Supreme Court overturns appeal court ruling on traffic accident liability due to insufficient evidence of causation.

Απόφαση 556 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 556/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. θυγ. Γ. Μ., κατοίκου ..., για τον εαυτό της και για το ανήλικο (θήλεος αβάπτιστο τέκνο της τότε), νυν Ν. Μ., 2 Ε. θυγ. Σ. Λ. - Μ., 3 Κ. Κ. Μ. κατοίκων ... Κρήτης, 4. Π. θυγ. Κ. Μ., κατοίκου ..., όλοι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αλέξανδρο Γιαουτζή και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 156ΕιδΔ/18-12-2008 αγωγή της 1ης ήδη αναιρεσιβλήτου, και τις 81ΕιδΔ/7-8-2009 και 26ΕιδΔ/10-3-2009 αγωγές των λοιπών αναιρεσιβλήτων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα υπόθεση, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σάμου. Συνεκδικάσθηκαν και εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 64/156ΕιδΔ/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 97/2012 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-8-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Μαρία Χυτήρογλου, ανέγνωσε την από 16-12-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή όλων των λόγων της από 12-8-2013 της αιτήσεως αναιρέσεως, πλην του υπό αριθμό 3 εδάφιο δ, λόγου της.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 12-8-2013 και με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 27/2013 στα οικεία βιβλία του Εφετείου Αιγαίου, αίτηση, ζητείται η αναίρεσεη της 97/2012 αποφάσεως του ίδιου Δικαστηρίου (Εφετείου Αιγαίου -Μεταβατική έδρα Σάμου).

Με τις από12-12-08 και 23.07.09 και αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 156ΕΦ/18-12-08 και 81 ΕΔ/07-08-09, αντίστοιχα, αγωγές των οι αναιρεσίβλητοι ζήτησαν να υποχρεωθεί η εναγομένη, ήδη αναιρεσείουσα, ασφαλιστική εταιρεία, να τους καταβάλλει αποζημίωση λόγω στέρησης της προς διατροφή υποχρέωσης της πρώτης και ψυχικής οδύνης την οποία υπέστησαν από τον θάνατο του πατέρα της πρώτης, υιού και αδελφού των λοιπών, αντίστοιχα, ο οποίος απεβίωσε σε τροχαίο ατύχημα, την 30-7-07, από υπαιτιότητα του οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ...

ΙΧΦ αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία. Οι αγωγές αυτές συνεκδικάστηκαν από το Μονομελές Πρωτοδικείο Σάμου και εκδόθηκε η 64/156 απόφαση του με την οποία αναγνωρίστηκε ότι συνυπαίτιος κατά ποσοστό 70% ήταν ο αποβιώσας συγγενής των αναιρεσιβλήτων, οδηγός της μοτοσυκλέτας, και κατά 30% ο οδηγός του αυτοκινήτου και, επιδίκασε, την ανάλογη αποζημίωση.

Με την πληττομένη αριθμός 27/2012 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, η οποία εκδόθηκε επί εφέσεων που άσκησαν αμφότερα τα διάδικα μέρη, απορρίφθηκε η έφεση της αναιρεσείουσας, έγινε δεκτή εκείνη των καθών, κρίθηκε εκ νέου, ότι, συνυπαίτιοι του επελθόντος αποτελέσματος ήταν, κατά ποσοστό 30%, ο οδηγός του σαυτήν ασφαλισμένου αυτοκινήτου και 70% ο αποβιώσας οδηγός της μοτοσικλέτας και συγγενής των αναιρεσιβλήτων και επιδικάστηκαν τα σαυτήν αναφερόμενα ποσά ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής της ανήλικης κόρης του αποβιώσαντος και ψυχικής οδύνης αυτής και των λοιπών συγγενών του.

Από τις διατάξεις των άρθρων 10 Ν. ΓΠΝ/1911, 297, 298, 300, 330, 914 και 932 Α.Κ. συνάγεται ότι, προϋπόθεση, της ευθύνης για αποζημίωση ή χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης από αδικοπραξία, είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση, έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση, εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνομένου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας..

Η ύπαρξη συνυπαιτιότητας και ο βαθμός του συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος δεν αναιρούνται από μόνο το γεγονός ότι ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου παραβίασε τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ούτε επίσης θεμελιώνονται σε μόνη την παραβίαση των διατάξεων τούτου από τον ζημιωθέντα, αφού η παράβαση τούτων δεν θεμελιώνει αυτή καθαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παράβασης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Με τα άρθρα 12 και 19 του ΚΟΚ, ορίζονται υποχρεώσεις και κανόνες προς τους οποίους πρέπει να συμμορφώνεται ο οδηγός κάθε οχήματος, προκειμένου να αποφεύγονται κατά το δυνατόν ατυχήματα πεζών και οχημάτων. Ειδικότερα: α) οι οδηγοί υποχρεούνται να οδηγούν με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή (12 παρ. 1), β) Ο οδηγός οδικού οχήματος επιβάλλεται να έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς (19 παρ. 1), γ) ο οδηγός που προτίθεται να εκτελέσει ελιγμό, οφείλει προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορεί να το πράξει χωρίς κίνδυνο ή παρακώλυση των λοιπών χρηστών της οδού, οι οποίοι κινούνται πίσω, μπροστά ή πλάι του, ή ετοιμάζονται να τον προσπεράσουν, λαμβάνοντας υπόψη τη θέση την κατεύθυνση και την ταχύτητά τους (αρθ, 21) δ) πριν από κάθε ελιγμό, ο οδηγός υποχρεούται να καταστήσει έγκαιρα γνωστή την πρόθεσή του αυτή, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτόν τους δείκτες κατεύθυνσης, αν δε αυτοί δεν λειτουργούν, υποχρεούται να δώσει τα ακόλουθα σήματα με το χέρι ε) προκειμένου ο οδηγός να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά, υποχρεούται να πλησιάσει προοδευτικά προς τον άξονα του οδοστρώματος, αν είναι διπλής κατεύθυνσης και προς το αριστερό άκρο αυτού, αν είναι μονής κατεύθυνσης (μονόδρομος).

Για να εισέλθει στην κάθετη οδό πρέπει να πραγματοποιήσει τη στροφή στο κέντρο της διασταύρωσης, ώστε το όχημα να εισέλθει στη δεξιά πλευρά του οδοστρώματος αυτής της οδού. Κατά την κίνηση αυτή ο οδηγός υποχρεούται να επιτρέπει τη διέλευση των οχημάτων που κινούνται αντίθετα στο οδόστρωμα που πρόκειται να εγκαταλείψει (αρθ. 23).Τέλος ,ο οδηγός οχήματος, το οποίο κινείται πίσω από άλλο, υποχρεούται να τηρεί αρκετή απόσταση για την αποφυγή σύγκρουσης αν, το προ αυτού κινούμενο όχημα, μειώσει ξαφνικά την ταχύτητά του ή διακόψει την πορεία του.

Περαιτέρω ο από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού), και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει, όταν, από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας, έτσι, ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση, διότι υπάρχουν ασαφείς και ελλειπείς αιτιολογίες ως προς το βασικό θέμα της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των πράξεων και παραλείψεων των υπαιτίων οδηγών με το επελθόν αποτέλεσμα, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατος ο έλεγχος της ορθότητας ή μη της υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά στο κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Με την προσβαλλομένη απόφαση έγιναν δεκτά κατά το ενδιαφέρον μέρος τα εξής : "Την 30-7-2007 και περί ώρα 19:00 μ.μ. ο Ν. Μ. οδηγώντας την υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, τύπου ΗΟΝDΑ 919 κ.εκ., ιδιοκτησίας του Κ. Κ., ο οποίος του την είχε παραχωρήσει εν γνώσει ότι αυτός, (Ν. Μ.), δεν διέθετε δίπλωμα οδήγησης, έβαινε στο 110ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Σάμου - Καρλοβασίου με κατεύθυνση προς το Καρλόβασι.

Στο σημείο αυτό, η οδός έχει πλάτος 7,40 μ. και διαθέτει μια λωρίδα κυκλοφορίας, ανά κατεύθυνση, διαχωρίζεται δε κατά ένα μέρος με διπλή διαχωριστική γραμμή και κατά το άλλο με διακεκομμένη. Κατά τον ίδιο χρόνο ο Ε. Ρ. ,προπορευόταν στην ίδια οδό, οδηγώντας το υπ' αρ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ. φορτηγό αυτοκίνητο, (πρόκειται για μικρό φορτηγάκι αγροτικής χρήσης), ιδιοκτησίας της Β.

Ρ., με κατεύθυνση, παρακείμενη προς τα αριστερά, σε σχέση με την πορεία του οχήματος, ιδιοκτησία του. Όταν έφτασε πλησίον της ιδιοκτησίας του, επιχείρησε να στρίψει αριστερά, προκειμένου να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα και να κατευθυνθεί προς αυτή. Τότε, πριν ακόμη προλάβει να λάβει κάθετη θέση επί του οδοστρώματος, (ευρίσκετο σε θέση 45 μοιρών σε σχέση με τον άξονα της οδού κατά το από 30-7-2007 σχεδιάγραμμα της τροχαίας), η ανωτέρω μοτοσικλέτα, που οδηγούσε ο Ν.

Μ., επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα της στο εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του φορτηγού, με αποτέλεσμα, η μεν μοτοσικλέτα να ανατραπεί και ο αναβάτης της να τραυματιστεί θανάσιμα , το δε φορτηγό να εκτραπεί από την πορεία του, να επιπέσει σε κολώνα της Δ.Ε.Η. και ο οδηγός του να τραυματιστεί σοβαρά. Αν και η ταχύτητα της μοτοσικλέτας δεν κατέστη δυνατόν να προσδιορισθεί ακριβώς, είναι σαφές από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης και ιδίως την έκταση των ζημιών των δύο οχημάτων, ότι αυτή είχε ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη της επιτρεπομένης των 90 χιλ.

ανά ώρα. Ειδικότερα, εκτός των άλλων ζημιών, η εμπρόσθια αριστερή κολώνα του φορτηγού ευρέθη σπασμένη και λυγισμένη προς το εσωτερικό της καμπίνας, σπασμένη ευρέθη η αριστερή πόρτα, ενώ οι κάτω δοκοί των αμαξώματος ευρέθησαν σπασμένοι και λυγισμένοι προς το εσωτερικό. Επίσης, η πίσω αριστερή κολώνα ευρέθη λυγισμένη, όλη η αριστερή πλευρά στην περιοχή του οδηγού είχε υποχωρήσει προς το εσωτερικό της καμπίνας, ο πίνακας των οργάνων και το τιμόνι είχαν σπάσει, ενώ και στη μοτοσικλέτα, που ο οδηγούσε ο θανών, εκτός των άλλων, το σύστημα ανάρτησης και διεύθυνσης είχε λυγίσει προς τα πίσω, με τον τροχό να εφάπτεται στον κινητήρα, παρασύροντας και το σκελετό (βλ.

την από 2-8-2007 "έκθεση πραγματογνωμοσύνης" των Ι. Λ. και Κ. Κ.). Από τις παραπάνω ζημίες συνδυαζόμενες και με όσα ο αυτήκοος μάρτυρας Δ. Π. ανέφερε στην από 31-7-2007 προανακριτική κατάθεσή του, (είχε πει ότι αν και δεν είδε το ατύχημα άκουσε τον ήχο μηχανής μεγάλου κυβισμού να ανεβοκατεβαίνει την ευθεία με ιλιγγιώδη ταχύτητα), εκτιμάται ότι η ταχύτητα της μοτοσικλέτας υπερέβαινε τα 150 χιλ.

ανά ώρα.

Συνεπώς, ο οδηγός της, από βαριά αμέλειά του δεν επέδειξε την προσοχή, που θα μπορούσε και όφειλε να επιδείξει ως μέσος συνετός οδηγός, αφού, ούτε την ταχύτητά του ρύθμισε ανάλογα με τις περιστάσεις, μολονότι πλησίαζε σε ισόπεδο κόμβο, (βλ. σχεδιάγραμμα τροχαίας), ούτε τήρησε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα, ώστε να μπορεί να τροχοπεδήσει ή να πραγματοποιήσει επιτυχή αποφευκτικό ελιγμό σε περίπτωση αλλαγής πορείας αυτού.

Ωστόσο, αμέλεια βαρύνει και τον οδηγό του φορτηγού, ο οποίος από έλλειψη της προσοχής που μπορούσε και όφειλε να επιδείξει, πραγματοποίησε την προς τα αριστερά αλλαγή πορείας, χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να πράξει τούτο με ασφάλεια, ελέγχοντας την κυκλοφορία των οχημάτων που τον ακολουθούσαν.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, δυνατότητα τέτοιου ελέγχου ο οδηγός του φορτηγού είχε, αφού του τον επέτρεπαν, τόσο η ώρα και οι επικρατούσες καιρικές συνθήκες ,(ημέρα με άπλετο φωτισμό και με καλές καιρικές συνθήκες), όσο και η στο εν λόγω σημείο διαμόρφωση του οδοστρώματος, (τουλάχιστον 150 μέτρα ευθεία πριν από το σημείο του ατυχήματος), απορριπτομένου ως ουσιαστικά αβασίμου του ισχυρισμού τούτου, (εναγομένου), περί υπάρχοντος "σαμαριού", που παρεμπόδιζε την ορατότητά του.

Με βάση τα παραπάνω, αμφότεροι οι οδηγοί βαρύνονται με υπαιτιότητα ως προς την πρόκληση του ατυχήματος, και δη κατά ποσοστό 70% ο Ν. Μ. και 30% ο Ε. Ρ., το δε πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφασή του αναγνώρισε τα αυτά ποσοστά συνυπαιτιότητος, ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις, απορριπτομένων ως ουσιαστικά αβασίμων των σχετικών λόγων των αντιθέτων εφέσεων των διαδίκων, οι πρώτοι εκ των οποίων υποστηρίζουν ότι το ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του Ε.

Ρ. και οι δεύτεροι ότι τούτο οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του Ν. Μ.". Από τις άνω παραδοχές προκύπτει ότι το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του στέρησε την απόφασή του νομίμου βάσεως, διότι διέλαβε αιτιολογίες αντιφατικές και ελλιπείς στο ουσιώδες ζήτημα της υπαιτιότητας των εμπλακέντων στο ατύχημα, προσώπων, έτσι ώστε να είναι αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Ειδικότερα: Αν και σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης το ατύχημα συνέβη όταν ο θανών, οδηγός της μοτοσικλέτας που κινείτο πίσω από το φορτηγό αυτοκίνητο, επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα της στο εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του αυτοκινήτου την στιγμή που αυτό είχε αρχίσει να επιχειρεί ελιγμό προς τα αριστερά της πορείας του , σε γωνία περίπου 45 μοιρών, δεν διευκρινίζεται αν ο οδηγός του αυτοκινήτου είχε δώσει σήμα ότι προτίθετο να στρίψει προς τα αριστερά ή αν ο θανών , (οδηγός της μοτοσικλέτας), είχε δώσε σήμα ότι προτίθετο να προσπεράσει, (αρθ. 17 παρ. 1 Κ.Ο.Κ) ή είχε αρχίσει την προσπέραση του αυτοκινήτου, ώστε να κριθεί ότι η αμέλεια που αποδίδεται στον οδηγό του αυτοκινήτου, ήτοι, ότι επιχείρησε την προς τα αριστερά αλλαγή πορείας του χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να το πράξει με ασφάλεια ,ελέγχοντας την κυκλοφορία των αυτοκινήτων που τον ακολουθούσαν, συνδέεται αιτιωδώς με το επελθόν αποτέλεσμα.

Επίσης, αν και γίνεται δεκτό με την προσβαλλομένη απόφαση, ότι το ατύχημα συνέβη όταν, ο οδηγός του αυτοκινήτου πραγματοποίησε προς τα αριστερά ελιγμό, προκειμένου να εισέλθει σε παρακείμενο ιδιωτικό χώρο, σε άλλο σημείο της απόφασης, γίνεται δεκτό ότι ο αποβιώσας οδηγός της μοτοσικλέτας δεν επέδειξε την προσοχή που όφειλε να επιδείξει μολονότι, πλησίαζε σε ισόπεδο κόμβο, ήτοι στοιχεία τελείως αντιφατικά μεταξύ των ως προς το σημείο του ατυχήματος, που, μαζί με ελλείψεις και αντιφάσεις που εντοπίστηκαν ανωτέρω καθιστούν αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την παραβίαση εκ μέρους των οδηγών των άνω διατάξεων του ΚΟΚ και την αιτιώδη συνάφειά της συμπεριφοράς καθενός αυτών με το επελθόν αποτέλεσμα.

Οι σχετικός επομένως λόγος αναιρέσεως εκ του αριθμού 19 είναι βάσιμος και θα πρέπει ως εκ τούτου να γίνει δεκτός, παρελκομένης της έρευνας των λοιπών, αφού, η αναιρετική του εμβέλεια καλύπτει στο σύνολό τους τα προσβαλλόμενα κεφάλαια της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ώστε να καθίσταται αλυσιτελής η εξέταση των.

Αναιρεθεί, μετά ταύτα, η προσβαλλόμενη απόφαση, και παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του αυτού Εφετείου Αιγαίου , που την εξέδωσε, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου του Δημοσίου στην αναιρεσείουσα και καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά της έξοδα της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, (άρθρο 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί την 97/2012 οριστική απόφαση του Εφετείου Αιγαίου.- -

Παραπέμπει την εκδίκαση της υπόθεσης στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. -Διατάσσει την απόδοση των παραβόλων του Δημοσίου με αριθμούς 043540, 1598448, 043539, 1598447, 043538, 1598446 στην αναιρεσείουσα -

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3000).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ