Supreme Court dismisses appeal for failure to specify Article 559 grounds and for vague arguments.

Απόφαση 563 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 563 /2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή και Ανθή Γκάμαρη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 20η Φεβρουαρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1.Ι. Α. του Π.,2.Μ. Α. του Π., κατοίκων Καρδίτσας, και 3.Γ. Α. του Π., κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων Π. Α. του Ι., που παραστάθηκαν δια της πληρεξούσιας δικηγόρου Χρυσαυγής Σπανού.

Του αναιρεσίβλητου: Η. Α. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεράσιμο Θεοδωράτο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-11-2011 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος Πέτρου Ι. Α., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 44/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 156/2018 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-6-2018 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης και, αν αυτή δεν έχει ασκηθεί νόμιμα ή λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Αρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπάγγελτα. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 566 παρ. 1 ΚΠολΔ, το έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που προβλέπονται από τα άρθρα 118 έως 120 του ίδιου Κώδικα, δηλαδή/ τα στοιχεία κάθε δικογράφου και να αναφέρει τους λόγους αναίρεσης, ήτοι τα παράπονα κατά της προσβαλλόμενης απόφασης.

Πρέπει δε να περιέχει έστω και έναν ορισμένο λόγο αναίρεσης, από εκείνους που αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 559 ή, αν πρόκειται για απόφαση του Ειρηνοδικείου ή του Πρωτοδικείου που δίκασε κατ' έφεση, στο άρθρο 560 ΚΠολΔ. Ο λόγος αναίρεσης είναι ορισμένος, όταν εκτίθενται με σαφήνεια τα, κατά τον αναιρεσείοντα, δεδομένα στοιχεία της περιπτωσιολογίας, τα οποία συγκροτούν το σφάλμα, που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της.

Συμπλήρωση του λόγου αναίρεσης με παραπομπή στο δικόγραφο της έφεσης ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος στο Εφετείο ή στον Άρειο Πάγο δεν είναι δυνατή (ΟλΑΠ 20/2005, 27/1998, 32/1996). Επίσης, η συμπλήρωση αυτή δεν επιτρέπεται ούτε με παραπομπή στην προσβαλλόμενη απόφαση, που υπάρχει στη δικογραφία, διότι, πλην άλλων, ο Άρειος Πάγος δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες από τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας είναι αυτές που, κατά τον αναιρεσείοντα, συνιστούν το αναιρετικό σφάλμα και έτσι μπορεί να επιλεγούν τέτοιες που δεν το συνιστούν και να απορριφθεί για το λόγο αυτό η αναίρεση, ενώ αν επιλέγονταν άλλες που είχε επισημάνει ο αναιρεσείων, χωρίς όμως να τις αναφέρει στο αναιρετήριο, ενδεχομένως να ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα.

Η θέση αυτή είναι απόλυτα σύμφωνη και με το άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, γιατί διασφαλίζει την αρχή της δίκαιης δίκης, που το άρθρο αυτό αξιώνει, αφού συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του δικαιώματος πρόσβασης καθενός στα δικαστήρια, που κατοχυρώνει και το Σύνταγμα (άρθρα 8 παρ. 1, 20 παρ. 1) και το οποίο μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με την άσκηση ορισμένης, σύμφωνα με το νόμο, προσφυγής, η οποία θα επιτρέπει, λόγω του ορισμένου του περιεχομένου της, την παροχή από το δικαστήριο της αιτούμενης έννομης προστασίας και γι' αυτό τα όσα απαιτεί ο νόμος, ώστε να θεωρηθεί ορισμένο το δικόγραφο της προσφυγής, μορφή της οποίας είναι και η αναίρεση, δεν δυσχεραίνουν, αλλά διευκολύνουν την πρόσβαση στα δικαστήρια για παροχή έννομης προστασίας, αφού έτσι συγκεκριμενοποιείται το είδος της προστασίας αυτής (ΟλΑΠ 20/2005).

Ειδικότερα, η διατύπωση του αναιρετικού λόγου συνίσταται στην περιγραφή των σφαλμάτων της προσβαλλομένης απόφασης, που αποτελούν τις νόμιμες προϋποθέσεις για την συνδρομή ενός από τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 559 ή του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με την αναφορά του αριθμού ή των αριθμών των λόγων αναίρεσης των παραπάνω άρθρων 559 ή 560 ΚΠολΔ για τους οποίους ψέγει, με τα όσα αποδίδει, την προσβαλλόμενη απόφαση (ΑΠ 100/2019), ενώ εξάλλου για το ορισμένο του λόγου δεν αρκεί η απλή μνεία του αριθμού του άρθρου που τον προβλέπει , ούτε η επανάληψη του κειμένου της σχετικής διάταξης χωρίς προσδιορισμό κατά τα ως άνω των αναγκαίων στοιχειών που απαιτούνται κατ' αυτήν για να στοιχειοθετηθεί ο συγκεκριμένος λόγος (ΑΠ 275/2017, ΑΠ 1008/2018).

Η αοριστία του αναιρετηρίου έχει ως συνέπεια την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως νομικά αβάσιμης, αν η αοριστία αφορά στην περιγραφή του λόγου αναίρεσης και ως απαράδεκτης σε κάθε άλλη περίπτωση (ΑΠ 100/2019, ΑΠ 857/2017, 1340/2015). Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη από 12-6-2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 156/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Με αυτήν, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπησή της και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), απορρίφθηκε, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η έφεση των ήδη αναιρεσειόντων κατά της 44/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας, με την οποία είχε απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη αγωγή αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου (εμβαδού 1025,69 τμ), θεμελιούμενη στην έκτακτη χρησικτησία, ο χρόνος της οποίας είχε συμπληρωθεί αυτοτελώς στο πρόσωπο του αρχικού ενάγοντος Π.

Α., στην δικονομική θέση του οποίου, μετά τον θάνατο του που επήλθε ήδη κατά τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας δίκης, έχουν υπεισέλθει οι αναιρεσείοντες, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, στρεφομένη κατά του ήδη αναιρεσιβλήτου, διότι, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης δεν αποδείχθηκε ότι ο αρχικός ενάγων κατέστη κύριος με έκτακτη χρησικτησία, και ότι αντίθετα αποδείχθηκε ο ισχυρισμός ιδίας κυριότητας του εναγομένου που απέκτησε με παράγωγο και πρωτότυπο τρόπο, αιτιολογία (ως προς την ιδία κυριότητα) που είναι πλεοναστική μετά την απόρριψη της αγωγής ως ουσιαστικά αβάσιμης επειδή δεν αποδείχθηκε η κυριότητα του ενάγοντος (ΑΠ 1991/2017).

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και με τους αναφερόμενους λόγους αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλόμενη οι ακόλουθες πλημμέλειες και, ειδικότερα :

1) Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης υπό τα στοιχεία α) και β) ότι, ενώ δέχεται ορθά ότι το επίδικο δεν είχε περιέλθει στον παππού του εναγομένου με πλειστηριασμό το έτος 1910, στην συνέχεια αντιφατικά δέχεται ότι η κληρονομιά περιήλθε στους εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, υπό τα στοιχεία βα) και ββ) ότι, ενώ δέχεται ότι ο παππούς του εναγομένου μέχρι το θάνατο του (1959) δεν επιτρεπόταν από το νόμο, διότι επρόκειτο περί αγροτικού κλήρου, που είχε παραχωρηθεί σε άλλον, να ασκεί πράξεις νομής στο επίδικο και να είναι κληρονομιαίο, ακολούθως δέχεται ως ανήκον στην κληρονομιαία περιουσία και υπό το στοιχείο γ) ότι τα έγγραφα που προσκομίστηκαν από αυτούς στο πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο δικαστήριο διαψεύδουν την κρίση της προσβαλλόμενης ότι οι κληρονόμοι του παππού του εναγομένου θεωρούσαν ότι το ακίνητο ανήκε στην κληρονομιαία περιουσία.

2) Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, ότι, δεν έλαβε υπόψη της τα αναφερόμενα τρία (3) έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση για την απόδειξη της γνώσης των κληρονόμων του παππού του εναγομένου ότι το επίδικο δεν ανήκε στην κληρονομιαία περιουσία.

3) Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, ότι, προκειμένου η προσβαλλόμενη να ενισχύσει την κρίση της περί του ότι οι κληρονόμοι του παππού του εναγομένου θεωρούσαν το επίδικο ανήκε στην κληρονομιαία περιουσία, δέχθηκε "επιλεκτικά" και μεροληπτικά" προτεινόμενες από τον εναγόμενο αποδείξεις, ήτοι: α) την 26596/1982 ένορκη βεβαίωση ενώπιον Συμ/φου, ως μαρτυρία -βεβαίωση τρίτων, δεχθείσα ότι δεν δόθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στα πλαίσια της συγκεκριμένης δίκης β), β1) και β3) διότι εσφαλμένα και αντίθετα με τις λοιπές αποδείξεις δέχθηκε ότι η ένορκη αυτή βεβαίωση δόθηκε σε "ανύποπτο χρόνο" και ότι "δεν κρίνεται ότι δόθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στα πλαίσια της συγκεκριμένης δίκης"

4) Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης , ότι με την προσβαλλόμενη γίνεται επιλεκτική και εσφαλμένη αναφορά και παραδοχή σε ορισμένα σημεία της ανωτέρω ένορκης βεβαίωσης και όχι σε όλα και ότι τα ενόρκως βεβαιούμενα είναι ψευδή και ότι η προσβαλλόμενη αντιφάσκει με την τελική κρίση της ότι το επίδικο δεν το είχε αγοράσει ο παππούς του εναγομένου με πλειστηριασμό το 1910 και

5) Με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης , ότι δεν έλαβε υπόψη, επίσης, τα αναφερόμενα τέσσερα (4) έγγραφα, τα οποία με επίκληση προσκομίστηκαν "ως αποδείξεις του αληθούς ιδιοκτησιακού καθεστώτος του επιδίκου". Όμως, στην αίτηση αυτή και τους σε αυτή διαλαμβανόμενους λόγους, όπως προεκτέθηκαν, οι αναιρεσείοντες δεν αναφέρουν, όπως απαιτείται, για να θεωρηθεί ορισμένη και παραδεκτή, και σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, για ποιόν από τους λόγους αναίρεσης του άρθρου 559 του ΚΠολΔ προσβάλλουν την παραπάνω απόφαση, αφού δεν υπάγουν τα όσα με την αναίρεσή τους αποδίδουν στην εν λόγω απόφαση σε κάποιον από τους αναφερόμενους στο άρθ. 559 Κ.ΠολΔ αναίρεσης, δεν αναφέρουν, δηλαδή, τον αριθμό ή τους αριθμούς των λόγων αναίρεσης του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για τους οποίους ψέγουν, με τα όσα της αποδίδουν, την προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς να αναφέρουν ακόμη και το άρθρο 559, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να διαγνωσθεί ποιο είναι το σφάλμα που αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και για ποιον από τους λόγους του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ζητούν την αναίρεσή της. Ενόψει του περιεχομένου της αυτού και σύμφωνα με τη σκέψη που προεκτέθηκε, η κρινόμενη αίτηση είναι αόριστη , λόγω δε της αοριστίας της αυτής, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Σε κάθε περίπτωση οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι προαναφερόμενες πλημμέλειες, που αφορούν, σύμφωνα με το περιεχόμενο τους; τις πλεοναστικές αιτιολογίες αυτής (της απόφασης), ως προς την απόδειξη της ουσιαστικής βασιμότητας της ένστασης ιδίας κυριότητας του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου στο επίδικο ακίνητο, είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού, η παραδοχή του Εφετείου ως προς την μη απόδειξη της ιστορικής βάσης της ένδικης αγωγής και, ειδικότερα, κυριότητας του αρχικού ενάγοντος στο επίδικο ακίνητο με έκτακτη χρησικτησία στηρίζει επαρκώς την απορριπτική του κρίση ως προς την ουσιαστική βασιμότητα της ένδικης αγωγής και το διατακτικό της απόφασης (ΑΠ 1991/2017). Όσον αφορά δε τον πέμπτο λόγο αναίρεσης, για μη λήψη υπόψη των αναφερόμενων εγγράφων, εκτιμώμενος ως λόγος από τον αριθμ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο, το περιεχόμενο των εγγράφων, ο ισχυρισμός προς απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου προσκομίστηκαν, ούτε ο νόμιμος τρόπος που αυτά προσκομίστηκαν στο δευτεροβάθμο δικαστήριο (ΟλΑΠ 1990/1982, ΑΠ 1185/2010).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά παραδοχή του σχετικού νομίμου αιτήματος αυτού (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-6-2018 αίτηση των 1) Ι. Α. 2) Μ. Α. και 3) Γεωργίας Α., για αναίρεση της 156/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ