Supreme Court dismisses appeal and additional grounds for procedural non-compliance and lack of merit.

Απόφαση 554 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 554/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Νινόπουλο.

Του αναιρεσίβλητου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Παυλάτο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/10/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου (αριθ. έκθ. κατάθ. 4727/1666/2001), που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πάτρας, την με αριθ. έκθ. κατάθ. 58/29/2002 αναγωγή και την με αριθ. έκθ. κατάθ. 863/288/2002 αναγωγή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1046/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 807/2004 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/10/2004 αίτησή του και τους από 20/12/2006 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 17/1/2006 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης και την από 15/1/2007 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των από 20/12/2006 προσθέτων λόγων αναίρεσης, κατά της 807/2004 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 569 παρ.2, 571 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 111 παρ.1 και 2. 568 παρ. 2, 3 και 4, 570 παρ. 1 και 3 του ίδιου Κώδικα και 20 παρ. 1 του Συντάγματος, σαφώς συνάγεται ότι το δικόγραφο των προσθέτων λόγων πρέπει να κατατεθεί και να επιδοθεί στον αναιρεσίβλητο τουλάχιστον τριάντα πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση.

Η προθεσμία υπολογίζεται με βάση την αρχική δικάσιμο και όχι την ορισθείσα μετά από αναβολή, ματαίωση ή κήρυξη απαράδεκτης της συζήτησης (Ολ. Α.Π. 143/19841, Α.Π. 655/2005). Στην προκειμένη περί όπως προκύπτει από το δικόγραφο της κρινόμενης, από 20-10-2004, αίτησης αναίρεσης κατά της 807/2004 απόφασης του Εφετείου Πατρών, αρχική δικάσιμος αυτής είχε ορισθεί από τον Πρόεδρο του τμήματος, η 30-1-2006, κατά την οποία η συζήτηση αναβλήθηκε για την 30-1-2007.

Οι πρόσθετοι, από 20-12-2006, λόγοι αναίρεσης, όπως από το δικόγραφο αυτών προ κατατέθηκαν την 21-12-2006, δηλαδή μετά από την αρχική δικάσιμο της αίτησης αναίρεσης. Επομένως, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι οι πρόσθετοι λόγοι της αναίρεσης. Κατά το άρθρο 932 Α.Κ., σε περίπτωση αδικοπραξίας το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι παρέχεται στο δικαστήριο η δυνητική ευχέρεια, ύστερα από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που οι διάδικοι θέτουν υπόψη του, όπως του βαθμού του πταίσματος του υποχρέου, του είδους της προσβολής, της περιουσιακής και οικονομικής καταστάσεως των μερών κ.λ.π., και με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, να επιδικάσει ή όχι χρηματική ικανοποίηση, αν κρίνει ότι επήλθε στον αδικηθέντα ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίσει δε συγχρόνως και το ποσό αυτής που θεωρεί εύλογο.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για το αν υπέστη από την αδικοπραξία, ηθική βλάβη (ή ψυχική οδύνη) και ποιό είναι το ύψος της βλάβης είναι κυριαρχική, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. ) και χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου είτε ευθέως είτε εκ πλαγίου για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναίρεσης που αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσεως, και μάλιστα όλως ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες, διότι δεν αναλύει, όπως όφειλε, τη συνδρομή των προϋποθέσεων του επιδικασθέντος ευλόγου χρηματικού ποσού σε σχέση με τη βαρύτητα της βλάβης, γίνεται αορίστως αναφορά σε χειρουργικές επεμβάσεις (πάνω από τριάντα), δεν προσδιορίζεται το είδος αυτών, ούτε η κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο παρά το νόμο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, επικληθέντα και προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα, ήτοι α) την από 24-9-2002 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού ..... από την οποία, σε συνδυασμό με το συνταχθέν σχεδιάγραμμα του τόπου επελεύσεως του ατυχήματος και τις ληφθείσες φωτογραφίες, προκύπτει ότι η ζώνη που είχε ανασκαφεί από την "Α.Ε.

ΑΤΕΡΜΩΝ" και δια της οποίας διήρχοντο τα καλώδια της Δ.Ε.Η. δεν είχε σιδηρό οπλισμό και έφερε επικάλυψη μόλις 5-7 εκατοστών με αποτέλεσμα να υποχωρήσει το έδαφος συνεπεία ανεπαρκούς αντοχής του "ποδαρικού" του γερανού, β) φωτογραφίες της ανοιγείσης οπής, στις οποίες απεικονίζετο ότι υπήρχε κενό του εδάφους σε ακτίνα περίπου 20-25 εκατοστών, γ) την από 5-5-1999 προανακριτική κατάθεση του αναιρεσίβλητου ενώπιον της Ανθ/νόμου ...., από την οποία προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος δεν απέδωσε οποιαδήποτε ευθύνη στον αναιρεσείοντα για τον τραυματισμό του και δ) την από 1-2-1999 προανακριτική κατάθεση του ....

δοθείσα ενώπιον της ίδιας ως άνω Ανθ/νόμου, από την οποία προκύπτει ότι στο πεζοδρόμιο είχε προηγηθεί η επέμβαση του εργολάβου της Δ.Ε.Η. προς αποκατάσταση του δαπέδου που είχε προγενεστέρως καθαιρεθεί, το οποίο όμως φαινομενικά μόνον αυτός είχε επανακατασκευάσει με αποτέλεσμα να υποχωρήσει το έδαφος, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού από τη ρητή διαβεβαίωση του Εφετείου, που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι τη δικανική κρίση του σχημάτισε "και από όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν", καθώς και από το σύνολο των αιτιολογιών της απόφασης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και τα έγγραφα αυτά.

Το άρθρο 1047 παρ. 1 εδ. β΄ Κ.Πολ.Δ. ορίζει ότι προσωπική κράτηση "μπορεί να διαταχθεί και για απαιτήσεις από αδικοπραξίες". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για απαιτήσεις από αδικοπραξία εναπόκειται στην κρίση του δικαστηρίου να διατάξεις ή μη την προσωπική κράτηση του οφειλέτη ως μέσον εκτελέσεως, αρκεί να είναι αποδεδειγμένη η απαίτηση. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας δεν ελέγχεται, πλην όμως συνιστά λόγο αναίρεσης η από το δικαστήριο χρήση απρόσφορων στοιχείων ή κριτηρίων, που βρίσκονται έξω από το σκοπό της προσωπικής κράτησης. Επομένως είναι απαράδεκτος ο από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης κατά την κρίση της για απαγγελία προσωπικής κράτησης σε βάρος του αναιρεσείοντος ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης, με την οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο από την ανωτέρω αιτία 206.000 Ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη ημέρα της επιδόσεως της αγωγής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-10-2004 αίτηση του ..... και τους από 20-12-2006 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 807/2004 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου που ορίζει στα επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ