Appeal dismissed for vagueness; appellant failed to specify factual basis for alleged violation of divorce statute.

Απόφαση 55 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 55/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία δεν παρέστη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μαγουλά, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 15 Ιουλίου 2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3613/2006 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 2848/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12 Ιανουαρίου 2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 19 Νοεμβρίου 2007 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την ..... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ..... προκύπτει ότι με εντολή του νομίμως παρισταμένου ως πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσίβλητου Γεωργίου Μαγουλά, ο οποίος επισπεύδει την κρινόμενη 19/12-1-2007 αίτηση για αναίρεση της 2848/13-11-2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της εν λόγω αιτήσεως, με τις συνημμένες πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο (3-12-2007), νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα με κλήση προς συζήτηση κατά την ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (3-12-2007), κατά την οποία, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος της αναιρεσείουσας αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (15-12-2008), η παρουσία της οποίας κατά την δημοσίευση της εν λόγω μη οριστικής αποφάσεως ισοδυναμεί με επίδοση αυτής προς εκείνη (ΚΠολΔ 310 παρ. 2).

Κατά την εν λόγω όμως δικάσιμο (15-12-2008), κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της στη σειρά από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ. 1, 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Επομένως, επιτρεπτώς το Δικαστήριο προχωρεί στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Με την κρινόμενη 19/12-1-2007 αίτηση προσβάλλεται η 2848/13-11-2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, επί της 23976/14-7-2004 αγωγής διαζυγίου του ήδη αναιρεσίβλητου, ερειδομένης στη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ, εκδόθηκε, κατά παραδοχή της, ερήμην της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, η 3613/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 1094/15-3-2006 έφεση της τελευταίας, η 2848/13-11-2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσία κρίση.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εγκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με τη έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια. Ειδικότερα, από τις διατάξεις του άρθρου 118 αρίθμ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ 3 Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ, θεμελιώνει την προβαλλόμενη αίτηση, χωρίς η εντεύθεν αοριστία να μπορεί να θεραπευτεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (Κ.Πολ.Δ 559 αρ.1) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, από τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Και τούτο για το λόγο ότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης (Κ.Πολ.Δ 578), το τελευταίο δε συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Εξάλλου η κατά την έννοια του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ τετραετής διάσταση υπολογίζεται αναδρομικά από την πρώτη στο ακροατήριο συζήτηση της υποθέσεως. Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, παράβαση του άρθρου 1439 παρ.3 ΑΚ, με την έννοια του υπολογισμού της τετραετούς διαστάσεως αναδρομικά από την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως, αντί από την άσκηση της αγωγής.

Παραλείπεται όμως παντελώς η αναφορά στο αναιρετήριο των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, ως θεμελιωτικών της κρίσεως του για την κατ' ουσίαν βασιμότητα της αγωγής, ώστε να μπορεί να ελεχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, με εντεύθεν δικονομική συνέχεια ο λόγος αυτός αναιρέσεως να αξιολογείται προεχόντως ως αόριστος και άρα απαράδεκτος, και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος διότι το Εφετείο, που υπολόγισε την τετραετή διάσταση αναδρομικά από την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως δεν παραβίασε τοάρθρο 1439 παρ. 3 του ΑΚ.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, χωρίς παράλληλα να βεβαιώνονται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 205 ΚΠολΔ, για την επιβολή στην αναιρεσείουσα της προβλεπόμενης από το εν λόγω άρθρο χρηματικής ποινής, κατά το ελεγχόμενο ως αβάσιμο σχετικό αίτημα του αναιρεσίβλητου.

Τέλος, πρέπει να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1.800,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 19/12-1-2007 αίτηση για αναίρεση της 2848/13-11-2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ