Supreme Court dismisses appeal on grounds of insufficient reasoning regarding bank claims against insolvent company.

Απόφαση 563 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 563/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα Ε.F.G. Eurobank Ergasias Ανώνυμη Εταιρεία" και τον διακριτικό τίτλο " Eurobank Ergasias" , η οποία εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα Κρήτης Α.Ε." λόγω συγχώνευσης με απορρόφηση της δεύτερης από την πρώτη, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Σπυρίδωνα Λάλα και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Της τελούσας υπό εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΙΔΗΡΟΚΡΑΜΑΤΑ Α.Ε." που εδρεύει στον …και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή αυτής Γ. Λ., κατοίκου ομοίως, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεωργίου Παπατσώρη και κατέθεσε προτάσεις. 2. Του Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών και στην ένδικη περίπτωση από τον προϊστάμενο της Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας Αλμυρού και τον Διευθυντή Τελωνείων Αλμυρού Μαγνησίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας Παρέδρου του Ν.Σ.Κ. Εμμανουέλας Πανοπούλου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ,2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις και 3. Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα Πειραιώς Α.Ε." που εδρεύει στην Αθήνα, ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Εμμανουήλ Φωτάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 427/8-7-2004 αίτηση της 1ης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 57/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 276/2009 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 24-12-2009 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 490/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία κηρύσσει απαράδεκτη την συζήτηση της αιτήσεως. Η 1η των αναιρεσιβλήτων επανέφερε την υπόθεση για συζήτηση με την από 10-9-2012 κλήση της. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 1-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των 1ης και 3ης των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 972 παρ.1 ΚΠολΔ, η αναγγελία του δανειστή πρέπει να περιέχει περιγραφή της απαίτησής του που αναγγέλλεται, δηλαδή να περιγράφει το είδος και το ποσό της απαιτήσεως, καθώς και το προνόμιό της, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 55 παρ. 1 του ΚΕΔΕ (ν.δ. 356/1974), ο πίνακας που συνοδεύει την αναγγελία και εμφανίζει τα οφειλόμενα στο Δημόσιο χρέη περιλαμβάνει, εκτός από άλλα στοιχεία, και το είδος των χρεών, επιπροσθέτως δε και μνεία της ασφαλείας, η οποία τυχόν υπάρχει για καθένα από αυτά.

Είναι σαφές ότι η έννοια του καθορισμού του είδους των χρεών που απαιτείται από τη διάταξη του άρθρου 55 παρ.1 του ΚΕΔΕ στον πίνακα, ο οποίος συνοδεύει την αναγγελία, περιέχει και τον προσδιορισμό των στοιχείων του προνομίου που τυχόν τα ασφαλίζει. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Το ορισμένο ή όχι εισαγωγικού δικογράφου ως προς την έκθεση των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την ιστορική βάση του, εκτιμάται κυριαρχικώς από το δικαστήριο της ουσίας. Εξαίρεση ισχύει στην περίπτωση που το εν λόγω δικαστήριο αξιώνει στοιχεία περισσότερα από όσα πράγματι απαιτεί ο νόμος ή αρκείται σε λιγότερα ή διαφορετικά απ'αυτά.

Στην περίπτωση αυτή υπάρχει παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Αν τυχόν έλαβε υπόψη του γεγονότα που δεν αναφέρονται στο δικόγραφο και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ή αν δεν έλαβε υπόψη παρόμοια γεγονότα εκτιθέμενα στο εισαγωγικό δικόγραφο πότε ιδρύονται οι προβλεπόμενοι από τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ.8 και 14 ΚΠολΔ λόγοι.

Όμως, στο δικόγραφο της αναγγελίας δεν είναι αναγκαία η εξειδίκευση της απαιτήσεως και του προνομίου στο βαθμό που αυτή απαιτείται επί της αγωγής και της ανακοπής (ΑΠ 545/2006). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως η αναιρεσείουσα τραπεζική εταιρεία προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την αιτίαση, ότι οι από 20-3-2001 (Δ.Ο.Υ.

Αλμυρού) και από 27-3-2001 (Τελωνείου Αλμυρού) αναγγελίες των απαιτήσεων του Ελληνικού Δημοσίου είναι αόριστες διότι δεν περιγράφονται τα πραγματικά περιστατικά που τις θεμελιώνουν. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και όσα εκτίθενται στο αναιρετήριο, στα εν λόγω αναγγελτήρια περιγράφονται το είδος και το ποσό των απαιτήσεων στο συνημμένο πίνακα (τέλη κυκλοφορίας, δάνεια, Φ.Μ.Υ., πρόστιμο, φόροι, τέλη εκπροθέσμου καταβολής).

Δεν απαιτείτο επιπλέον εξειδίκευση της περιγραφής των αναγγελθέντων απαιτήσεων, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν συνιστούν ούτε κατά τον Κώδικα πολιτικής Δικονομίας, ούτε κατά τον ΚΕΔΕ κύρια ή παρεμπίπτουσα αίτηση για παροχή δικαστικής προστασίας, ώστε να απαιτείται εξειδίκευση της περιγραφής της αναγγελλόμενης απαιτήσεως στο βαθμό που θα απαιτείτο επί άλλου εισαγωγικού δικογράφου.

Επομένως, το Εφετείο, που δέχτηκε ότι οι ανωτέρω αναγγελίες είναι ορισμένες, δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 972 παρ.1 ΚΠολΔ και 55 του ΚΕΔΕ (ν.δ. 356/1974), ούτε παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά τα δύο πρώτα σκέλη του, από το άρθρο 559 αριθ.1 και 14 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. 2.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ αναίρεση ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως κατά το τρίτο σκέλος του προσάπτεται στην προσβαλλομένη η αιτίαση, ότι την απαίτηση της Δ.Ο.Υ.

Αλμυρού, από δάνεια ΚΑΧ ΚΕΔ ΜΕ, αιτιολογεί και κατατάσσει ως κατάπτωση εγγυήσεως υπέρ της υπό εκκαθάριση εταιρείας για δάνειό της κατά τη λειτουργία της. Ο λόγο αυτός, από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την Εφετειακή απόφαση, δεν πρόκειται περί άλλης απαιτήσεως, αφού το ύψος του αιτουμένου ποσού είναι σύμφωνο με εκείνο που αναγγέλθηκε.

3. Από τη διάταξη του άρθρου 814 παρ.1 εδ. β' ΚΠολΔ σε συνδυασμό με τα άρθρα 1918 παρ.2 και 1920 παρ.1 ΑΚ και το άρθρο 49 παρ.4α εδ.2 του ν.3190/1955 προκύπτει, ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας επιλαμβάνεται, μετά την επαλήθευση των απαιτήσεων των δανειστών, που διενεργείται από τους εκκαθαριστές της υπό εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας, αφού βεβαιωθεί η ανεπάρκεια του ενεργητικού, προκειμένου να προσδιορίσει την έκταση, τη σειρά και τον τρόπο πληρωμής των αναγγελθέντων δανειστών, συντάσσοντας πίνακα διανομής και όχι να κρίνει για τυχόν αμφισβητήσεις στο παρόν στάδιο των αναγγελθεισών απαιτήσεων των δανειστών, αφού αυτές, αν τυχόν είναι αμφίβολες, παραπέμπονται για διάγνωση στα αρμόδια δικαστήρια κατά το προγενέστερο στάδιο της επαλήθευσης των απαιτήσεων ενώπιον των εκκαθαριστών, μετά από ανακοπή κάθε ενδιαφερομένου πιστωτή.

Με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως πλήττεται η εφετειακή απόφαση, διότι παρόλο που η αναιρεσείουσα αμφισβήτησε την ύπαρξη των απαιτήσεων, το ύψος και το προνόμιο του Ελληνικού Δημοσίου, δεν ερεύνησε τον ισχυρισμό του αυτό, αλλά δέχτηκε ότι η βασιμότητα αυτών μπορεί να αμφισβητηθεί στα διοικητικά δικαστήρια.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο, απορρίπτοντας τον άνω ισχυρισμό ορθά, κατ'αποτέλεσμα έκρινε, με εσφαλμένη όμως αιτιολογία, που αντικαθίσταται με την παρούσα αφού δεν είχε τέτοια εξουσία στην παρούσα διαδικασία (άρθρ. 578 ΚΠολΔ) και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ο από το άρθρο 559 αριθ.1 και 14 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος.

4. Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προσάπτει στην πληττομένη απόφαση την αιτίαση ότι δεν έχει αιτιολογία σχετικά με την απαίτηση της Δ.Ο.Υ. Αλμυρού για ποσό 32.564.993,65 ευρώ και την απαίτηση του Τελωνείου Αλμυρού για ποσό 354.763,01 ευρώ, παρόλο που αυτή αμφισβήτησε τις απαιτήσεις αυτές και το προνόμιο κατάταξης του Ελληνικού Δημοσίου, δεχόμενη περαιτέρω ότι η ουσιαστική βασιμότητα αυτών μπορεί να αμφισβητηθεί ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων της ουσίας.

Το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: " Το Ελληνικό Δημόσιο έχει αναγγελθεί εμπρόθεσμα για 11.090.388.008 δρχ. ή 32.564.993,65 που αναλύονται :Α1) με τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ Αλμυρού από τέλη κυκλοφορίας ποσό 305.190 δρχ, από κατάπτωση εγγυήσεως υπέρ της υπό εκκαθάριση εταιρείας, για δάνειο της κατά τη λειτουργία της ποσό 2.641.796.665 δρχ, από επιβληθέντα διάφορα πρόστιμα ποσό 184.537.994 δρχ, από οφειλόμενο Φ.Μ.Υ ποσό 154.024.846 δρχ, σύνολο 2.980.664.665 δρχ.

πλέον προσαυξήσεις 7.988.837.721 δρχ., γενικό σύνολο 10.969.502.386 δρχ. ή 32.192.230,04 ευρώ και Α2) με τον Προϊστάμενο του Τελωνείου Αλμυρού από φόρους του έτους 1991 ποσό 10.295.333 δρχ. και από τέλη εκπρόθεσμης καταβολής ποσό 110.590.307 δρχ., σύνολο 120.885.700 δρχ. ή 354.763,01 ευρώ. Οι ως άνω αναγγελθείσες απαιτήσεις του Ελληνικού Δημοσίου είναι πλήρως ορισμένες κατ' άρθρο 55§1 του ΚΕΔΕ, ενώ η ουσιαστική βασιμότητα αυτών μπορεί να αμφισβητηθεί μόνον ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων της ουσίας με ανακοπή του άρθρου 73 του ΚΕΔΕ".

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο, διότι αναφέρει, ότι οι απαιτήσεις αυτές προέρχονται από τέλη κυκλοφορίας, Φ.Μ.Υ., πλέον προσαυξήσεις, κατάπτωση εγγυήσεως, πρόστιμα, φόρους και τέλη εκπρόθεσμης καταβολής. Η επιπλέον αιτιολογία, ότι η ουσιαστική βασιμότητα αυτών μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων της ουσίας με ανακοπή του άρθρου 73 του ΚΕΔΕ είναι πλεοναστική και συνεπώς αλυσιτελής, διότι δεν στηρίζει το διατακτικό της προσβαλλομένης, αφού για τη στήριξή του αρκεί η πρώτη αιτιολογία της.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Η ίδια αιτίαση, από το άρθρο 559 αρ.14 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτη, διότι ο λόγος αυτός ιδρύεται επί δικονομικής ακυρότητας και άρα ο τέταρτος λόγος του αναιρετηρίου πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

5. Κατ'άρθρ. 559 αριθ.10 ΚΠολΔ, ιδρύεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πέμπτο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται στην προσβαλλομένη η αιτίαση ότι κατέταξε το Ελληνικό Δημόσιο στο 1/3 του προς διανομή ποσού, δηλαδή για 1.374.217,07 ευρώ, χωρίς να προσκομιστεί οποιαδήποτε απόδειξη τόσο για την ύπαρξη, όσο και για το ύψος των απαιτήσεών του και το προνόμιο αυτών. Από την προσβαλλομένη όμως απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο την επί της ουσίας κρίση του στήριξε στα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Επομένως, ο πέμπτος λόγος του αναιρετηρίου, από το άρθρο 559 αριθ.10 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

6. Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην πληττομένη απόφαση η αιτίαση ότι εσφαλμένα κατέταξε την "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", καθολική διάδοχο της Τράπεζας "ΕΤΒΑ Α.Ε.", ως ενυπόθηκε δανείστρια για ποσό 142.415,90 Ευρώ από τον πλειστηριασμό ακινήτου, που προσδιορίζεται με το στοιχείο Γβ, εδαφικής έκτασης 127.623,55 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση "..." των Νομών ..., ενώ αυτή με την από 1-9-2000 αναγγελία της δεν ανήγγειλε την απαίτησή της αυτή, χωρίς να λάβει υπόψη και το σχετικό πέμπτο λόγο της εφέσεως της αναιρεσείουσας. Ο λόγος αυτός, από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τον λόγο αυτό εφέσεως και τον απέρριψε εκ του πράγματος, μ ε το να δεχθεί ότι η ανωτέρω απαίτηση περιλαμβάνεται στην ανωτέρω αναγγελία, η οποία και πράγματι αναγγέλθηκε, όπως προκύπτει από περιεχόμενο της εν λόγω αναγγελίας.

7. Κατά το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και έτσι ιδρύεται ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως και όταν έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια της αιτιολογίας υπάρχει, όταν στο αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται με πληρότητα και σαφήνεια όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου που εφαρμόστηκε για την επέλευση της απαγγελεθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνησή της.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον έβδομο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται στην πληττομένη απόφαση η αιτίαση ότι διέλαβε ελλιπείς αιτιολογίες όσον αφορά απαιτήσεις της "ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε." από εγγυητικές επιστολές και από σύμβαση δανείου. Το Εφετείο σχετικά με τις απαιτήσεις αυτές δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "H ανώνυμη τραπεζική εταιρία ΕΤΒΑ Α.Ε.

έχει αναγγελθεί για συνολικό ποσό 7.697.996.425 δρχ. ή 22.591.332,13 Ευρώ που αναλύεται ως εξής : 1) ποσό 3.025.977.076 δρχ. από κατάπτωση εγγυήσεων υπέρ της υπό εκκαθάριση εταιρείας για την πληρωμή τριών δανείων χορηγηθέντων από την ΕΚΑΧ στην υπό εκκαθάριση εταιρεία το 1982 εκ των οποίων δύο δάνεια σε γερμανικά μάρκα 19.150.000 και το ένα σε Ελβετικά φράγκα 5,000.000, για την κατασκευή του εργοστασίου εμπλουτισμού χρωμίτη στην Σκούμτσα και για τα οποία δάνεια είχαν εκδοθεί από την ΕΤΒΑ τρεις εγγυητικές επιστολές για 1) CHF 5.000.000, 2) DM 7.000.000 και 3) DM 12.150.000 και 2) ποσό 4.672.019.349 δρχ. (κεφάλαιο, τόκοι, έξοδα, προμήθεια κλπ.) από δανειακές συμβάσεις και ειδικότερα:

α) από χορηγηθέν τοκοχρεωλυτικό δάνειο με το υπ'αριθμ. .../84 δανειστικό συμβόλαιο της συμ/φου Αθηνών Αδριανής Οικονομοπούλου -Ζαφειροπούλου, ποσού δρχ. 147.000.000 , για δαπάνες κατασκευής νέας μονάδας εμπλουτισμού χρωμίτη και λιμενικών έργων και β) από δάνειο ποσού δρχ. 160.000.000 χορηγηθέν δυνάμει της υπ' αριθμ. 108/29.9.87 απόφασης του Δ.Σ.

της ΕΤΒΑ για την εξόφληση μέρους των δανείων της ΕΚΑΧ. 'Ολες οι απαιτήσεις αυτές της εν λόγω τράπεζας είναι νόμιμες και επαληθεύτηκαν , πλην βεβαίως των τόκων υπερημερίας μετά την 24-12-1991 που δεν είναι νόμιμοι λόγω της διατάξεως του άρθρου 50 § 3 του ν. 2000/91". 'Ετσι κρίνοντας το Εφετείο διέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο.

Δεν ήταν δε αναγκαίο να αναφέρει το χρόνο κατάπτωσης των εγγυητικών επιστολών και το χρόνο πληρωμής τους από την ανωτέρω Τράπεζα, ούτε αν το δάνειο συμφωνήθηκε έντοκο, με ποιο επιτόκιο και πότε έληξε το δάνειο. Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, έβδομος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου και της τρίτης των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν με διαφορετικό δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις ( άρθρ. 746 εδ.β', 176, 183 ΚΠολΔ), καθώς και στη δικαστική δαπάνη του δευτέρου αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, που κατέθεσε προτάσεις, μειωμένη όμως κατ'άρθρ. 22 ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-12-2009 αίτηση για αναίρεση της 276/2009 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσβιλήτων, τα οποία ορίζει 1) για την πρώτη αναιρεσίβλητη σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ, 2) για το δεύτερο αναιρεσίβλητο σε τριακόσια (300) ευρώ και 3) για την τρίτη αναιρεσίβλητη σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Mαρτίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ