Supreme Court dismisses appeal claiming court distorted sworn witness statement as it is not a document subject to content modification.

Απόφαση 551 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 551/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Π. του Π., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γιασεμώ Καραγιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Δημήτριο Τοπαλίδη, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-2-2010 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου και συνεκδικάστηκε με την από 11-10-2010 κύρια παρέμβαση του ήδη αναιρεσιβλήτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 486/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 267/2017 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-9-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 10.9.2018 (αρ. κατ. 11/2019) αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 267/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, επί εφέσεως κατά της υπ' αριθμ. 486/2012 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, κατά τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 4 και 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.

Είναι, επομένως, παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 571 και 577 του Κ.Πολ.Δ.) Η ως άνω προσβαλλόμενη 267/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου συνεκδικάστηκαν η από 16.2.2010 αίτηση της αιτούσας και ήδη αναιρεσείουσας και η από 11.10.2010 κυρία παρέμβαση του κυρίως παρεμβαίνοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, με τις οποίες, αμφότεροι οι διάδικοι, ζήτησαν να αναγνωρισθεί η κυριότητά τους επί του περιγραφομένου στα δικόγραφά τους ακινήτου και να διαταχθεί η διόρθωση της ανακριβούς πρώτης εγγραφής των κτηματολογικών βιβλίων του Κτηματολογικού Γραφείου Σύμης, ώστε, στο οικείο κτηματολογικό φύλλο, από την εσφαλμένη αναγραφή "αγνώστου ιδιοκτήτη", να καταχωριστεί, κατά μεν την αίτηση η αιτούσα, κατά δε την κυρία παρέμβαση το κυρίως παρεμβαίνον.

Το ως άνω πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την υπ' αριθμ. 486/2012 απόφασή του, απέρριψε την αίτηση και την κύρια παρέμβαση ως κατ' ουσίαν αβάσιμες. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκαν ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου αντίθετες εφέσεις (η από 8-9-2014 και με αρ. κατ. 3/2014 της αιτούσας και η από 19-3-2013 και με αρ.

κατ. 4/2013 του κυρίως παρεμβάντος), οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε δε επ' αυτών η προσβαλλόμενη, που δέχτηκε αυτές τυπικά και τις απέρριψε κατ' ουσίαν, επικυρώνοντας την εκκληθείσα υπ' αριθμ. 486/2012 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, που έκρινε όμοια.

Κατά τη διάταξη του αριθμού 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, είτε θετικώς, με λανθασμένη ανάγνωση αυτού, είτε αρνητικώς, με την παράλειψη ανάγνωσης κρισίμων τμημάτων του κειμένου του, συνεπεία δε των παραδρομών αυτών προσέδωσε στο έγγραφο περιεχόμενο τελείως διαφορετικό από εκείνο που αυτό πράγματι έχει, στη συνέχεια δε, στηριζόμενο αποκλειστικώς ή κυρίως σ' αυτό, καταλήγει σε αποδεικτικό πόρισμα, επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού, επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά αναγνώστηκε, συνάγει το Δικαστήριο της ουσίας αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, καθόσον, στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για παράπονο, αναφερόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, που εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου (Ολ.Α.Π. 2/2008, Α.Π. 438/2021, Α.Π. 1953/2017, Α.Π. 794/2017).

Έγγραφα, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, είναι τα κατά τα άρθρα 339 και 432 επ. του Κ.Πολ.Δ. αποδεικτικά έγγραφα, που παρέχουν άμεση ή έμμεση απόδειξη, όχι όμως και εκείνα στα οποία αποτυπώνεται άλλο αποδεικτικό μέσο, όπως είναι ειδικότερα οι ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, κατά το μέρος αυτών που περιλαμβάνει τα από τους μάρτυρες ενόρκως βεβαιωθέντα (Α.Π. 1271/2021, Α.Π. 27/2020, Α.Π. 22/2018, Α.Π. 794/2017).

Στη προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του, προκειμένου να καταλήξει στο σε βάρος της αποδεικτικό πόρισμα, παραμόρφωσε το περιεχόμενο της προσκομισθείσας από αυτή υπ' αριθμ. 3.874/30-6-2010, ενώπιον της συμβολαιογράφου Σύμης, ένορκη βεβαίωση του Σ.

Μ. του Α., αποδίδοντας στην κατάθεση αυτού διαφορετικό περιεχόμενο σε σχέση με τα όσα εκείνος πράγματι βεβαίωσε ενόρκως σ' αυτήν. Με το περιεχόμενο όμως αυτό ο ανωτέρω λόγος είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί, αφού, κατά τα αναφερόμενα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, η ένορκη βεβαίωση, αναφορικά με τα όσα βεβαιώνει σ' αυτήν ο εξετασθείς ενόρκως μάρτυρας, δεν συνιστά έγγραφο που να επιδέχεται παραμόρφωση του περιεχομένου του.

Κατόπιν τούτου, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς διερεύνηση, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου, το οποίο κατέθεσε η αναιρεσείουσα για την άσκηση της αναιρέσεως (άρθρο 495 παρ. 3 περ. Β' εδ. δ' του Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση, μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο άρθρο 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο ένατο άρθρο 1 παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 1.1.2016 ένδικα μέσα) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), τα οποία ορίζονται μειωμένα, κατ' άρθρο 22 παρ. 1 ν. 3693/1957 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 Εισ.Ν.Κ.Πολ.Δ.), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 12 ν. 1738/1987 και αρ. 2 της 134423/18-12-1992 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.9.2018 (αρ. κατ. 11/2019) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 267/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Ιανουαρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Απριλίου 2023.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ