55/2025 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 55 / 2025 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 55/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασημίνα Υφαντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Ευτύχιο Νικόπουλο και Φωτεινή Μηλιώνη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ" και τον διακριτικό τίτλο "INTRUM HELLAS ΑΕΔΑΔΠ" (πρώην "ALTERNATIVE FINANCIAL SOLUTIONS ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ"), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων της αλλοδαπής Εταιρείας με την επωνυμία "VEGA I NPL FINANCE DESIGNATED ACTIVITY COMPANY", που εδρεύει στην Ιρλανδία και εκπροσωπείται νόμιμα, ειδικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", και τον διακριτικό τίτλο "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μαντζαβράκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. Κ. του Λ., κατοίκου ..., ως κληρονόμου του αποβιώσαντος αρχικά ανακόπτοντος Α. Κ. του Ζ., η οποία λόγω ανηλικότητας, εκπροσωπείται από τους ασκούντες την γονική μέριμνα και επιμέλεια γονείς της Λ. Κ. του Α. και Ε. Π. του Β. και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Παπαντωνόπουλο και κατέθεσε προτάσεις, 2) Σ. Γ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευαγγελία Φαρμάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Κοινοποίηση: Ανώνυμη Τραπεζική Εταιρεία με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/6/2011 ανακοπή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17904/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 205/2021 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29/6/2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο παραστάς στο ακροατήριο πληρεξούσιος της πρώτης αναιρεσιβλήτου, ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 108, 110 παρ. 2, 498 παρ. 1, 568 παρ. 1, 576 παρ. 1-3, συνάγεται ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ' αυτήν κάποιος διάδικος, ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και αν μεν τη συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος, κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζήτησής της ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε τη συζήτησή της, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση, εκτός αν πρόκειται για απλή ομοδικία, οπότε, κατά την παρ. 3 του άρθρου 576 ΚΠολΔ, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως ως προς όσους από τους διαδίκους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς (ΑΠ 608/2021, ΑΠ 412/2018, ΑΠ 99/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδρίασης αυτού του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι η προς ην η κοινοποίηση της αίτησης αναίρεσης τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία" δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. ....2021 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Θ. Π., την οποία προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, η τελευταία επέδωσε στην προς ην η κοινοποίηση της αίτησης αναίρεσης τραπεζική εταιρία, νόμιμα και εμπρόθεσμα, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο της 10-10-2022, κατά την οποία η συζήτηση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης. Επίσης, από την υπ' αριθ. ....2022 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών διορισμένης στο Πρωτοδικείο Αθηνών Σ. Α., την οποία προσκομίζει και επικαλείται η πρώτη αναιρεσίβλητη, προκύπτει ότι η με αριθ. πρωτ. 120/2022 βεβαίωση του Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου περί αναβολής της υποθέσεως για τη δικάσιμο της 5-2-2024 επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην προς ην η κοινοποίηση της αίτησης αναίρεσης τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία".

Κατά συνέπεια, αφού η τελευταία δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την εν λόγω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 242 παρ.2 και 573 παρ.1 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της, καθόσον αυτή αντιπροσωπεύεται από την παρασταθείσα αναιρεσείουσα, με την οποία την συνδέει δεσμός αναγκαστικής ομοδικίας (άρθρο 76 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 552, 553 παρ. 1 β', 309 εδ. 1, 321, 495 παρ. 1, 577 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης του ενδίκου αυτού μέσου, δηλαδή κατά το χρόνο της κατάθεσης του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Τελεσίδικη είναι η απόφαση, η οποία, απεκδύοντας τον δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της έφεσης. Επί απλής ομοδικίας η τελεσιδικία κρίνεται αυτοτελώς για κάθε διάδικο (ΑΠ 611/2021, ΑΠ 602/2021, ΑΠ 597/2021), με αποτέλεσμα να υπόκειται σε αναίρεση ως προς εκείνον από τους ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη, έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους. Αντιθέτως, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτώς με αναίρεση μόνον όταν καταστεί τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους (ΑΠ 1461/2023, ΑΠ 865/2023, ΑΠ 1327/2022, ΑΠ 1029/2020, ΑΠ 965/2017).

Κατά το άρθρο 503 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν ο διάδικος που δικάστηκε ερήμην διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία για την άσκηση της ανακοπής είναι δεκαπέντε ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης. Κατά της απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, παρέχεται δυνατότητα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (άρθρο 502 ΚΠολΔ, ΟλΑΠ 15/2001, ΑΠ 45/2020, ΑΠ 162/1997), με συνέπεια όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας να αποκλείεται η άσκηση, κατά της ερήμην απόφασης, αίτησης αναίρεσης, η οποία, αν παρ' όλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 2 ΚΠολΔ), αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη αντίστοιχη με εκείνη του άρθρου 513 παρ. 1 περ. β εδ. β ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους (ΑΠ 865/2023, ΑΠ 583/2023, ΑΠ 688/2019, ΑΠ 1163/2017).

Αντίθετα, δηλαδή, με την καθιερούμενη με την τελευταία αυτή διάταξη συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνο εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή έφεση, δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ενδίκων μέσων (ΟλΑΠ 11/1998, ΑΠ 865/2023, ΑΠ 583/2023, ΑΠ 1138/2022, ΑΠ 208/2020, ΑΠ 33/2019, ΑΠ 215/2018).

Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αν κατά το χρόνο άσκησής της έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η προθεσμία για την άσκησή της είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το δικόγραφο του ασκηθέντος ενδίκου μέσου της ανακοπής ή του δικαιώματος προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 περ. β ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 17/2013, ΑΠ 597/2021, ΑΠ 2101/2017, ΑΠ 737/2017), ενώ αν η ερήμην απόφαση του δευτέρου βαθμού δεν επιδοθεί, επειδή δεν προβλέπεται καταχρηστική προθεσμία για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, δεν αρχίζει η προθεσμία της αναίρεσης, η οποία, αν παρ' όλα αυτά, ασκηθεί, είναι απαράδεκτη (ΑΠ 792/2022, ΑΠ 530/2018). Η απόδειξη της τελεσιδικίας γίνεται με την προσκόμιση των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στην απόφαση που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο (ΟλΑΠ 17/2013, ΟλΑΠ 18/2001, ΟλΑΠ 9/1996, ΑΠ 999/2023, ΑΠ 792/2022, ΑΠ 1008/2021).

Σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας (άρθρ. 76 παρ. 1 και 501 ΚΠολΔ) επί απόφασης που εκδόθηκε με πλασματική ερημοδικία, το έννομο συμφέρον του ερημοδικασθέντος αναγκαίου ομοδίκου, έστω και αν αυτός αντιπροσωπεύθηκε στη δίκη από τους παρόντες ομοδίκους του, για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας καθώς και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής, κρίνει μόνο το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, το οποίο θα κρίνει και τη βασιμότητα των λόγων της, ενώ δεν μπορεί να τις κρίνει παρεμπιπτόντως ο Άρειος Πάγος, όταν εξετάζει αν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει τελεσιδικήσει (ΟλΑΠ 15/2001, ΑΠ 435/2023, ΑΠ 453/2022, ΑΠ 46/2022, ΑΠ 602/2021).

Έτσι, σε περίπτωση που αποδεικνύεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς έναν των αναγκαίων ομοδίκων, η αναίρεση απορρίπτεται, ως απαράδεκτη, ως προς όλους και όχι μόνο ως προς αυτόν, ως προς τον οποίο δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία (ΑΠ 865/2023, ΑΠ 583/2023, ΑΠ 792/2022, ΑΠ 454/2021, ΑΠ 965/2017).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 847, 850, 851 επ. ΑΚ και 328 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι από δίκη που έχει διεξαχθεί μεταξύ του δανειστή και είτε του πρωτοφειλέτη είτε του εγγυητή, προκύπτει δεδικασμένο υπέρ του ετέρου μόνο επωφελές και μόνο αν η αγωγή του δανειστή απορρίφθηκε λόγω ανυπαρξίας του χρέους.

Από αυτήν την περιορισμένη και συγκυριακή καθ' υποκείμενο επέκταση του ευμενούς μόνο δεδικασμένου, δεν έπεται ότι μεταξύ τους, δηλαδή μεταξύ πρωτοφειλέτη και εγγυητή, υπάρχει γενικώς και εκ προοιμίου δεσμός αναγκαστικής ομοδικίας υπό την έννοια του άρθρου 76 παρ. 1 περ. β' ΚΠολΔ (επέκταση της ισχύος της εκδιδομένης απόφασης και στους δύο).

Αντίθετη εκδοχή θα διεύρυνε κατ' αποτέλεσμα το άρθρο 328 ΚΠολΔ και θα υπερέτεινε αδικαιολογήτως το γράμμα και τον σκοπό της διάταξης του άρθρου 76 παρ.1 περ. β' του ΚΠολΔ, θα ήταν δε και ασυμβίβαστη προς την κατά το ουσιαστικό δίκαιο αυτοτέλεια της άμυνας του καθενός (άρθρο 853 ΑΚ). Επιπλέον η απόλυτη αυτή άποψη θα κατέληγε συχνά σε διαδικαστικές δυσχέρειες και θα επέφερε εκ προοιμίου και γενικώς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και απαράδεκτα (ΑΠ 1598/2000, ΑΠ 1223/1995).

Εκ τούτων παρέπεται, ότι όταν ασκείται κοινή αγωγή παθητικώς κατά του πρωτοφειλέτη και του εγγυητή υφίσταται αναγκαία ομοδικία μεταξύ τους, καθ' ο μέρος αντικείμενο της δίκης, ως προς τον καθένα, είναι η ύπαρξη της κύριας οφειλής, όντας αδιάφορο αν η επέκταση του δεδικασμένου είναι περιορισμένη, εξαρτώμενη από την νίκη ή ήττα του διαδίκου, όπως στην περίπτωση κατά την οποία δημιουργείται μόνον επί της ανυπαρξίας του χρέους (ΑΠ 1281/2017, ΑΠ 1280/2017).

Εξάλλου, με την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία υπόκειται και στη ρύθμιση των άρθρων 583 επ. ΚΠολΔ, προβάλλονται λόγοι, είτε κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής για έλλειψη διαδικαστικής προϋπόθεσης, είτε κατά της ύπαρξης της απαίτησης (ΟλΑΠ 10/1997). Όταν δε με το λόγο της ανακοπής αμφισβητείται η ύπαρξη ή το ύψος της απαίτησης, ο λόγος αυτός έχει αρνητικό χαρακτήρα, αφού ο καθ' ου η ανακοπή, ο οποίος επέχει θέση ενάγοντος (ΑΠ 908/2005), έχει το υποκειμενικό βάρος, κατά τον γενικό δικονομικό κανόνα του άρθρου 338 παρ. 1 ΚΠολΔ, για την απόδειξη, με δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο, της ύπαρξης και του ύψους της απαίτησής του (ΑΠ 15/2007). Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, εφόσον ο πρωτοφειλέτης και ο εγγυητής του ασκούν ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, που εκδόθηκε σε βάρος τους με βάση το κατάλοιπο σύμβασης πίστωσης με ανοικτό λογαριασμό που καταγγέλθηκε από τον δανειστή, υφίσταται αναγκαία ομοδικία μεταξύ τους καθ' ο μέρος αντικείμενο της δίκης, ως προς τον καθένα, είναι η ύπαρξη και η έκταση της κύριας σε βάρος τους οφειλής. (ΑΠ 407/2019, ΑΠ 1946/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση, που επιτρεπτά επισκοπείται (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ) για την έρευνα του ανωτέρω δικονομικού ζητήματος της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης απόφασης, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την παραδεκτή άσκηση της αίτησης αναίρεσης, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη με αριθμό 205/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης εκδόθηκε ερήμην της τότε εκκαλούσας - υπέρ ης η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση, τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία" (ήδη η προς ην η κοινοποίηση της αίτησης αναίρεσης), ερήμην της τότε πρώτης εφεσίβλητης - καθ' ης η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση Β.

Κ. του Λ. (ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης), νομίμως εκπροσωπουμένης, και κατ' αντιμωλίαν των λοιπών διαδίκων. Με την απόφαση αυτή, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αφού συνεκδικάστηκαν α) η από 2.6.2016 έφεση της τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία" (ήδη η προς ην η κοινοποίηση της αίτησης αναίρεσης) κατά των 1) Β.

Κ. του Λ., νομίμως εκπροσωπουμένης από τους γονείς της, Λ. Κ. και Ε. Π. και 2) Σ. Γ. του Θ. (ήδη αναιρεσιβλήτων) και β) η υπέρ της άνω εκκαλούσας τραπεζικής εταιρίας και κατά των άνω εφεσιβλήτων από 14.9.2020 αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΕΔΑΔΠ" (ήδη αναιρεσείουσας), ως διαχειρίστριας απαιτήσεων της αλλοδαπής εταιρίας με την επωνυμία " VEGA I NPL FINANCE DESIGNATED ACTIVITY COMPANY", που εδρεύει στο Δουβλίνο Ιρλανδίας, η οποία κατέστη ειδική διάδοχος, κατόπιν μεταβίβασης σε αυτήν επιχειρηματικών απαιτήσεων, στα πλαίσια τιτλοποίησης απαιτήσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3156/2003, της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία", απορρίφθηκε, λόγω της ερημοδικίας της εκκαλούσας, η έφεση ως ανυποστήρικτη και κατόπιν τούτων απορρίφθηκε και η χαρακτηριζομένη από το Εφετείο, ως πρόσθετη, παρέμβαση και ορίστηκε παράβολο ερημοδικίας για την περίπτωση άσκησης αιτιολογημένης ανακοπής ερημοδικίας από την εκκαλούσα.

Συνεπώς, λόγω της ερημοδικίας της πρώτης αναιρεσίβλητης Β. Κ. του Λ. και της προς ην η κοινοποίηση της αίτησης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία", στη δίκη επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, μπορεί αυτή να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας. Από την υπ' αριθ. ....2021 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Θ. Π. και το υπ' αριθ. 318/2022 πιστοποιητικό του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που προσκομίζει με επίκληση η αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στην προς ην η κοινοποίηση τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ανώνυμη Εταιρία" στις 9.6.2021 και κατ' αυτής δεν ασκήθηκε ανακοπή ερημοδικίας.

Συνεπώς, με την παρέλευση απράκτου της 15νθήμερης προθεσμίας, κατ` άρθρο 144 ΚΠολΔ, από την επομένη της επίδοσης, εντός της οποίας η προαναφερθείσα διάδικος είχε δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας κατά της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, εκδοθείσας ερήμην της (άρθρο 503 παρ.1 ΚΠολΔ), η προσβαλλόμενη απόφαση κατέστη ως προς αυτήν τελεσίδικη στις 25.6.2021, δηλαδή πριν από το χρόνο άσκησης της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με την κατάθεση του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (30.6.2021).

Περαιτέρω, από τις υπ' αριθ. ....2021 και ....2021 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Α. Κ., που προσκομίζει με επίκληση η αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στους νομίμως εκπροσωπούντες την ερήμην δικασθείσα πρώτη εφεσίβλητη - καθ' ης η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση (ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη) στις 3.11.2021, δηλαδή μετά το χρόνο άσκησης της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με την κατάθεση του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (30.6.2021), ενώ, από τα έγγραφα της δικογραφίας, δεν προκύπτει παραίτηση αυτής από το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας κατά της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επομένως, ως προς την πρώτη αναιρεσίβλητη δεν κατέστη τελεσίδικη η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το χρόνο άσκησης της αίτησης αναίρεσης και συνεπώς καθίσταται απαράδεκτη η αίτηση κατά το μέρος που στρέφεται κατ` αυτής, ενώ, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, την ύπαρξη ή την ανυπαρξία εννόμου συμφέροντος της πρώτης αναιρεσίβλητης για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας κατά της εκδοθείσας ερήμην της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, έχει εξουσία να κρίνει μόνο το δικαστήριο που θα δικάσει την ανακοπή, όχι όμως και ο Άρειος Πάγος, ώστε κρίνοντας την έλλειψη τέτοιου εννόμου συμφέροντος να θεωρήσει ότι δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και ότι είναι τελεσίδικη και ανεξάρτητα που δεν ορίστηκε με την προσβαλλόμενη παράβολο για την περίπτωση άσκησης ανακοπής ερημοδικίας εκ μέρους της άνω διαδίκου.

Περαιτέρω, ενόψει του ότι οι δύο αναιρεσίβλητοι, έχοντες την ιδιότητα του πρωτοφειλέτη και εγγυητή της ένδικης απαίτησης, που άσκησαν ανακοπή κατά της .../2011 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε σε βάρος του αρχικού διαδίκου - πρωτοφειλέτη Α. Κ., στη θέση του οποίου υπεισήλθε, λόγω του επελθόντος θανάτου του, η ανήλικη Β.

Κ., και του εγγυητή Σ. Γ. (ήδη αναιρεσιβλήτων), με βάση το κατάλοιπο σύμβασης πίστωσης με ανοικτό λογαριασμό που καταγγέλθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς Α.Ε., εφόσον αντικείμενο της δίκης, ως προς τον καθένα, είναι η ύπαρξη και η έκταση της κύριας σε βάρος τους οφειλής, τελούν σε σχέση αναγκαστικής ομοδικίας, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη (άρθρο 76 παρ. 1 ΚΠολΔ) και, ως εκ τούτου, η αίτηση αναίρεσης, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, λόγω της μη τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης απόφασης για την πρώτη αναιρεσίβλητη, είναι απαράδεκτη και ως προς τον δεύτερο αναιρεσίβλητο.

Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, με αυτεπάγγελτη έρευνα του ως άνω απαραδέκτου, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος για την άσκηση αυτής παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτών (άρθρα 106, 176, 183, 189 αριθ. 1, 191 αριθ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ως απαράδεκτη την από 29.6.2021 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 205/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος της αναιρεσείουσας τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Σεπτεμβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιανουαρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ