Supreme Court allows appeal against labor court regarding daily wage calculation for public hospital cleaners. Court rules on Sunday premium base and holiday bonuses. Case remanded for retrial.

Απόφαση 550 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 550/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη, Αντιπρόεδρο, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:.........., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Του αναιρεσιβλήτου: Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, (Ν.Π.Δ.Δ.), που εδρεύει στο Χαϊδάρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-5-1996 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 809/1998 του ίδιου Δικαστηρίου και 6641/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23-10-2001 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Αθανασίου, διάβασε την από 19-9-2002 έκθεση του Αρεοπαγίτη Θεοδώρου Αποστολόπουλου, που έχει ήδη αποχωρήσει από την Υπηρεσία, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι λόγοι της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις συνδυασμένες διατάξεις των παραγράφων 28 της 42/1981 αποφάσεως του Δ.Δ.Δ.Δ. Πειραιώς (ΑΥΕ 16170/1981), 12 και 13 της 74/1982 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών (Α.Υ.Ε. 17663/1982) και του άρθρου 60 παρ.2 και 3 του Π.Δ. 410/1988 προκύπτει ότι οι καθαρίστριες των νοσηλευτικών ιδρυμάτων του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α. λαμβάνουν το ημερομίσθιο ασφαλείας του εργατοτεχνίτη και για το λόγο αυτό ο προσδιορισμός της μηνιαίας αμοιβής αυτών και γενικά των εργαζομένων με ημερομίσθιο γίνεται με τον πολλαπλασιασμό του ημερομισθίου τους επί τον αριθμό των εργασίμων ημερών κάθε μήνα (κατά κανόνα 26 ημέρες) και όχι με τον αριθμό των ημερών που εργάσθηκαν πράγματι ή με βάση το πλασματικό ημερομίσθιο του 1/25 του μηνιαίου μισθού, αφού οι εργαζόμενοι αυτοί δεν αμείβονται με μισθό.

Συνεπώς το Εφετείο που προσδιόρισε τις οφειλόμενες στην αναιρεσείουσα διαφορές αποδοχών του επίδικου από 1-4-1994 έως 16-8-1995 χρονικού διαστήματος, υπολογίζοντας τις μηνιαίες αποδοχές της σε 25 ημερομίσθια, παραβίασε τις ανωτέρω διατάξεις και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός από το άρθρο 559 αριθ.1 του Κ.Πολ.Δ. πρώτος λόγος της αναιρέσεως.

Επειδή με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 8 του Κ.Πολ.Δ., διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη ανύπαρκτο λόγο εφέσεως και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και ως προς το κεφάλαιο που αφορούσε τις προσαυξήσεις Κυριακών και αργιών του επίδικου χρονικού διαστήματος, τις οποίες, δέχθηκε ακολούθως για ποσό μικρότερο από εκείνο που ζητούσε με την αγωγή της και είχε γίνει δεκτό πρωτοδίκως. Από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε με την 809/1998 απόφασή του το σχετικό με τις παραπάνω προσαυξήσεις κεφάλαιο της αγωγής για ποσό μεγαλύτερο από το ζητούμενο (για 1.513.591 δραχμές αντί των ζητούμενων 1.397.987 δραχμών), το εναγόμενο όμως δεν προσέβαλε για τον λόγο αυτόν την πρωτόδικη απόφαση, αλλά παραπονέθηκε με την έφεσή του μόνο γιατί δεν απορρίφθηκε ως αόριστο το άνω κεφάλαιο της αγωγής. Επομένως, αφού απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ο σχετικός λόγος εφέσεως, το Εφετείο, που υπολόγισε εκ νέου τις εν λόγω προσαυξήσεις, χωρίς να υπάρχει τέτοιο παράπονο στην έφεση του εναγομένου, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και είναι γι'αυτό βάσιμος ο ανωτέρω (δεύτερος) λόγος της αναιρέσεως, που στηρίζεται στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.8 του Κ.Πολ.Δ. και πρέπει να γίνει δεκτός.

Επειδή από τις διατάξεις της Υ.Α. 8900/1946, όπως ερμηνεύτηκε με την Υ.Α. 25825/1951 και των άρθρων 1 παρ.2 του Ν.1081/1980, 1 της Υ.Α. 19040/1981, 3 παρ.1 του Α.Ν. 539/1945 και 3 παρ.16 του Ν.4504/1966 προκύπτει ότι η προσαύξηση 75% της αμοιβής των μισθωτών για την εργασία που παρέχουν κατά τις Κυριακές και αργίες, υπολογίζεται πάντοτε επι των υποχρεωτικώς θεσπισμένων ελάχιστων ορίων των αποδοχών τους, ενώ τα επιδόματα των εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και οι αποδοχές και το επίδομα της άδειας υπολογίζονται επί του συνόλου των τακτικών αποδοχών τους, στις οποίες περιλαμβάνεται και η ανωτέρω προσαύξηση για την παρεχόμενη σταθερώς και μονίμως εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της ένδικης αγωγής, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εξέθεσε στο σχετικό κεφάλαιο αυτής ότι κατά το επίδικο διάστημα (από 1-4-1994 έως 6-8-1995) εργαζόταν τακτικώς, νομίμως και παγίως τις αναφερόμενες ώρες κατά τις Κυριακές και εξαιρέσιμες ημέρες και ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι δικαιούται, εκτός από τις διαφορές της προσαυξήσεως για τις ώρες που εργάσθηκε κατά τις Κυριακές και αργίες, και τις διαφορές που αναλογούσαν στα επιδόματα εορτών και στις αποδοχές και το επίδομα άδειας και που προέκυπταν από τον μη συνυπολογισμό στις τακτικές αποδοχές της και των διαφορών της παραπάνω προσαυξήσεως.

Το αίτημα αυτό ήταν, όπως εκτέθηκε, νόμιμο και συνεπώς το Εφετείο, που υπέλαβε ότι η αναιρεσείουσα ζητούσε να συνυπολογισθεί στην προσαύξηση της αμοιβής των ωρών εργασίας της κατά τις Κυριακές και αργίες και ανάλογο προς τις ώρες αυτές μέρος των επιδομάτων εορτών και των αποδοχών και επιδόματος άδειας και απέρριψε γι'αυτό το ανωτέρω αίτημα της αγωγής, κατά το μέρος που αφορούσε στις διαφορές της εν λόγω προσαυξήσεως επί των ως άνω επιδομάτων και αποδοχών, παραβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις.

Επομένως ο σχετικός από το άρθρο 559 αριθ.1 του Κ.Πολ.Δ. τρίτος λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Επειδή, μετά ταύτα, πρέπει, κατά παραδοχή των ανωτέρω λόγων αναιρέσεως, που κρίθηκαν βάσιμοι, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τους λόγους αυτούς αναιρέσεως και, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την εν λόγω απόφαση, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Για τους λόγους αυτούς

Αναιρεί την υπ' αριθ. 6641/2001 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ