Supreme Court dismisses appeal against lower court's refusal to accept property claims due to insufficient factual grounds.

Απόφαση 561 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 561/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 και 2. Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Νικολαΐδη.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λαζουρά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-4-2003 αγωγή του ήδη 1ου αναιρεσείοντος και την από 19-5-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαβρύτων και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 67/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 746/2005 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-7-2006 αίτησή τους και με τους από 17-12-2007 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 6-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι των Χ1 κλπ, για αναίρεση της 746/2005 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Δεν ιδρύεται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση αυτών και στην αιτιολόγηση της εξαγωγής από αυτές του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων εκτίμησή του, αναφορικώς με τις αντίθετες αναγνωριστικές κυριότητες ακινήτων αγωγές του πρώτου αναιρεσείοντος και του αναιρεσιβλήτου, ότι, οι διάδικοι αδελφοί απέκτησαν τα πέντε επίδικα ακίνητα, κατά συγκυριότητα, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, το πρώτο, ένα οικόπεδο, εμβαδού 985,44 τ.μ, με το .......

αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, και με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, διότι έκτοτε το νεμήθηκαν, κατά τα ανωτέρω ιδανικά μερίδια ο καθένας, με καλή πίστη και διάνοια κυρίου μέχρι τον χρόνο άσκησης της από 19-5-2003 δεύτερης των ένδικων αγωγών, το δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο, ήτοι δύο αγροτεμάχια, μία άμπελο και ένα οικόπεδο, που περιγράφονται στην απόφαση, με έκτακτη χρησικτησία, διότι τα νεμήθηκαν, κατά το ανωτέρω ποσοστό εξ αδιαιρέτου ο καθένας με διάνοια κυρίου, τα μεν τρία πρώτα εξ αυτών από το έτος 1960, το δε τελευταίο(οικόπεδο)από το 1965,όταν το αγόρασαν ατύπως από τον αναφερόμενο τρίτο, έως και τον ως άνω χρόνο άσκησης της αυτής ως άνω δεύτερης ένδικης αγωγής.

Επίσης, δέχθηκε το Εφετείο, ότι δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσείοντος, ότι το έτος 1975 έγινε άτυπη διανομή των ακινήτων και ότι δυνάμει αυτής του παραδόθηκε η αποκλειστική νομή του πρώτου των επιδίκων, καθώς και ότι έκτοτε νέμεται αυτό αποκλειστικώς για το εαυτό του, ασκώντας όλες τις προσιδιάζουσες στη φύση του εμφανείς υλικές πράξεις, όπως ανοικοδόμηση αποθήκης και καλλιέργεια αυτού, αλλά ότι αυτό έγινε στα πλαίσια της ρύθμισης, μεταξύ των συγκυρίων διαδίκων, της κοινής χρήση του επίκοινου ακινήτου και επομένως την επ' αυτού νομή, κατά το επί πλέον της ανήκουσας σ' αυτόν μερίδας συγκυριότητας, ασκούσε και για λογαριασμό των λοιπών συγκυρίων και όχι με τη βούληση να έχει το πράγμα για δικό του αποκλειστικώς λογαριασμό, αφού άλλωστε ουδέποτε γνωστοποίησε στους συγκοινωνούς του τέτοια μεταστροφή της βούλησής, την οποία και δεν επικαλείται, να νέμεται ολόκληρο το ακίνητο αποκλειστικώς για τον εαυτό του.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε ως ουσιαστικώς αβάσιμη την αγωγή του πρώτου αναιρεσείοντος, με την οποία ζήτησε να αναγνωρισθεί η αποκλειστική κυριότητά του επί του πρώτου των επίδικων ακινήτων, ως ουσιαστικώς δε βάσιμη την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, η οποία ως αίτημά της είχε την αναγνώριση της συγκυριότητάς του, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου, επί των επίδικων ακινήτων, επικύρωσε την εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που έκρινε ομοίως και απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων.

Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ουσιώδες ζήτημα της μη διενέργειας άτυπης διανομής μεταξύ των συγκυρίων-διαδίκων, το έτος 1975,οι οποίες επιτρέπουν το έλεγχο των ουσιαστικών διατάξεων που εφαρμόσθηκαν, ο δε πέμπτος λόγος αναίρεσης, πρώτο μέρος, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Με τους λόγους αναίρεσης, δεύτερο και πέμπτο, δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ.19ΚΠολΔ,αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών, καθόσον, ενώ δέχεται ότι δεν αποδείχθηκε ότι έγινε άτυπη διανομή των ακινήτων, το έτος 1975, μεταξύ των κοινωνών, περαιτέρω διαλαμβάνει στο αιτιολογικό, ότι "...ενισχυτικό των ανωτέρω είναι το γεγονός ότι.......

αποδείχθηκε ουσιαστικά αβάσιμος ο προβαλλόμενος εις επίρρωση άτυπης διανομής ισχυρισμός του ενάγοντος στην πρώτη αγωγή, σύμφωνα με την οποία, στα πλαίσια της εκούσιας αυτής διανομής, ο εναγόμενος Ψ1 έλαβε ποτιστικό χωράφι.....ο δε συγκύριος Χ2 έλαβε την υπόλοιπη περιουσία, λαμβανομένων ιδιαίτερα υπόψη των αμέσως ανωτέρω αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, σύμφωνα με τα οποία τα περιελθόντα από την Επιτροπή του Αναδασμού Σκεπαστού του έτους 1999 και προέρχονται από την αναδιανομή της κοινής τους περιουσίας στις θέσεις "...." και "....." επί των οποίων οι διάδικοι είχαν αποκτήσει κυριότητα κατ' ισομοιρία δυνάμει των ..... ......,......

και ....... αγοραπωλητηρίων συμβολαίων, κατά τρόπον ώστε να μην προκύπτει ποία τα περιελθόντα στους λοιπούς συγκυρίους με βάση την από το έτος 1975 άτυπη διανομή που επικαλείται ο ενάγων Χ1...". Οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, διότι οι αποδιδόμενες με αυτούς πλημμέλειες, δεν αναφέρονται σε παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς το ουσιώδες ζήτημα της μη διενέργειας διανομής των επίδικων ακινήτων το έτος 1975, αλλά σε ισχυρισμό του ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσείοντος, ότι έγινε άτυπη διανομή των ακινήτων το έτος 1975, ο οποίος διαλήφθηκε στην απόφαση, στα πλαίσια της ανάλυσης, στάθμισης των αποδείξεων και στην αξιολόγηση της εξαγωγής από αυτές του αποδεικτικού πορίσματος, ως προς το ουσιώδες αυτό ζήτημα, το οποίο, όπως αναφέρθηκε, εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, από την ίδια διάταξη του αριθ.19 του άρθρου 559ΚΠολΔ,προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης της πληττόμενης απόφασης, διότι, σύμφωνα με τον λόγο αυτό, σ' αυτήν, μετά την παραδοχή ότι η συγκυριότητα, κατά το 1/3 εξ αδιαιρέτου των διαδίκων επί του πέμπτου των επίδικων ακινήτων, με έκτακτη χρησικτησία, αποδεικνύεται από την συναγόμενη, κατ'άρθρ.261ΚΠολΔ, από το Δικαστήριο, ομολογία των εναγομένων των σχετικών ισχυρισμών του ενάγοντος, διαλαμβάνεται και η περικοπή, ότι "....ανεξαρτήτως του μη ασκούντος εν προκειμένω ουσιώδη επιρροή γεγονότος ότι μεταγενέστερα και συγκεκριμένα περί το έτος 1978 το εν λόγω ακίνητο πωλήθηκε σε τρίτο πρόσωπο από τους δύο εναγομένους συγκυρίους..." χωρίς να αιτιολογείται αν η πώληση αυτή, που αποδεικνύει την σύμβαση της διανομής το έτος 1975, έγινε κατ' ανοχή του ήδη αναιρεσιβλήτου.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η ανωτέρω περικοπή δεν αποτελεί παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας επί του ουσιώδους ζητήματος της κυριότητας του ανωτέρω επίδικου ακινήτου, για το οποίο το πόρισμά του είναι σαφές, αλλά πλεοναστική αναφορά σχετικώς με την μεταγενέστερη εκποίηση του εν λόγω ακινήτου, που δεν ήταν ουσιώδες ζήτημα στην προκείμενη υπόθεση.

Με την ίδια αιτιολογία είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι, οι λόγοι αναίρεσης, πρώτος δεύτερο μέρος και δεύτερος πρόσθετος, πρώτο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ1ΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλεται παραβίαση των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 1113,1116,1000,1169,1041,793,980,981,1045,994,974 ΑΚ, γιατί το δικαστήριο της ουσίας θεώρησε, ότι η πώληση του ανωτέρω πέμπτου των επίδικων ακινήτων, το έτος 1978 από τους δύο εναγομένους συγκυρίους, είναι γεγονός που δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού η μη συμμετοχή του αναιρεσιβλήτου στην πώληση αυτού δεν θα ασκούσε επιρροή μόνο αν οφείλονταν σε εκούσια παραίτηση από το δικαίωμα συγκυριότητάς του επί αυτού, η δε πώληση τούτου από τους ανωτέρω δύο συγκυρίους είναι δηλωτική της πρόθεσής τους να νέμονται το ακίνητο αποκλειστικώς για δικό τους λογαριασμό.

Ο ίδιος δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ 14ΚΠολΔ,με την οποίο προβάλλεται η πλημμέλεια, ότι παρά το νόμο το Εφετείο δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου, ως προς το πέμπτο επίδικο ακίνητο, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος του ενάγοντος, καθόσον η αξίωσή του, ως προς το ακίνητο αυτό, υπέπεσε σε παραγραφή, είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός, που στηρίζει τον λόγο αυτό αναίρεσης προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση(άρθρ.562 παρ.2ΚΠολΔ) Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 261 εδ.β του ΚΠολΔ., που ορίζει ότι, εφόσον δεν αμφισβητήθηκε η αλήθεια κάποιου πραγματικού ισχυρισμού, απόκειται στο δικαστή να κρίνει, σε συνδυασμό με την τυχόν γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων, αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση, προκύπτει ότι προϋπόθεση για να συναγάγει το δικαστήριο της ουσίας ομολογία για κάποιο πραγματικό ισχυρισμό, που αποτελεί στοιχείο της ιστορικής βάσης της αγωγής ή της ένστασης, είναι η μη αμφισβήτηση του ισχυρισμού αυτού, συνδυαζόμενη με την τυχόν άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων.

Επομένως, αν υπάρχει τέτοια αμφισβήτηση, η ύπαρξη ή μη της οποίας ελέγχεται από τον 'Αρειο Πάγο, και παρά ταύτα το δικαστήριο της ουσίας συνήγαγε ομολογία, υποπίπτει στην εκ του άρθρου 559 αριθ.11β ΚΠολΔ πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψης υπόψη απόδειξης που δεν προσκομίσθηκε. Η άρνηση των θεμελιωτικών περιστατικών της αγωγής, ως μέσο άμυνας του εναγομένου(άρθρ.269 ΚΠολΔ), υπόκειται σε χρονικό περιορισμό ως προς την προβολή τους και είναι επιτρεπτή έως το τέλος της πρώτης συζήτησης στο ακροατήριο, μόνο δε κατ' εξαίρεση μπορεί να προταθεί σε μεταγενέστερη συζήτηση ή και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο με τη συνδρομή των όρων των άρθρων 527 και269ΚΠολΔ.

Εξάλλου, για την ίδρυση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολΔ. προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο να μη έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, Επομένως δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και τα απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί.

η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι ο ισχυρισμός έχει ληφθεί υπόψη ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Στην κρινόμενη υπόθεση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, πρώτο μέρος, αποδίδονται οι πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ.11β και 14 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο, συνήγαγε ομολογία,κατ'άρθρ.261ΚΠολΔ,ως προς την απόκτηση της συγκυριότητας με έκτακτη χρησικτησία από τους διαδίκους, κατά το 1/3 εξ αδιαιρέτου, του πέμπτου των επίδικων ακινήτων, από το ότι οι εναγόμενοι, δεν αμφισβήτησαν ειδικώς, με τις εμπροθέσμως κατατεθείσες προτάσεις τους, τους σχετικούς αγωγικούς ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου, παρόλο ότι εκείνοι(εναγόμενοι), με την έφεσή τους κατά της πρωτόδικης απόφασης και τις προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου, ρητώς αμφισβήτησαν τους ισχυρισμούς αυτούς.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι η προβαλλόμενη ρητή άρνηση των ισχυρισμών αυτών από τους εκκαλούντες προβλήθηκε νομίμως, με τη συνδρομή των όρων των άρθρων 527,269 ΚΠολΔ, στο Εφετείο. Ο συναφής προς αυτόν τρίτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.8βΚΠολΔ,με τον οποίο ψέγεται το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, ότι δεν έλαβε υπόψη τον λόγο της έφεσης ,με τον οποίο προβλήθηκε η ρητή άρνηση των εκκαλούντων κατά των ανωτέρω αγωγικών ισχυρισμών του αναιρεσιβλήτου ,πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, από την προσβαλλόμενη απόφαση, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός της έφεσης λήφθηκε υπόψη και απορρίφθηκε εκ του πράγματος από το Εφετείο, το οποίο συνήγαγε ομολογία των εναγομένων-εκκαλούντων,κατ'άρθρ.261ΚΠολΔ, των ως άνω θεμελιωτικών περιστατικών της αγωγής.

Επίσης, ως αβάσιμοι πρέπει να απορριφθούν οι τρίτος λόγος αναίρεσης και τέταρτος πρόσθετος λόγος, από την ίδια διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8βΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους ουσιώδεις ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, που προβλήθηκαν με λόγους έφεσης, ότι κατά την άτυπη διανομή του έτους 1975 για να περιέλθει στον πρώτο εξ αυτών το πρώτο επίδικο ακίνητο, μεταβίβασε στον αναιρεσίβλητο το 1/13 εξ αδιαιρέτου του αναφερόμενου ποτιστικού χωραφιού, και ότι το τέταρτο των επίδικων ακινήτων μεταβιβάσθηκε το έτος 1976,με άτυπη δωρεά από τους συγκυρίους, στον πρώτο αναιρεσείοντα, ο οποίος το έτος 1995 το εκποίησε σε τρίτο, διότι από τις ανωτέρω εκτιθέμενες παραδοχές του Εφετείου, προκύπτει ότι οι λόγοι έφεσης, με τους οποίους προβλήθηκαν οι ισχυρισμοί αυτοί λήφθηκαν υπόψη από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και απορρίφθηκαν εκ του πράγματος, με την απόρριψη της έφεσης των ήδη αναιρεσειόντων Επειδή, η ποσοτική αοριστία της αγωγής ερευνάται μεν αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν αφορά όμως τη δημόσια τάξη και επομένως για να ιδρύσει τον από το άρθρο 559 αριθ.8α ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης ο σχετικός ισχυρισμός πρέπει να έχει προταθεί νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας κατά τη συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, άλλως είναι απαράδεκτος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα.

Συνακόλουθα, ο από την προαναφερόμενη διάταξη πέμπτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται, ότι το Εφετείο εσφαλμένως δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου, λόγω μη αναφοράς σ' αυτήν του τρόπου με τον οποίο άρχισαν οι συγκύριοι να νέμονται τα επίδικα ακίνητα, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, αφού στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι ο σχετικός ισχυρισμός περί αοριστίας της αγωγής, που αποτελεί τον λόγο αυτό της αναίρεσης, προτάθηκε νόμιμα στο Εφετείο, με λόγο έφεσης(άρθρ 520ΚΠολΔ),από τους εκκαλούντες και ήδη αναιρεσείοντες.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335,338,339 και 340ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, από δε την αναφορά στην απόφαση μερικών από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία, δεν συνάγεται αναγκαστικά ότι δεν εκτιμήθηκαν και τα μη αναφερόμενα.

Στην υπόθεση που κρίνεται, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε, και τα αναφερόμενα στο τέταρτο και στον έκτο πρόσθετο λόγο αναίρεση έγγραφα,, ήτοι την από ......

δήλωση στοιχείων ακινήτων του αναιρεσιβλήτου προς τη ΔΟΥ, την από ..... όμοια δήλωση του πρώτου αναιρεσείοντος, το ..... έγγραφο της Δ/σης Τεχνικών Υπηρεσιών Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αχαΐας, αντίγραφο των 49/1947 πρακτικών συνεδρίασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων, .Επομένως, οι λόγοι αυτοί αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.

γ ΚΠολΔ, με τους οποίους ψέγεται η πληττόμενη απόφαση ότι δεν έλαβε υπόψη τα ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-7-2006 αίτηση και τους από 17-12-2007 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 746/2005 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ