Supreme Court dismisses partial appeal withdrawal while overturning lower court on wage calculation errors.

Απόφαση 556 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 556/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....συζ. ...., κατοίκου Αθηνών, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, ο οποίος δήλωσε παραίτηση από το 2ο λόγο αναιρέσεως.

Του αναιρεσίβλητου: Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΛΑΪΚΟ" (Ν.Π.Δ.Δ.), νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καλούδη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/12/1994 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3504/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 4649/1997 του Εφετείου Αθηνών. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 629/2000 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 7383/2002 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19/7/2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας ανέγνωσε την από 12/11/2005 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Σπυρίδωνος Κολυβά, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και την απόρριψη του δευτέρου λόγου αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 294 και 297 Κ.Πολ.Δ, που εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 573 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, και στη διαδικασία της αναιρετικής δίκης, προκύπτει ότι παραίτηση, ολική ή μερική, από το δικόγραφο του ένδικου μέσου που έχει ασκηθεί, όπως είναι και η αναίρεση (άρθρο 495 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ), μπορεί να γίνει και με προφορική δήλωση, πριν αρχίσει η προφορική συζήτηση. Η δήλωση αυτή, καταχωριζόμενη στα πρακτικά, επιφέρει αντίστοιχη ( ανάλογα με το περιεχόμενο και την έκτασή της) κατάργηση της δίκης. Συνακόλουθα, η παραίτηση της αναιρεσείουσας από το δικόγραφο της ένδικης αιτήσεως, ως προς το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, που έγινε πριν από την προφορική συζήτηση της υποθέσεως, με καταχωρισμένη στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως δήλωση του πληρεξουσίου της δικηγόρου, συνεπάγεται την κατάργηση της δίκης ως προς το λόγο αυτόν αναιρέσεως, ο οποίος θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε ( άρθρα 295 παρ. 1 και 299 Κ.Πολ.Δ ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 321, 324 και 330 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι δεδικασμένο από τελεσίδικη απόφαση παράγεται και όταν το αντικείμενο της δίκης, που διεξάγεται μεταξύ των ιδίων προσώπων, είναι μεν διαφορετικό εκείνου που προηγήθηκε, έχει όμως, ως αναγκαία προϋπόθεση την ύπαρξη του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη εκείνη.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων που προσκομίζονται, προκύπτουν τα εξής: Η αναιρεσείουσα με την ένδικη αγωγή της, επικαλούμενη ότι εργαζόταν στο αναιρεσίβλητο νοσοκομείο ως καθαρίστρια με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ζήτησε την επιδίκαση μισθολογικών διαφορών για το χρονικό διάστημα από 1-1-89 έως 3-2-94, υπολογίζοντας τις αποδοχές της με βάση το νομικό καθεστώς της ΔΑ 42/1981 και το κατώτατο ημερομίσθιο εργατοτεχνίτη που καθορίζουν οι εκάστοτε ισχύουσες ΕΓΣΣΕ, πλέον των διαφόρων επιδομάτων.

Με την ίδια αγωγή ζήτησε επίσης και την επιδίκαση διαφορών επί της αμοιβής εργασίας κατά τις Κυριακές και αργίες του αυτού χρονικού διαστήματος, καθώς και διαφορά επί της ειδικής αποζημιώσεως απολύσεως με συνυπολογισμό στις αποδοχές και της παραπάνω αμοιβής για την κατά τρόπο σταθερό και μόνιμο παρασχεθείσα εργασία κατά τις Κυριακές.

Η αγωγή αυτή απορρίφθηκε αρχικά με την υπ' αριθμ. 4649/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία και αναιρέθηκε εν μέρει, δηλαδή για τις αξιώσεις του διαστήματος μετά την 1-1-92, με την υπ' αριθμ. 629/2000 απόφαση αυτού του Δικαστηρίου, η οποία έκρινε ότι δεν ήταν αόριστο το κονδύλιο αμοιβής για εργασία κατά Κυριακές και ότι υπήρχε δεδικασμένο από την υπ' αριθμ. 1591/1995 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε επί προηγούμενης αγωγής της αναιρεσείουσας, με την οποία είχε ζητηθεί διαφορά αποδοχών για το διάστημα από 1-1-98 έως 29-2-92 με υπολογισμό των αποδοχών βάσει της ΔΑ 42/1981.

Το Εφετείο, συμμορφούμενο με την παραπάνω αναιρετική απόφαση, δέχτηκε την αγωγή λόγω του δεδικασμένου ως προς το κονδύλιο των μισθολογικών διαφορών και απέρριψε ως μη νόμιμα τα λοιπά κονδύλια, για το λόγο ότι για τις αξιώσεις των κονδυλίων αυτών δεν υπήρχε δεδικασμένο, διότι τέτοιες αξιώσεις δεν είχαν ασκηθεί με την προηγούμενη αγωγή, η δε ένδικη αγωγή ως προς τα κονδύλια αυτά δεν ήταν νόμιμη, αφού οι αποδοχές της αναιρεσείουσας από την 1-7-88, αφότου ίσχυσε η από 22-12-88 ΕΣΣΕ, καθορίζονται βάσει των διατάξεων του ν. 1505/84, όπως τροποποιήθηκαν με το ν. 1810/88 και όχι με το προϊσχύσαν νομικό καθεστώς της ΔΑ 42/1981, όπως τις υπολογίζει η αναιρεσείουσα με την αγωγή της.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο εσφαλμένα δέχτηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο από την παραπάνω υπ' αριθμ. 1591/1995 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αφού με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι η αναιρεσείουσα δικαιούται αποδοχών υπολογιζομένων με βάση το νομικό καθεστώς της ΔΑ 42/1981, πράγμα που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τον υπολογισμό του ημερομισθίου και εντεύθεν της αμοιβής για την εργασία κατά Κυριακές, ως και για το συνυπολογισμό της αμοιβής αυτής στην ειδική αποζημίωση απολύσεως.

Επομένως, ο από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ πρώτος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τις προαναφερθείσες ένδικες αξιώσεις της αναιρεσείουσας και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αποφαίνεται καταργημένη τη δίκη ως προς το δεύτερο λόγο αναιρέσεως.

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 7383/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με σύνθεση από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ