιμα επικαλείτο.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζεται, ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 70 ΚΠολΔ, 1094 και 1095 ΑΚ, είναι αβάσιμος.

Επειδή, λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Ως έγγραφα θεωρούνται και οι γνωμοδοτήσεις προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης (άρθρο 390 Κ.Πολ.Δ.), καθώς και οι φωτογραφίες.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ότι τα επίδικα ανήκουν κατά συγκυριότητα στους διαδίκους κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου στον καθένα και ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων δεν άσκησε πράξεις νομής επί των επιδίκων και κατόπιν τούτου να απορρίψει την αγωγή, δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα κατωτέρω έγγραφα, τα οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε ο ενάγων-αναιρεσείων, ενώπιον του Εφετείου με τις προτάσεις του της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ήτοι 1) την με αριθμό .../22-6-2004 ένορκη βεβαίωση του Κ.

Κ., 2) την .../22-6-2004 ένορκη βεβαίωση του Ν. Ξ., 3) την .../22-6-2004 ένορκη βεβαίωση της Π. Κ., 4) την με ημερομηνία επίδοσης 15-7-2003 εξώδικη διαμαρτυρία του αναιρεσείοντος προς τους αναιρεσιβλήτους αδελφούς του, 5) την από 20-8-2003 μήνυση του αναιρεσείοντος και της συζύγου του σε βάρος της δεύτερης αναιρεσίβλητης, του υιού της Τ.

Λ. και της Σ. Κ., 6) το από 12-6-2004 αντίγραφο από το βιβλίο συμβάντων του Α.Τ. Μεσαγρού Αίγινας, 7) την από 16-10-2003 ένορκη εξέταση της Μ. Σ. ενώπιον της Πταισματοδίκου Αθηνών, 8) την από 9-8-2003 ιατροδικαστική έκθεση εξετάσεως της συζύγου του αναιρεσείοντος Α. Π., 9) την από 10-8-2003 βεβαίωση νοσηλείας του Γ.Ν. "ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ", 10) την 7563/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά (Τμήμα Ασφαλιστικών Μέτρων), 11) το από 30-11-1959 πιστοποιητικό του γραφείου εργασίας του Ναυστάθμου Σαλαμίνας, 12) το από 23-3-1959 πιστοποιητικό της εταιρείας "RONTIRIS - STROYMBOLIS & Co", 13) το από 24-8-1962 πιστοποιητικό Ανωτέρας Διοίκησης Βασιλικού Ναυτικού Σαλαμίνας, 14) το με αριθμό 424171/1965 ναυτικό φυλλάδιο του αναιρεσείοντος, 15) το από 14-7-1994 πιστοποιητικό της θαλάσσιας υπηρεσίας του αναιρεσείοντος ως μηχανικού από την 6-3-1963 έως το έτος 1972, 16) αντίγραφα των μισθοδοσιών του κατά το άνω χρονικό διάστημα μηνιαίως περί τα 1000 δολάρια, 17) τέσσερα (4) ενημερωτικά σημειώματα της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος έτους 1970-1972, 18) τρία (3) σημειώματα της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με αντίστοιχες ημερομηνίες 12-12-1970, 21-1-1971 και 2-3-1971, 19) αντίγραφο του με αριθμό λογαριασμού .../2-11-1970 βιβλιαρίου καταθέσεων του αναιρεσείοντος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, 20) την από 4/2003 εξουσιοδότησή του προς την πληρεξουσία δικηγόρο του, προκειμένου να λάβει αντίγραφα των λογαριασμών του και των γονέων του στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, 21) την από 22-3-1968 βεβαίωση της εταιρείας "HELLENIC SHIPPING LTD (ΕΠΕ)", 22) το από 2-3-1972 αντίγραφο της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ", 23) αντίγραφο της με αριθμό πρωτ. 4152/1965 απόφαση απονομής σύνταξης εργάτη του Ι.Κ.Α.

του πατέρα του Α. Π., ανερχόμενη στο ποσό των 1758 δραχμών το έτος 1965, 24) το με αριθμό μητρώου .../17-4-1992 δελτίο ταυτότητας συνταξιούχου Ι.Κ.Α., λόγω θανάτου της μητέρας του Ε. Π. με μηνιαίες αποδοχές από τη σύνταξή της 23.000 δραχμών, 25) αντίγραφο του τετραδίου - ημερολογίου που τηρούσε η μητέρα του σχετικά με τα έξοδα της αγοράς του οικοπέδου και της ανεγέρσεως των επ' αυτού κτισμάτων, 26) αντίγραφο της 13891/1-7-1967 απόφασης Διευθυντού του Ι.Κ.Α., 27) το .../9-6-1962 προικοσυμβόλαιο υπέρ της δεύτερης αναιρεσιβλήτου αδελφής του, 28) το .../9-6-1972 προικοσυμβόλαιο διαμερίσματος, που δωρήθηκε στη σύζυγό του, 29) αντίγραφο της .../16-6-1972 ληξιαρχικής πράξης του γάμου του αναιρεσείοντος με την Α.

Γ., 30) το από 29-1-2003 πιστοποιητικό οικογενειακής καταστάσεως του Δήμου Αιγίνης, 31) την από 19-6-2004 βεβαίωση του τέως Δημάρχου της Αίγινας Τ. Γ., 32) την από 19-6-2004 επιστολή του Εξωραϊστικού - Εκπολιτιστικού Συλλόγου Αγίας Μαρίνας Αίγινας, 33) Εξήντα τρεις (63) φωτογραφίες, απεικονίζουσες την κατάσταση και του περιβάλλοντος χώρου προς απόδειξη της άριστης κατάστασης που διατηρεί το ακίνητό του, 34) ακριβή αντίγραφα λογαριασμών και αποδείξεων νερού, ρεύματος, τηλεφώνου και λοιπών εξόδων, 35) τον από 12-9-1961 τίτλο του Δημοσίου, που αφορούσε τους δικαιοπαρόχους του ακινήτου, 36) τα από Δεκεμβρίου 1983 εκπονηθέντα διαγράμματα από τους μηχανικούς Ν.

Τ. και Β. Μ., 37) την από 13-7-2004 βεβαίωση της ΕΥΔΑΠ Περιστερίου και 38) την από 15-5-2008 πραγματογνωμοσύνη του δασολόγου - πραγματογνώμονα Κ. Κ.. Ο ερευνώμενος αυτός αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά που έγιναν δεκτά από το πιο πάνω Δικαστήριο ως αποδεικνυόμενα αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων αποδείχθηκαν, "από όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, οι οποίες λήφθηκαν εξ αφορμής άλλης δίκης και συνεκτιμώνται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων", δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία, ότι το εν λόγω Δικαστήριο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς τους κρίσιμους ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και όλα τα ανωτέρω έγγραφα, χωρίς να είναι απαραίτητο να μνημονεύσει ή να αξιολογήσει χωριστά το καθένα από αυτά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-4-2010 αίτηση του Α. Π. για αναίρεση της 762/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ