Supreme Court dismisses appeal claiming lower court ignored admissible claims regarding third-party intervention and evidence.

Απόφαση 561 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 561/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. συζ. Σ. Α., το γένος Δ. Χ., κατοίκου ..., ως δικαστικής συμπαραστάτριας του ενηλίκου τέκνου της Κ. Α., κατοίκου ομοίως, η οποία διορίστηκε ως δικαστική συμπαραστάτρια με την 584/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου που έχει καταστεί αμετάκλητη, εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Νίκου Εμμανουηλίδη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Κ. Β. του Σ., 2. Ε. Ζ. Λ., συζύγου Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γεώργιο Σινέλη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, και 3. Της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη Ελληνική Γενικών Ασφαλειών "Η ΕΘΝΙΚΗ", η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 398/2-11-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και την 60/31-1-2006 κύρια παρέμβαση-αγωγή τρίτου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Συνεκδικάσθηκαν και εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 299/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 510/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη αναιρεσείουσα με την από 29-10-2007 αίτησή της. Εκδόθηκε η 1966/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία αναιρέθηκε εν μέρει η 510/2007 απόφαση του Εφετείου Λάρισας και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο. Εκδόθηκε η 568/2011 απόφαση του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 17-5-2012 αίτηση αναιρέσεως.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 20-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της 3ης αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 579 παρ.1, 580 παρ.3 και 581 παρ.2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αναίρεση της αποφάσεως και επομένως η εξαφάνιση αυτής μπορεί να είναι ολική ή μερική. Αυτό εξαρτάται από το αν ο γενόμενος δεκτός αναιρετικός λόγος αφορά όλα ή μόνο κάποιο από τα κεφάλαια της αποφάσεως. Αν η αναίρεση γίνει δεκτή ως προς ένα κεφάλαιο της αποφάσεως, η εξέταση της υποθέσεως από το δικαστήριο της παραπομπής περιορίζεται μεν στο κεφάλαιο αυτό, αλλά εκτείνεται όμως σε ολόκληρο το κεφάλαιο. Ειδικότερα, η απόφαση αναιρείται κατά το μέτρο παραδοχής της αναιρέσεως, δηλαδή κατά τα κεφάλαια, (αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας), τα οποία αφορά ο δεκτός γενόμενος λόγος αναιρέσεως καθώς και εκείνα που συνάπτονται, αρρήκτως, προς τα αναιρεθέντα. Επομένως, από τις ως άνω διατάξεις συνάγεται ότι, αν η απόφαση αναιρεθεί μερικώς, ως προς κάποιο μόνο κεφάλαιο της όλης δίκης, το δικαστήριο της παραπομπής δεν μπορεί να εξετάσει λόγους εφέσεως που αναφέρονται στα λοιπά κεφάλαια, ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση, διότι διαφορετικά θα προσέβαλε το δεδικασμένο. Ως προς το αναιρεθέν (ή αναιρεθέντα) κεφάλαιο, η απόφαση έχει αποβάλλει την ισχύ της και έπαυσε να αποτελεί δεδικασμένο και συνεπώς η έρευνα εκτείνεται σε ολόκληρο το αναιρεθέν (ή αναιρεθέντα) κεφάλαια με βάση τους ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν υποβληθεί νομίμως (ΑΠ 1899/2005, 43/2005, 2057/2006, 845/2010, 63/2009 και 495/25011).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ ως πράγματα των οποίων η λήψη ή η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή αντενστάσεως, ως και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης (ΟλΑΠ 11/1996). Δεν συνιστούν πράγματα η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή αντενστάσεως και τα συμπεράσματα ή επιχειρήματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, όπως και η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του Δικαστηρίου. Επίσης, ο από την παραπάνω διάταξη λόγος αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται αν το Δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 3/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως από τον αριθμ.8 περ.β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, κατά τον οποίο η κλήση των αναιρεσιβλήτων και η δι' αυτής επαναφορά της από 31-1-2007 εφέσεως αυτών, έπρεπε να απορριφθούν λόγω δικονομικού απαραδέκτου.

Ο λόγος αυτός είναι, πρωτίστως, αβάσιμος, γιατί το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του έλαβε υπόψη τον εν λόγω ισχυρισμό και τον απέρριψε, δεχόμενο τυπικώς και κατ' ουσίαν την ως άνω από 31-1-2007 έφεση των αναιρεσιβλήτων. Ωσαύτως, απορριπτέος τυγχάνει και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστο το ως άνω αίτημα του αναιρεσείοντος, αφού, κατά τα προαναφερόμενα το έλαβε υπόψη και το απέρριψε.

Περαιτέρω και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στην πρώτη σκέψη, με το να λάβει υπόψη του το Εφετείο τους ισχυρισμούς των αναιρεσιβλήτων, που προέβαλαν με την έφεσή τους, για την διαμόρφωση του αποδεικτικού πορίσματός του ως προς τα αγωγικά κονδύλια, τα οποία αναιρέθηκαν και παραπέμφθηκαν προς εκδίκαση στο Εφετείο της παραπομπής, ορθά έκρινε.

Επομένως, το Εφετείο δεν έσφαλε με το να μη κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση της έφεσης των αναιρεσιβλήτων που ήχθη σε συζήτηση με κλήση αυτών ως προς τα ως άνω αναιρεθέντα κεφάλαια της αγωγής της αναιρεσείουσας. Συνεπώς ο αντίθετος τρίτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), που παραστάθηκαν με διαφορετικούς δικηγόρους και κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-5-2012 αίτηση της Ε. συζ. Σ. Α. ως δικαστικής συμπαραστάτριας του τέκνου της Κ. Α., για αναίρεση της 568/2011 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε : 1) δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ, ως προς τους δύο πρώτους αναιρεσιβλήτους και 2) δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ, ως προς την τρίτη αναιρεσίβλητη.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ