Supreme Court allows appeal against lower court failure to consider defendant's admission of liability in car accident case.

Απόφαση 555 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 555/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Λ. Α. του Α., κατοίκου ... Θεσπρωτίας, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σιντόρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία «ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αλεξάνδρα Ταμπαλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27.07.2015 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 91/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 154/2018 του Μονομελούς Εφετείου Κερκύρας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 08.04.2019 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Γεωργία Κατσιμαγκλή, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[1] Η κρινόμενη από 08.04.2019 (με αριθμό κατάθεσης 12/18-04-2019) αίτηση για την αναίρεση της υπ' αριθμ. 154/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κέρκυρας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρα 681 Α, 666, 667, 670 - 676 ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015), έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553 παρ. 1β, 556, 558, 564 παρ. 3 ΚΠολΔ). Πρέπει επομένως να ερευνηθεί περαιτέρω για το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

[2] Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι επί της από 27.07.2015 (με αριθμό κατάθεσης 94/2015) αγωγής της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου ΝΠΙΔ με την επωνυμία «ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ», με την οποία η ενάγουσα ζήτησε την επιδίκαση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης, προς αποκατάσταση της ζημίας και της ηθικής βλάβης που προκλήθηκαν σ' αυτήν εξαιτίας του τραυματισμού της από αυτοκινητικό ατύχημα (παράσυρση πεζής από αυτοκίνητο), οφειλόμενο σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, ασφαλισμένου σε αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία εκπροσωπούμενη στην Ελλάδα από το εναγόμενο, εκδόθηκε κατά την ανωτέρω ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού, η υπ’ αριθμ. 91/2017 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο οδηγός του αναφερόμενου ζημιογόνου αυτοκινήτου, έγινε κατά ένα μέρος δεκτή η αγωγή και επιδικάστηκε στην ενάγουσα αποζημίωση για θετική ζημία και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και ακολούθως μετά από την άσκηση της από 06.11.2017 (με αριθμό κατάθεσης 73/2017) έφεσης του εναγόμενου και ήδη αναιρεσίβλητου, κατά της άνω πρωτόδικης οριστικής αποφάσεως, εκδόθηκε, η προσβαλλόμενη υπ’ αριθμ. 154/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κέρκυρας, με την οποία το δευτεροβάθμιο αυτό δικαστήριο έκρινε ότι το ένδικο ατύχημα οφείλεται σε συνυπαιτιότητα κατά ποσοστό 90% της ενάγουσας και 10% του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και αφού δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση εξαφάνισε την άνω πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε κατά ένα μέρος την αγωγή και επιδίκασε στην ενάγουσα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

[3] Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας οφείλει, κατά το σχηματισμό της κρίσης του για τους ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, που παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Τα ανωτέρω ισχύουν και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού, ήτοι των άρθρων 681 Α, 666, 667, 670 - 676 ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 (ΑΠ 876/2019).

Ειδικότερα, ο λόγος από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του, κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν παραδεκτά και νόμιμα και τα οποία ήταν χρήσιμα για άμεση ή έμμεση (με συναγωγή τεκμηρίων) απόδειξη κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλέστηκε ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, επιδρά δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης, αφού μόνον ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός, καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 14/2005, ΑΠ 912/2020, ΑΠ 181/2018), ή για άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή παραδεκτών και νόμιμων πραγματικών ισχυρισμών, που θεμελιώνουν την αγωγή ή τις ενστάσεις ή χρησιμεύουν για την απόκρουση της αγωγής ή των ενστάσεων και, ως εκ τούτου, επιδρούν στη διαμόρφωση του διατακτικού της απόφασης (ΑΠ 876/2019, ΑΠ 85/2019, ΑΠ 1684/2018, ΑΠ 42/2012). Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο μέσο απόδειξης.

Δεν γεννάται όμως ο λόγος αυτός, αν από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ’ είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης, καθίσταται βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλείται ο αναιρεσείων. Μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που ιδρύουν τον κατά την ως άνω διάταξη λόγο αναίρεσης περιλαμβάνεται και η ομολογία, δικαστική ή εξώδικη ( ΑΠ 865/2020, ΑΠ 1215/2019, ΑΠ 691/2017, ΑΠ 1078/2015).

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335 και 352 ΚΠολΔ προκύπτει ότι δικαστική ομολογία, η οποία παρέχει πλήρη απόδειξη, είναι μόνο εκείνη του διαδίκου που γίνεται προφορικώς ή γραπτώς ενώπιον του δικαστηρίου που δικάζει την υπόθεση (ή του εντεταλμένου δικαστή), κάθε δε άλλη ομολογία θεωρείται εξώδικη και εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο, έστω και αν έγινε ενώπιον δικαστηρίου, αλλά όχι στη συγκεκριμένη δίκη στην οποία έγινε επίκλησή της ως αποδεικτικού μέσου. Η παραπάνω δικαστική ομολογία, δηλαδή η παραδοχή με μονομερή δήλωση απευθυνόμενη προς το δικαστήριο που δικάζει τη συγκεκριμένη δίκη, ενός κρίσιμου γεγονότος από τον αντίδικο εκείνου που φέρει το βάρος της επίκλησης και της απόδειξής του, πρέπει να γίνει με πρόθεσή του προς αναγνώριση του επιβλαβούς αυτού γεγονότος. Απόδειξη δηλαδή δεν αποτελεί κάθε ομολογία, αλλά μόνο η γενόμενη με σκοπό αποδοχής του αμφισβητούμενου και επιβλαβούς για τον ομολογούντα γεγονότος. Συνεπώς δικαστική ομολογία υπάρχει όταν το ενώπιον του δικαστηρίου αναγνωριζόμενο από το διάδικο επιζήμιο γι’ αυτόν γεγονός αναφέρεται αμέσως στο αντικείμενο της δίκης ( ΑΠ 865/2020, ΑΠ 1215/2019, ΑΠ 691/2017, ΑΠ 188/2017).

O ανωτέρω λόγος ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρέλειψε να εκτιμήσει και να λάβει υπόψη του δικαστική ομολογία, παρόλο που πράγματι περιείχε συγκεκριμένη παραδοχή ενός κρισίμου γεγονότος, που αποτελούσε τη βάση ισχυρισμού του επικαλουμένου την ομολογία διαδίκου (ΑΠ 865/2020, ΑΠ 469/2009, ΑΠ 1336/2008), υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι το δικαστήριο δέχθηκε διαφορετικό πόρισμα από το αναφερόμενο στη δικαστική ομολογία. Περαιτέρω, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός για τον οποίο έγινε η ομολογία, ο οποίος πρέπει να είναι ουσιώδης για την έκβαση της δίκης (ΑΠ 967/2020, ΑΠ 545/2013).

[4] Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως αναίρεσης, κατά το τελευταίο σκέλος του, προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατ’ ορθή εκτίμηση όσων διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο, η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. γ` του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι η από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, όπως υπολαμβάνει η αναιρεσείουσα, αφού η δικαστική ομολογία, που αυτή, όπως θα αναφερθεί ειδικότερα κατωτέρω, επικαλείται, συνιστά αποδεικτικό μέσο και όχι «πράγμα» κατά την έννοια του αριθμού 8 του ως άνω άρθρου), με την αιτίαση ότι το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικό μέσο, το οποίο επικαλείται η αναιρεσείουσα και το οποίο ασκούσε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη του τη δικαστική ομολογία του αναιρεσίβλητου, που περιέχεται στην έφεση και τις προτάσεις του, όσον αφορά το πραγματικό γεγονός ότι υπήρχε πληροφοριακή πινακίδα Π-21 διάβασης πεζών στο σημείο του ατυχήματος, το οποίο (πραγματικό γεγονός) είχε επικαλεστεί η αναιρεσείουσα στην αγωγή της και ήταν κρίσιμο για την απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού της αναφορικά με την υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου.

[5] Από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης υπ’ αριθμ. 154/2018 απόφασης, προκύπτει ότι το Εφετείο, όσον αφορά τα αποδεικτικά στοιχεία που έλαβε υπόψη του και τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, διέλαβε τα ακόλουθα:

«| Από την επανεκτίμηση της ένορκης κατάθεσης της μάρτυρος της ενάγουσας, που εξετάσθηκε στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και περιέχεται στα ταυτάριθμα με αυτήν πρακτικά, όλων των εγγράφων, που οι διάδικοι προσκομίζουν και επικαλούνται και τα οποία λαμβάνονται υπόψη, είτε για άμεση απόδειξη, είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων και τα δημόσια έγγραφα της σχηματισθείσας ποινικής δικογραφίας (ΑΠ 1286/2003, 1236/1998, ΕφΛαμ 22/2010 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), καθώς και το φωτογραφικό υλικό, η γνησιότητα του οποίου δεν αμφισβητήθηκε (άρθρα 444 αρ 3, 448 παρ 2, 457 παρ 4 ΚΠολΔ, ΑΠ 1286/2003), όπως μερικά από αυτά, αναφέρονται ιδιαίτερα παρακάτω, χωρίς να παραλειφθεί κάποιο για την ουσιαστική διάγνωση της διαφοράς, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Στις 06.03.2015 και περί ώρα 19:00 μμ, ο B. - P. H. (Μπ.-Π. Χ.), γερμανικής υπηκοότητας οδηγός του οχήματος, με αριθμ. Κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία NÜRNBERGER ALLGEMEINE VERS, εκπροσωπούμενη στην Ελλάδα από το εναγόμενο ΝΠΙΔ, γραφείο διεθνούς ασφάλισης, έβαινε κανονικά κινούμενος στο ρεύμα κυκλοφορίας του, επί της παλαιάς οδού 28ης Οκτωβρίου στην παλαιά Ε.Ο Ηγουμενίτσας -Ιωαννίνων, με κατεύθυνση τα Ιωάννινα. Η οδός στην οποία βρισκόταν το ως άνω όχημα έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, και στο σημείο που έγινε το τροχαίο ατύχημα η οδός είναι ευθεία, ο δε τάπητας της οδού είναι ασφαλτοστρωμένος. Οι συνθήκες που έλαβε χώρα το ατύχημα ήταν: βροχή, ανεπαρκής φωτισμός (νύχτα), η κατάσταση της οδού ήταν υγρή, η κυκλοφορία των οχημάτων κανονική, και η κυκλοφορία των πεζών αραιή (βλ. έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος). Στο σημείο που έγινε το τροχαίο ατύχημα δεν υπάρχει διάβαση πεζών επί του οδοστρώματος, η μέγιστη ταχύτητα περιορίζεται στα 50 χ.α.ω, εντός κατοικημένης περιοχής, το δε πλάτος του οδοστρώματος στο σημείο εκείνο είναι 8,00 μέτρα και υπάρχει έρεισμα και στις δύο απέναντι πλευρές του οδοστρώματος με πλάτος αυτών 0,80 έως 0,90 μέτρων, όπου υπάρχουν πινακίδες Ρ21 (βλ. έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος καθώς και το σχετικό διάγραμμα τροχαίας τμήματος Ηγουμενίτσας).

Ο οδηγός του οχήματος, φτάνοντας στο ύψος του σούπερ μάρκετ με την επωνυμία «...», είδε αίφνης μπροστά του την ενάγουσα η οποία επιχείρησε να διασχίσει το ρεύμα κυκλοφορίας του οδηγού του οχήματος, προκειμένου να πετάξει σκουπίδια σε παρακείμενο κάδο, ερχόμενη από την αριστερή πλευρά του οδηγού του οχήματος με κατεύθυνση (απέναντι) προς τα δεξιά. Ο οδηγός του οχήματος επιχείρησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, προκειμένου να αποφύγει την σύγκρουση, πλην όμως συγκρούστηκε με την δεξιά πλευρά του προφυλακτήρα του οχήματος που οδηγούσε/ σε μία σακούλα σκουπιδιών που κρατούσε η πεζή και ακολούθως της πρόσκρουσης, η πεζή έπεσε στο οδόστρωμα και τραυματίστηκε (βλ και την προανακριτική έκθεση εξέτασης του οδηγού του οχήματος (κατηγορουμένου), ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων και ότι, δεν υπάρχει διάβαση πεζών στο σημείο και έβρεχε).

Η ενάγουσα επιχείρησε να περάσει στην απέναντι πλευρά του οδοστρώματος προκειμένου να αποθέσει σακούλα σκουπιδιών σε παρακείμενο κάδο, διασχίζοντας την λωρίδα κυκλοφορίας όπου κινούνταν σύννομα εκείνη την στιγμή, ο οδηγός του οχήματος Β.-P. H., χωρίς να λάβει υπόψη της, τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες [βροχή, περιορισμένη ορατότητα, κατάσταση της οδού (υγρή)], τον ανεπαρκή τεχνητό φωτισμό, την απόσταση που θα διανύσει από σημείο σε σημείο, καθώς δεν υπολόγισε την ταχύτητα και την απόσταση του οχήματος που βρισκόταν επί της οδού, επιχειρώντας να διασχίσει την οδό, χωρίς σύνεση και προσοχή, βάζοντας σε κίνδυνο την σωματική της ακεραιότητα και παρεμποδίζοντας παράλληλα την κανονική πορεία του οδηγού του οχήματος, χωρίς να πάρει κανένα μέτρο προστασίας.

Επίσης, η ενάγουσα, διέσχισε το οδόστρωμα από σημείο όπου δεν υπάρχει διάβαση πεζών, ούτε αντίστοιχη σήμανση, οριζόντια ή κάθετη, παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της, ότι στο σημείο που πήγε να διασχίσει την οδό υπάρχει διάβαση πεζών και πινακίδα για διάβαση πεζών (βλ. έκθεση ένορκης εξέτασης της ενάγουσας Α.

Λ., την 06.03.2015, ενώπιον ανακριτικού υπαλλήλου του Τμήματος Τροχαίας Ηγουμενίτσας, καθώς και την από 17.03.2015, προανακριτική έκθεση ένορκης εξέτασης της μάρτυρος Δ. Σ., ενώπιον ανακριτικού υπαλλήλου του τμήματος τροχαίας Ηγουμενίτσας, η οποία αναφέρει ότι η ενάγουσα διέσχισε την οδό σε σημείο, που βρίσκεται ανάμεσα από τις δύο πινακίδες με τη σήμανση για διάβαση πεζών που υπάρχει και στα δύο ρεύματα).

Σχετικά με τους άνω ισχυρισμούς της ενάγουσας, αναφορικά με την ύπαρξη διάβασης πεζών, καθώς και αντίστοιχης σημάνσεως επί της οδού, τούτοι δεν ευσταθούν καθόσον σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος του Τμήματος Τροχαίας Ηγουμενίτσας, δεν υπάρχει διάβαση πεζών επί του οδοστρώματος, πλησίον του ένδικου ατυχήματος, ούτε αντίστοιχες πινακίδες σημάνσεων, που αφορούν τους πεζούς, (όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα και η μάρτυρας, που κατέθεσε προανακριτικά, όπως προαναφέρθηκε), παρά μόνο οι πινακίδες Ρ - 21, ρυθμιστικές της κυκλοφορίας, που λόγω του μικρού πλάτους των ερεισμάτων εκατέρωθεν της οδού, έχουν τοποθετηθεί εκεί για το σκοπό αυτό και σημαίνουν την απαγόρευση διέλευσης, σε οχήματα συνολικού πλάτους που υπερβαίνει (πχ 2 μέτρα).

Ως ακολούθως με βάση τα παραπάνω εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά, υπαίτια του τροχαίου ατυχήματος σε ποσοστό 90%, είναι η ενάγουσα, η οποία δεν κατέβαλε την επιμέλεια που απαιτείται βάσει των νομικών κανόνων, ως μέση συνετή πεζή, παραβαίνοντας τις υποχρεώσεις που είχε, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 38 παρ 4 εδ.α’, δ’ και ε’ του ΚΟΚ (ν. 2696/1999), όπως ισχύει και εφαρμόζεται.

Συνυπαίτιος όμως, σε ποσοστό 10%, στην πρόκληση του ατυχήματος, είναι και οδηγός του αυτοκινήτου, B. –P. H., ο οποίος δεν κατέβαλε την επιμέλεια που απαιτείται βάσει των νομικών κανόνων, ως μέσος συνετός οδηγός, παραβαίνοντας τις υποχρεώσεις που είχε, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 37 παρ 1 εδ. α’ του ΚΟΚ (ν. 2696/1999), όπως ισχύει και εφαρμόζεται, καθόσον δεν χρησιμοποίησε τις ηχητικές προειδοποιήσεις του οχήματος του, ταυτόχρονα με την τροχοπέδη και τον αποφευκτικό ελιγμό που επιχείρησε.

Ενόψει αυτών, η ένσταση του εναγομένου περί συνυπαιτιότητας και της ενάγουσας στην πρόκληση του ατυχήματος, που επαναφέρεται με λόγο έφεσης, πρέπει να γίνει δεκτή ως κατ’ ουσίαν βάσιμη [...].

Ακολούθως η ενάγουσα μετά το ένδικο ατύχημα μεταφέρθηκε αρχικά στα Εξωτερικά ιατρεία του Κέντρου Υγείας Ηγουμενίτσας με ασθενοφόρο (βλ. σχετική βεβαίωση, με αρ. πρωτ …, στις 06.03.2015), όπου σύμφωνα με την ίδια βεβαίωση, φέρει θλαστικό τραύμα (ΔΕ) κροταφικού. Έγινε συρραφή, επίσης φέρει εκδορές (ΔΕ) άκρου χειρός, τέθηκε ορός και διακομίστηκε στο Γ.Ν Φιλιατών. Στο Γ.Ν Φιλιατών τμήμα χειρουργικής, διαγνώστηκε επιπολής τραυματισμός της κεφαλής και η έκβαση της νοσηλείας είχε την ένδειξη: βελτίωση, σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση της κλινικής του νοσοκομείου από τον διευθυντή του τμήματος Κ. Ν. (βλ. σχετ. ιατρική γνωμάτευση την 13.03.2015), η ενάγουσα δε, εξήλθε από το νοσοκομείο την 07.03.2015 (βλ. σχετ. εξιτήριο από το νοσοκομείο) [...].

Τέλος, θα πρέπει να επιδικασθεί στην ενάγουσα, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που της προξένησε ο τραυματισμός της (θλαστικό ΔΕ κροταφικού, εκδορές ΔΕ άκρου χειρός), η οποία, αφού ληφθεί υπόψη η βαρύτητα του τραυματισμού της (ελαφρύς), ο χρόνος νοσηλείας της (μία ημέρα), η ηλικία της, και ο μεγάλος βαθμός συνυπαιτιότητας της στην πρόκληση του ατυχήματος, καθώς και η κοινωνική και οικονομική εν γένει κατάσταση της, πλην του εναγόμενου επικουρικού κεφαλαίου, η ευθύνη του οποίου είναι εγγυητική, πρέπει αυτή να ορισθεί στο ποσό των 700,00 ευρώ.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που για την ως άνω αιτία, επιδίκασε ποσό 15.000,00 ευρώ, μη ορθά το νόμο εφάρμοσε και εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις, κατά τον βάσιμο περί τούτου λόγο έφεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός κατ’ ουσίαν|».

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε κατ’ ουσίαν την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση, (που είχε δεχθεί την ύπαρξη σήμανσης διάβασης πεζών στο σημείο του ατυχήματος και είχε κρίνει ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο ατύχημα είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου), δίκασε εκ νέου την αγωγή, δέχθηκε κατά ένα μέρος αυτή ως κατ' ουσία βάσιμη και υποχρέωσε το εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 700 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των κατωτέρω αναφερόμενων διαδικαστικών εγγράφων των διαδίκων, κατά το ενδιαφέρον τον κρινόμενο αναιρετικό λόγο μέρος, προκύπτει ότι:

(Α) η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα στην από 27.07.2015 (με αριθμό κατάθεσης 94/2015) αγωγής της ισχυρίστηκε ότι το ένδικο ατύχημα και ο συνεπεία αυτού τραυματισμός της, οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ασφαλισμένου σε αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία εκπροσωπούμενη στην Ελλάδα από το εναγόμενο, αυτοκινήτου και προς θεμελίωση του ισχυρισμού της αυτού ανέφερε, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι υπήρχε σήμανση διάβασης πεζών στο σημείο του ατυχήματος, όπου η ίδια βάδιζε πεζή κατά το χρόνο που αυτό έλαβε χώρα (βλ. πρώτη και όγδοη σελίδα αυτής), και

(Β) το εναγόμενο :

(α) στις από 27.05.2016 έγγραφες προτάσεις του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, που κατατέθηκαν νόμιμα στις 12.01.2017 επί της έδρας, κατά τη συζήτηση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβαθμίου αυτού Δικαστηρίου και δη στην πρώτη σελίδα αυτών,

(β) στην από 06.11.2017 (με αριθμό κατάθεσης 73/2017) έφεσή του κατά της άνω πρωτόδικης αποφάσεως, επί της οποίας εκδόθηκε, η προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κέρκυρας και δη στον πρώτο λόγο της (βλ. δεύτερη σελίδα αυτής) και

(γ) στις από 16.07.2018 έγγραφες προτάσεις του ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κέρκυρας, που κατατέθηκαν νόμιμα κατά τη συζήτηση της έφεσης ενώπιον του δευτεροβαθμίου αυτού Δικαστηρίου και δη στην τρίτη σελίδα αυτών, ανέφερε (και στα τρία ανωτέρω δικόγραφα) κατά λέξη ότι «κατ’αρχήν συνυπαίτια κατά ποσοστό 79% τουλάχιστον, για το επίδικο ατύχημα και περαιτέρω για τον ελαφρύ τραυματισμό της εκ του ατυχήματος αυτού, είναι η ίδια η αντίδικος, η οποία επιχείρησε πεζή να διασχίσει διαγώνια το οδόστρωμα [...] χωρίς να ελέγξει την κίνηση των διερχομένων οχημάτων επ’ αυτής, όπως είχε υποχρέωση, αφού η ύπαρξη της εκεί ευρισκομένης πληροφοριακής πινακίδας (Π-21) δεν καταργεί την υποχρέωση του πεζού προς έλεγχο της κινήσεως των οχημάτων επί της οδού».

Από την αμέσως ανωτέρω αναφερόμενη περικοπή, που περιέχεται στα ως άνω δικόγραφα του αναιρεσίβλητου, συνάγεται δικαστική ομολογία του τελευταίου, που έγινε ενώπιον του δικάζοντος την υπόθεση πρωτοβαθμίου, καθώς και δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, αναφορικά με το γεγονός που επικαλέστηκε η ενάγουσα στην αγωγή της, ήτοι περί της ύπαρξης πληροφοριακής πινακίδας (Π-21) διάβασης πεζών στο σημείο και κατά το χρόνο όπου έλαβε χώρα το επίμαχο τροχαίο ατύχημα, προς θεμελίωση και απόδειξη του ισχυρισμού της αναφορικά με την υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου στην πρόκληση του ατυχήματος.

Η εν λόγω δικαστική ομολογία του αναιρεσίβλητου του ανωτέρω αμφισβητούμενου και επιβλαβούς για τον ομολογούντα (αναιρεσίβλητο) γεγονότος, ήταν χρήσιμη για την άμεση απόδειξη του προαναφερομένου κρίσιμου πραγματικού γεγονότος, που επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα στην αγωγή της, το οποίο ασκούσε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και επιδρούσε αναφορικά με τον ως άνω κρίσιμο αγωγικό ισχυρισμό της περί της υπαιτιότητας του οδηγού του αυτοκινήτου, στη διαμόρφωση του διατακτικού της απόφασης.

Το Εφετείο όμως παρέλειψε να εκτιμήσει και να λάβει υπόψη του την ανωτέρω δικαστική ομολογία του αναιρεσίβλητου, παρόλο που πράγματι περιείχε συγκεκριμένη παραδοχή του άνω κρισίμου γεγονότος, το οποίο αποτελούσε βάση του ανωτέρω ουσιώδους αγωγικού και αναφερόμενου στο αναιρετήριο, ισχυρισμού της επικαλουμένης την ομολογία αναιρεσείουσας και έτσι παραλείποντας να εκτιμήσει και να λάβει υπόψη του την ανωτέρω δικαστική ομολογία του αναιρεσίβλητου, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του διαφορετικό πόρισμα από το αναφερόμενο στην άνω δικαστική ομολογία. Σύμφωνα με όλα τα ανωτέρω στοιχειοθετείται ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος, ο οποίος και πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος και να αναιρεθεί η απόφαση για τον προβλεπόμενο λόγο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ.

[6] Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτή, κατά παραδοχή του προαναφερόμενου λόγου της, ενώ παρέλκει η έρευνα των υπόλοιπων από τους αριθμούς 1, 8, 10, 20 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγων, καθόσον η αναιρετική εμβέλεια του λόγου που έγινε δεκτός στο σύνολο της πληττομένης αποφάσεως, καθιστά αλυσιτελή την εξέτασή τους, και να αναιρεθεί η απόφαση αυτή. Ακολούθως, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Κέρκυρας, συντιθέμενο από άλλο δικαστή, εκτός εκείνου ο οποίος εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 αριθμ. 3 ΚΠολΔ).

Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, (άρθρο 495 παρ. 3Γ' εδαφ. ε' ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ’ άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα, από 01.01.2016, ένδικα μέσα).

Τέλος, το αναιρεσίβλητο, ως ηττωμένος διάδικος, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας, η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της και δεν κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ. αριθμ. 154/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κέρκυρας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατέθεσε. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 29 Απριλίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ